Day 6
Maandag 3 mei 2010
22.30 uur
Om 14.45 uur was ik terug uit het ziekenhuis. Kapot was ik. Slecht geslapen, ontzettend veel indrukken opgedaan en de warmte speelt spelletjes met me. Toen ik vanochtend aankwam hebben Mara en ik eerst bij de overdracht van de zusters gestaan. Toen zijn we de zaal rond geweest om de kindjes te leren kennen. Omdat ik haar ga helpen met haar persoonlijk plan die ze voor de afdeling had gemaakt, heb ik deze vervolgens doorgelezen. Het komt erop neer dat we de kale kinderafdeling ‘kindvriendelijk' zullen gaan maken. Een kind zal zich op zijn gemak moeten voelen, dat is nu niet het geval. Ook zal ik voor de afdeling een pedagogisch beleidsplan maken. Omdat de moeder van een depressief kind nog aanwezig was, en Mara deze zonder vader erbij wilde spreken, hebben we even in het tot nog toe geïmproviseerde kantoor van Mara een gesprek gevoerd.
Toen zijn we wederom de afdeling maar weer op gegaan. Wat aangepapt met de kindjes. Deze hebben me vanaf het begin al graag. Gelukkig maar! Over het algemeen zijn ze ook erg bang, dat valt meteen op. Daarnaast valt op dat ik overal moeite moet doen om de verpleging te verstaan, het is hier vanzelfsprekend om volgens onze termen te ‘mompelen'. We zijn langs Cheryl geweest, daar hebben we een hele poos verteld. Hier kreeg ik ook te horen dat ik tóch eten van het ziekenhuis krijg 's middags. Zodra ik me zou aanmelden bij de keuken zou er voor me worden mee gekookt. Niet dat het erg lekker is, maar hier kun je eenmaal niet zo kieskeurig zijn. Ook kwam ik erachter hoe zeer ik het getroffen heb met Mara. Michelle en Najma van mijn opleiding zijn een paar maanden geleden hier geweest. Zij hadden de speeljuf als begeleidster.
Omdat het nog vroeg was, Mara ziek is geweest van het weekend en niet veel gegeten had zijn we eerst naar een winkeltje gelopen voor haar. Omdat de verpleging geen idee heeft van wat onze functie inhoud, is het vooral zelf werk zoeken en maken. Dit zorgt er echter wel voor dat de tijd langzaam voorbij gaat. Van 07.00 tot 12.00 uur is het zwaarst, daarna schiet het op. Mijn ogen vielen vaak dicht vandaag en was ik gedwongen zo nu en dan te rusten. Zitten, drinken en wachten tot de benauwdheid wegtrok. Ik krijg steeds meer last van de warmte.
Verder kan ik vertellen dat het een zeer primitieve toestand is allemaal. Mara zelf noemt het rampzalig. Er zijn bepaalde dingen die in Nederland zo vanzelfsprekend zijn, waarvan je je hier niet kan voorstellen dat ze het hier nog niet hebben. Hier wil ik dan ook direct werk van maken. Ik denk dat de kinderen daarna ook minder bang zullen zijn. Van de juf in de speelkamer kunnen we weinig hulp verwachten trouwens, zij voelt zich lichtelijk bedreigd door Mara. Ik wil dan ook een oproep op jullie gaan doen! Alles is welkom, wat jullie ook maar kunnen verzamelen. Ik heb al een paar ideetjes om de afdeling verder mee te versieren. Maar die dingen zullen uit Nederland opgezonden moeten worden. Posters, knutselspullen, eventueel bestaande spelletjes voor kinderen tussen 0- 14 jaar, iets waar muziek uit komt of zelf mee gemaakt kan worden, knuffels en nog veel meer. Ik wil Jennifer sowieso vragen of zij me een paar sites kan mailen waar ik lesstof kan vinden dat een beetje wordt verpakt als een spelletje. (Educatieve spelletjes, jij als juf in het speciaal onderwijs weet wat ik bedoel.) Op die manier kunnen we met de kinderen in de tijd dat ze ziek zijn toch werken om een leerachterstand te voorkomen. Pap en mam wil ik vragen om langs de ‘action' te rijden. Kijk daar alsjeblieft voor die rubberspeeltjes die ik de kindjes van 't Steyntje ook cadeau heb gedaan. Mam, zou je ook aan Bets de knuffels willen vragen als ze nog niet weg zijn naar de rommelmarkt? Ze zullen hier goed besteed worden. Een probleem wordt het hiernaartoe opsturen, ik weet het... Maar overal is een oplossing voor. Tot nu toe is het Mara gelukt ontzettend leuke muurschilderingen te maken met de vergane verf die de afdeling nog had. Jammer is dat bepaalde mensen deze schilderingen weer wegkrassen.
Voor de verpleging hier ga ik een informatieve brief opstellen. Simpelweg om vragen als 'Ga je weer spelen vandaag? Verven zeker weer he...' te voorkomen. Achter alles wat we doen zit een reden. Mensen staan er vaak niet bij stil wat hun handelingen met de kinderen doet. Het aankleden van de afdeling is ook eigenlijk niet onze taak. Maar geldgebrek van dit particuliere ziekenhuis zorgt ervoor dat we gedwongen zijn het zelf te doen. Ik vind het stiekem ook wel leuk.
Al het typwerk ga ik niet alleen thuis doen trouwens. Ik heb met Mara afgesproken dat ik voortaan de laptop mee zal nemen. Naar het ziekenhuis loop ikzelf in een groepje. Naar huis brengt zij me, omdat ik er niet gerust op ben alleen over straat te lopen hiermee. Eenmaal thuis had ik trouwens flinke hoofdpijn. Migraine helaas. Ik heb eerst een flinke tijd geslapen en alsnog opgestaan met hoofdpijn. De rest van de dag heb ik me dan ook rustig gehouden op bed. Muziek geluisterd, in slaap gedoezeld, veel gedronken, geskyped en weer gelegen. Net heb ik nog een pijnstiller genomen in de hoop dat ik goed slaap vannacht. Afgelopen nacht was dat namelijk niet het geval. Ik vond alles toch een beetje spannend en bovendien werd ik wakker met vuurrode benen. Ik had in mijn slaap aan mijn muggenbulten liggen krabben. Wie kan me het nut vertellen van een muskiet?
Morgen meer!
Sanne.
Day 5
Zondag 2 mei 2010
13.00 uur.
Vandaag heb ik weinig te vertellen. Omdat ik gisterenavond zo moe was, en ik vanochtend wat kramp had in mijn buik (het klimaat slaat toe) doe ik vandaag maar rustig aan. Ook vanochtend was ik als eerste wakker, ik ben nog even blijven liggen. Weinig doen betekent hier slapen, hangen, muziek luisteren, zonnen en veel contact met het kikkerlandje.
Vandaag trouwens ook met opa gebeld! Die man is bijna 83 maar nog even ‘cool' als vroeger. Het lukt hem steeds me aan het lachen te krijgen.
Ik zit nu hier beneden muziek te luisteren. Marloes en Dina zitten naast me met 2 geleende oortelefoons op hun hoofd te dansen. Zoals ik al zei sloeg mijn muziek goed aan. Sanne kwam net naar me toe en vroeg of we donderdag met ons allen naar de dolfijnentrip gaan. Dit is gewoon één middag, dan ga je met een boot een stuk de rivier op. Tot je bij een punt bent waar ontzettend veel dolfijnen zich verzamelen. Omdat ik donderdag eigenlijk moet werken heb ik Mara maar direct gebeld. Zij vond het prima als ik vrijdag kwam in plaats van donderdag. Ben benieuwd dus!
In de tussentijd dat ik dit typ, probeer ik wat foto's te plaatsen op de site. Maar internet is zo ontzettend langzaam dat als ze aan het uploaden zijn, internet wel weer even wegvalt en ik opnieuw kan beginnen. Ik ga nu eerst douchen en héél misschien eens even in de zon liggen. Wel met zonnebrand factor 60 natuurlijk.
Vanavond ga ik met Cheryl naar het theater. Laat jullie weten hoe het is!
23.00 uur
‘Go with the flow' Een zin die ik in Nederland vaak erg moeilijk vind waar te maken. Hier, in Suriname krijgt deze zin voor mij een heel andere betekenis. (Ik kan hier niks anders doen dan alles over me heen laten komen.)
Ik ben net terug van het theater en heb genoten. Om half 7 was ik bij Cheryl, een beetje bang dat ik te laat zou zijn. Op z'n Surinaams liet Cheryl mij vervolgens wachten tot kwart voor 7. Terwijl het stuk een kwartiertje later van start zou gaan. Samen met Cheryl, haar zoon en haar zus zijn we erheen gereden. Wij wilden graag achterin zitten dus de andere twee hebben we gelaten voor wie ze waren. Je raad het nooit, maar ik ben naar een soort musical geweest! Nog grappiger is dat het kaartje 35 SRD kostte, in Nederland een kleine 9 euro! Het stuk had twee boodschappen. De verjaardag van het theater ‘Thalia' werd gevierd, tegelijkertijd hoopten ze dat het publiek het theater zou ondersteunen verder te bestaan. Het theater bestaat inmiddels 175 jaar.
Daarnaast ging het over de onafhankelijkheid. Van de onafhankelijkheidsdag zelf op 1 mei 1975 tot en met nu.
- - Hoe vonden de mensen het dat ze onafhankelijk werden?
In tegenstelling tot wat je zou denken vonden ze het verschrikkelijk, ze dachten dat het land erop achteruit zou gaan en er zijn dan ook veel mensen uit het land vertrokken - - Welke gevolgen had de onafhankelijkheid voor het land?
Het principe ‘de spokendansers' werd hierbij uitgelegd. Zo werden de ambtenaren genoemd na de onafhankelijkheid. Ook het principe ‘zeven even' hoort hierbij. De ambtenaren klokten in om 7 uur. Vervolgens konden ze doen wat ze wilden. Op kosten van de overheid belden ze naar hun inmiddels vertrokken familie in Nederland. Als ze moe waren gingen ze weg maar bleven ze ingeklokt. Zo is een hele hoop geld verdwenen die bedoeld was om het land te kunnen ondersteunen. - - Wat is er gebeurd tijdens de decembermoorden en hoe trad de bevolking daarbij op.
- - Welke bekende namen hebben reeds in het theater gestaan.
- - Hoe is het land heropgebouwd en leven de mensen nu?
Het was een leuk stuk met veel typisch Surinaamse liedjes, heerlijk. Ik was blij dat Cheryl naast me zat, die heeft Surinaamse stukken vertaald voor me. In de pauze heb ik weer een nieuwe ervaring opgedaan. Aan een loket koop je een bonnenboekje. Dit zijn een soort consumpties. Vervolgens kun je zelf samenstellen wat voor lekkers je koopt voor 10 SRD. Na de pauze kun je overigens gewoon dooreten in de zaal. Aan het einde van de avond heb ik een programmaboekje gekocht van het stuk. Het stuk heet trouwens ‘Spoken dansen/ Land te koop/ Vroeger en nu'. De artiesten vertelden dat dit theater een motto had. De artiesten komen gezellig kletsen met de gasten, maar: ‘Wij drinken hier iets na, wij zakken niet door'. In mijn programmaboekje heb ik dan ook alle handtekeningen laten zetten. Dit was een van de opdrachten die ik van Stevie heb gekregen voor mijn tijd hier. Een handtekening van een bekend iemand uit Suriname. Nou dat is gelukt, zoek Sonny Khoeblal maar eens op mensen!
Ook ben ik op de foto geweest met twee van hen. Gek genoeg zijn twee artiesten overdag gewoon werkzaam als arts in ons ziekenhuis. Als zij wat vaker hun keel opendeden denk ik dat veel mensen spontaan zouden genezen.. Het was een gezellige avond!Van Cheryl mocht ik niks betalen, de schat. Ik moest het zien als een welkomstcadeautje.
In het stuk vertelden ze ook iets over de Nederlandse stagiaires die hier ervaringen op komen doen. Toen ik daar zat kreeg ik voor het eerst hier echt een gevoel van trots over me heen. Heb het toch maar mooi geflikt!
Morgen is mijn eerste dag, ik ben benieuwd! Oh ja, ik heb daarstraks toch even in de zon gezeten. Goed ingesmeerd, boekje en schetsboekje erbij. Amper 3 kwartier heb ik me zo half/half in en uit de zon gehouden. En toch ben ik verbrand!! (Heb nu een rood buikje..) Heb het echter beter getroffen dan Laura. Zij is net als een kreeft teruggekeerd van haar eerste trip!
Morgen meer!
Sanne.
Day 4
Zaterdag 1 mei 2010
Uitslapen lukt hier maar moeilijk. Vandaag kon ik sowieso niet uitslapen, aangezien Helen ons wakker maakte om te werken boven. Helen is de poetsvrouw van het huis. Zij komt elke zaterdag poetsen, mits je je kamer open laat en je bed leeg maakt. Ik ben opgestaan en maar naar beneden verhuist met laptop, fototoestel en telefoon. Daar is het een kwestie van wachten tot je je kan douchen en aankleden. Wachten duurt lang, vooral omdat ze hier overal de tijd voor nemen, ook met poetsen.
Vandaag was het warm, erg warm. De zon stak en de ventilatoren hielpen niet. Gelukkig was het zaterdag, dus kon je het je permitteren je rustig te houden. De eerste helft van de middag heb ik dan ook met Dina een film gekeken. Ik wordt hier trouwens geprezen om de films die ik heb meegenomen. Niemand anders van de huisgenoten heeft eraan gedacht. Toen de film afgelopen was heb ik gekeken of de was al droog was. Had ik al verteld hoe de wasmachine werkt?
Het is een klein krakkemikkig ding die lijkt op zo'n oude Amerikaanse wasmachine (trommel en centrifuge apart). Je sluit de slang aan de kraan aan, laat de trommel vol lopen met koud water (warm water hebben we hier niet, ook in de douche niet). Je doet de was erin en wat poeder en laat dit zo'n 15 minuten ronddraaien. Dan laat je de trommel leeglopen en vul je hem weer opnieuw. Nu doe je gen poeder erin zodat het schuim eruit gewassen kan worden. Weer de trommel leeg laten lopen en dan ga je een paar keer centrifugeren alvorens je de was ophangt. De trommel is klein en voor je de was erdoor hebt ben je dus wel een paar uur verder. Zeker als 6 huisgenoten hier gebruik van moeten maken. Echt schoon krijg je de was trouwens toch niet. Hoe heb ik het aangepakt? Ik heb de was in de wasmand gelaten, ben onder douche gaan staan en heb er flink wat shampoo overheen gegooid. Toen heb ik één voor een op de ouderwetse manier de was even geschrobd en opgehangen. Dat gaat net zo snel. Ik kijk binnenkort nog even voor een wastijltje ofzo.
Het is vandaag hier een officiële feestdag: Onafhankelijkheidsdag. Op het onafhankelijkheidsplein was van alles te doen. Ook was er een loop, die lijkt op de Kennedymars. Daar was ook de start en de finish. Op eigen houtje ben ik er eens naar toe gelopen. Het was druk! Veel lopers, maar ook vel te doen. Spellen, een muziekgroep met danseressen, 3 springkussens, paarden etc. Ook hielden Nederlandse stagiaires een project over voeding. Dit was in de vorm van een quiz, ik heb eraan meegedaan en met elke stagiaire even en praatje gemaakt. Op die manier leer ik toch nieuwe gezichten kennen. Een hele tijd heb ik naar de muziek staan luisteren/kijken en toen ze klaar waren heb ik een ouderwets schaafijsje gekocht. Kennen jullie dat?
Met de handdoek onder mijn armen ben ik naar het zwembad gelopen, daar waren nog meer huisgenoten. Omdat ik ze niet zag ben ik terug naar huis gegaan en hoorde ik van Meneer Tsjon dat ze pannenkoeken waren gaan eten, ze waren vrij snel weer terug. In de avond ben ik even naar de buurvrouw geweest, mw. Chee. Zij heeft kaartjes geregeld voor het theater morgenavond. Met haar, haar zoon en haar zus ga ik naar een toneelvoorstelling. Verder heb ik lekker gekokkereld met de muziek die ik van Kjell en Stevie heb gekregen. Dit was bij Dina en Marloes een grote hit, compleet enthousiast hebben ze zitten luisteren naar voor het eerst weer echt Nederlandse musicalliedjes, filmmuziek, disneymuziek etc. Dus heren: bij deze ook voor jullie.
In de avond heb ik met Dina een tweede film gekeken, maar halverwege viel ik in slaap. Ik begin de eerste kwaaltjes van de warmte te ervaren..
Dikke Kus, Sanne!
Day 3
Vrijdag 30 april 2010
Iedereen roept: ‘Gefeliciteerd met de koningin vandaag!!' Vandaag is het Koninginnedag, wat had ze aan?
Om 09.45 uur wilde ik proberen de weg naar het ziekenhuis alleen te vinden. Die is heel gemakkelijk hoor, maar jullie weten hoe mijn coördinatievermogen is. Omdat het keihard regende had ik geluk, meneer Tsjon heeft me gebracht. Het kantoortje van mw. Chee wist ik wel te vinden en er liep net een vreemd meisje naar binnen. Daar was Mara al.
In het begin stond ik er een beetje onwennig bij, Mara was even wat dingetjes met mw. Chee aan het bespreken. Uiteindelijk gingen we richting de kinderafdeling. Bij de kapel zijn we eerst even gaan zitten om kennis te maken. Ze was heel geïnteresseerd en wilde vanalles weten. Waarom op de kinderafdeling, welke studie, hoe ben je hier in het buitenland beland, woon je nog thuis, wat zijn je hobby's, heb je opdrachten vanuit school etc. Niet alleen ik, maar ook zij heeft van alles verteld over zichzelf. We zijn naar de kinderafdeling gegaan en het is een vloer waar je 2 kanten op kan. Rechts liggen de kleintjes, de baby's. Hier zullen we niet vaak komen, hooguit om de afdeling kindvriendelijk te maken. De afdeling is namelijk heel kaal, logisch dat kinderen bang ud. zijn. Mara heeft het al wat aangepast door overal knuffels op te hangen en raamschilderingen te maken. Elke zuster, schoonmaakster of arts die ik tegen kwam heb ik de hand geschud. Op een gegeven moment heb ik maar geen moeite meer gedaan de namen proberen te verstaan. Ook zijn we langs alle 4 de kinderartsen geweest om kennis te maken. 2 Vrouwen en 2 mannen, vooral dokter Jerussun was aardig. Die heeft 10 minuten tijd voor ons genomen en verteld dat ie net terug was uit Florida. Hij had vakantie gevierd. Ook vertelde hij dat ie in Nederland gestudeerd en gewoond heeft, maar inmiddels alweer zoveel jaren hier gevestigd was.
Aan Mara heb ik denk ik wel een goede. Ze lijkt een beetje op Jennifer: weet wat ze doet qua werk, en komt toch heel vriendschappelijk over. Ze heeft me goed opgevangen en heel het ziekenhuis laten zien, ik kreeg een uitgebreide rondleiding. Het ziekenhuis is primitief. Er staan veel kamers leeg en er liggen weinig kinderen op de afdeling. Ik moest me erop instellen dat ik van de zusters niet veel hoefde te verwachten. Men praat hier wat kortaf terwijl het niet zo bedoeld wordt. Ook worden we erg vrij gelaten. Waar je in Nederland tempo achter moet zetten is het hier de bedoeling om rustig de tijd te nemen. Mara is pas sinds maart in dienst en heeft eerst twee weken nierbekkenontsteking gehad. Ze is 25 jaar en heeft in Nederland de opleiding SPH gedaan. Zelf is ze wel Surinaamse. Omdat ze de zusters op de urologie dus goed kent, vroegen ze ons mee naar achter. Daar zat een vrouw die allerlei sieraden bij had en ze wel eens doorverkoopt aan de verpleging. Nooit gedacht dat ik op mijn kennismaking 2 paar oorbellen en een ring zou uitzoeken. Ik ben een naamkaartje gaan halen en ten slotte de rondleiding bij mw. Chee weer afgesloten. Omdat het weer regende stond ze erop dat ik Jeffrey de taxi belde. Maar omdat die niet reed heb ik gewacht tot het droog was en ben ik naar huis gelopen.
Maandag om 07.00 uur begin ik!
Thuis was ik blij dat ik even kon eten en heb ik skype even aangezet. Het blijft gek dat ik een halve dag achterloop op jullie. Als jullie toe zijn aan het avondeten ben ik blij dat ik net één broodje op heb. Om 14.30 uur belde Mara mij. Zij had voorgesteld met me naar de ‘Tele-sur shop' te gaan om het telefoonprobleem op te lossen. Ze konden niks voor me doen trouwens, alle gegevens zijn gewoon verloren gegaan. Ondanks dat de Vodafone gezegd heeft dat mijn telefoon simlock vrij is, geloof ik daar niet meer sterk in. Maandag ga ik maar kijken voor een goedkoop toestel.
Omdat Laura dit weekend weg gaat op trip, had ze nog een bikini nodig. Met de taxi zijn we naar de ‘hermitage mall' gebracht. (Het andere grote winkelcentrum hier in de buurt.) Voor een bikini zijn we niet geslaagd. Wel heb ik wat dingetjes gekocht. Zoals gezegd was het Koninginnedag vandaag. Dat, en het drukke verkeer zorgde ervoor dat we 2 uur lang op de taxi terug hebben zitten wachten. Uiteindelijk hebben we een andere taxi geregeld. Véél te laat hebben we ons omgekleed om naar een tentje ‘Zus en zo' stampot te kunnen gaan eten. Toen we aankwamen zal het jullie niet verbazen dat die op was. Toen zijn we naar ‘het vat' gelopen om daar wat te eten. Het uitgaansleven begint laat hier in Suriname trouwens, meestal pas rond 01.00 uur. Dan feesten ze door tot een uur of 7. Jullie weten dat ik van gezelligheid houd en dansen. Maar in een discotheek heb ik me nooit echt in mijn sas gevoeld. Toch heb ik mezelf beloofd alles een keer mee te willen maken. Gisteren nog niet. Gisteren zijn we naar een hotel gelopen waar ‘De Dijk' optrad. Om 01.00 uur hadden we het wel gezien. De meesten gingen nog door naar ‘La Caf', een studentententje om te kletsen. Omdat Laura om half 5 vannacht is opgehaald voor de trip ging ze mee naar huis, ook Sanne is meegegaan vanwege de spierpijn in haar benen. Tot een uur of 4 hebben Marloes, ik en Sanne nog verteld. Laura is opgestaan en ik ben gaan slapen.
Gek idee he?
Tot snel, Sanne!!
Day 2
Day 2
Donderdag 29 april 2010
00.50 uur
What a day..
Vanochtend om 7.45 uur werden Laura en ik opgehaald om en naar de vreemdelingenpolitie gebracht. Ik had van te voren een hoop verhalen gehoord. ‘Ze zullen wel weer moeilijk doen..' Nou: je gaat naar binnen, geeft de papieren af, nog voordat je zit staat de krabbel en de stempel erop en ben je weer buiten. Dat duurde..? Twee minuten misschien..
Omdat Laura nog moest werken zijn we naar haar stageplek gebracht. Van daaruit heb ik Jeffrey (de betrouwbare taxi) gebeld en heb ik de eerste ervaring opgedaan om als blank meisje alleen met de taxi te reizen in dit land.. Ging prima!
Eenmaal hier lag de rest nog te slapen, toen ben ik maar achter de laptop gekropen en heb nog wat opgeruimd. Tot nog toe vind ik het erg prettig nog elke dag even thuis te informeren en te spreken. MSN doet het nog steeds niet, hij geeft aan dat mijn gateway offline is. Iemand enig idee hoe ik dat kan oplossen?
Toen Marloes wakker en aangekleed was zijn we eerst naar het centrum gelopen. Eerst heeft ze me de weg naar het ziekenhuis gewezen, 3 straten en je bent er! Is heel iets anders dan 3 kwartier in de auto zoals wij dat gewend zijn in Nederland. (Naja de meeste dan..)
Ook had zij postkaarten die ze bij het postbureau wilde posten, ikzelf heb ze aan geschafd. Verder zijn we verschillende winkeltjes binnen geweest en heb ik die buurt een beetje verkend. Aan Marloes heb ik trouwens een goede. Zij legt tussendoor van alles uit, heeft alle geduld en is begripvol. Zou ik haar nou in Nederland hebben leren kennen dan zou het denk ik mijn type niet zijn.
Om een impressie te geven hoe het op straat eraan toe gaat: Je loopt over straat. Op zich niks bijzonders maar als blanke blonde dame wel. Om de haverklap komt een auto rustig naast je rijden en proberen mannen aandacht van je te trekken. ‘Pssst, hey chickie.. heb je dorst man, jij komt uit Nederland man, hoe vind je het hier man, waarom zeg je niks terug man... tsss... man..' De truck: Negeren. Uit welke hoop ze zoiets doen weet ik niet, wil ik ook niet weten! Bij de Burger King eten gehaald en terug naar huis gelopen. Het eten was voor twee andere huisgenootjes want wij hadden allebei last van de warmte. Geen eetlust dus.
Wederom even achter skype en toen hebben we de taxi gebeld om naar ‘De Mariëtten Mall' te gaan. Dit is één van de twee winkelcentra hier. Ik had nog een klein tasje nodig om veilig over straat te kunnen, want de grotere handtassen die we thuis gebruiken jatten ze zo van je af.
Dit klinkt best heftig voor jullie en ik zal niet liegen: alle clichés zijn waar. 't Is hier warm, er zijn veel muskieten, je loopt er de hele dag bij als een slons door de warmte, er is veel ongedierte, je verbrandt direct, regen komt als bakken uit de lucht, er bevinden zich mensen op straat waar je heel wantrouwig mee moet zijn (Ze doen je echter niks wanneer je het negeert), er zijn straatjes waarvan je weet dat je er weg moet blijven, palmbomen, ongerepte natuur, kokosnoten, veel straat honden etc. Anders, maar et lijkt op de grote steden in Nederland hoor. Wanneer je hier een maal bent valt het allemaal wel mee, in vergelijking met hoe je het je voorstelt. Het zoeken naar het tasje was een hele klus, maar is wel gelukt.
Verder heb ik een minder leuke mededeling. Ik heb gisteren een Surinaamse sim kaart gekocht en geprobeerd met mijn telefoon. Omdat ie het niet deed ben ik vandaag gaan informeren bij de eerste de beste winkelzaak die mij sterk deed denken aan de vodaphone zelf. (Veel spullen, pc's, etc..) Ik heb hem uitgelegd wat het probleem was en kreeg te horen dat mijn netwerk geblokkeerd was. Daar kon ik in komen want dat gaf de telefoon zelf ook aan bij de fout melding. Voor 50 SRD (de SRD's moet je hier door 4 delen en dan krijg je euro's) kon ie het thuis wel voor me maken. Nuchter als ik ben trapte ik daar niet in. Of hier, of ik probeerde wel iets anders. Ze hebben wat gepongeld en gekeken en ik kreeg hem terug met de melding dat ze hem niet aan de praat kregen. Omdat ik nog steeds mijn Surinaamse sim erin had heb ik hem weer verwisseld met de sim uit Nederland. Pas toen zag ik dat mijn telefoon ineens blanko was geworden. Alles was weg: mijn nummers, mijn berichten, mijn foto's, muziek, alles..
Ik heb hem hierop aangesproken, maar ineens verstond ie me niet meer goed en vroeg ie zich af waarom ik zo moeilijk deed. Hij had zonder pardon een code ingetoetst die mijn telefoon zou resetten. Het was niet meer terug te draaien.
Mijn eerste gedachte was: oh jee, alle nummers uit Nederland kwijt en voorlopig even geen mogelijkheid tot contact.. Marloes is bij me komen staan en heeft meegeholpen. Alles hebben we geprobeerd:
- - Haal de manager er maar bij- ‘Dat kan niet want dat ben ikzelf'
- - Een of andere klachtenlijn bellen op hun toestel- ‘Dat kon niet nu want die mensen kon je morgen pas weer bereiken'
- - Geef maar een vergoeding uit- ze lachen je uit hoor
- - Geef me maar het goedkoopste toestel mee op prepaid om daar de sim in te doen- daar deden ze niet aan want zij hadden me toch ‘geholpen'?
- - Security man erbij halen- het interesseert ze niet en daarom helpen ze je niet.
Aan de politie heb je hier sowieso weinig merk ik, wat je ook gebeurt, ze doen hier vrij weinig om het te verhelpen. Het komt erop neer dat ze een vuil spelletje hebben gespeeld in de hoop dat ik dan maar iets zou kopen omdat ik geen gebruik meer kon maken van mijn eigen GSM. Wie had dat gedacht toen ik naar binnen stapte. Uiteindelijk heb ik pap gebeld, gevraagd wat ik het beste kon doen. Omdat het ernaar uitzag dat het geen kwestie meer was van winnen of verliezen in de strijd, zijn Marloes en ik weggelopen en hebben de middag maar hervat. Maar ik zal eerlijk zijn: ik vind en vond het erg rot. Op mijn telefoon had ik vooral veel berichtjes bewaard. Zou me dit nou in Nederland gebeuren dan is het vervelend. Waarom vond ik het nu zo erg? Ik ben iemand die vrij pessimistisch over dingen nadenkt, net nieuw is in een vreemd land, nog heel onwennig is. Ik vind het gewoon prettig om op deze dingen terug te kunnen vallen. Het idee alleen dat ik iemand kan bellen of even iets terug te lezen van die keer dat Bjorn gillend naast me in ‘De vliegende Hollander' zat, stelt dan eventjes gerust.
Alles resetten is dan geen optie. Pap heeft me gelukkig al een hele hoop nummers gemaild. (Ik was zo slim om in Nederland een lijst te maken van de belangrijkste vrienden, mochten zij hun willen contacteren.) Toch wil ik jullie vragen even jullie nummer hier achter te laten, of even een berichtje te sturen.
Eenmaal thuis best last van hoofdpijn. Rustig aangedaan dus, nog even wat getypt op de laptop en een gebakken eitje gemaakt als avondeten. Verder wat aangetut: Nagels gelakt, blaren verzorgd, opgeruimd, met Marloes gekeken hoe ik in godsnaam dat muskietennet kreeg opgehangen (het is gelukt), veel gedronken, foto's bekeken van de trips die de meiden hier al hebben gedaan, informatie opgeschreven, nieuwe tasje ingeruimd, ansichtkaarten geschreven, verteld met Mandy Sanne en Arjan omdat ze net terug waren van een trip etc.
Oh ja, ook ben ik langs Cheryl geweest om de chocola te brengen. Zij helpt me maandag verder met mijn Surinaamse sim. Morgen om 10.00 uur ga ik langs om kennis te maken in het ziekenhuis. Meneer Tsjon is een echte papa, Cheryl een echte mama. Ik ben lang bij haar binnen geweest. (bij haar thuis hoor, had ik al verteld dat ze onze buurvrouw is?) Ze wist precies te omschrijven hoe het voor mij was om alleen in een studentenhuis in een vreemd land te komen stage lopen! Ook schatte ze me goed in: Kat uit de boom kijken, laat me niet snel in met vreemden waardoor ik minder risico loop, geen discotheken meid maar wel leuk voor een danstentje, ze vroeg me zelfs mee om met haar zus en zoon dit weekend naar het theater te gaan. Heel lief. Ik moest het rustig aan doen. Dit is voor jullie een zin, voor mij een hele betekenis. Ze bedoeld te zeggen dat mijn hoofd binnen de kortste keren overloopt met informatie. Dat klopt ook. Je komt binnen, de meisjes vangen je helemaal op. Dit is prettig, maar ook snel te veel van het goede. Als je 6 verschillende enthousiaste drukke verhalen te horen krijgt over Suriname en je bent nieuw, kun je het allemaal even niet verwerken. Ik moet de tijd nemen te wennen. Overal eens informeren en binnenwandelen en dan ontdekken wat IK leuk vind. Rustig nieuwe mensen leren kennen. Begrijp me niet verkeerd hoor, het is super dat de meiden er voor me zijn! Maar zij zitten hier al 2 maanden, wat voor mij nog ontdekken is, is voor hen routine. Verder kreeg ik te horen dat wat er ook is, ik Cheryl mocht bellen. (Ook al sta ik aan de toonbank bij een of andere klojo die mijn telefoon verpest.) Kortom, ik kwam over als een heel verantwoordelijk meisje, ze had er wel alle vertrouwen in.
De avond was sneller om dan me lief was. Moet namelijk echt gaan slapen nu! Morgen om 10.00 uur kennis maken in het ziekenhuis.
Liefs, Sanne.
P.S. Ga door met reageren. Doet me goed!!
P.S. 2: Anke, pap heeft verteld over jullie ‘avontuur'. Zou je een foto van jullie drieën willen maken? Hoorde namelijk dat jij ze ook af hebt..
Day 1
Woensdag 28 april 2010
08.08 uur
Ik zit op mijn tweepersoonsbed op mijn kamer in Paramaribo. Gisteren, wat voor mijn gevoel veel verder weg lijkt, heb ik gedag gezegd tegen mijn ouders en ben zonder al te veel omkijken in het vliegtuig gestapt. Ik had geen idee wat me te wachten stond. Toen ik nog stond na te snotteren kwam ik een meisje tegen bij de gate die ook twee maanden ging stage lopen. Bij haar ben ik blijven staan, Arjan kwam even later aan en samen zijn we gevlogen. De vlucht ging prima, je wordt gelukkig goed verwend met ijs, eten, drinken, verfrissingsdoekjes, 30 soorten films, 20 soorten programma's etc.
Na dik 9 uur kwam ik dan eindelijk aan. Mandy, het huisgenootje en vriendin van Arjan kwam ons ophalen met de taxi. Het uur dat we nog gereden hebben naar het huis heb ik mijn ogen uitgekeken. Ik was in de ‘middle of nowhere' beland. Zoveel natuur en begroeiing kunnen jullie je moeilijk voorstellen. Het is hier trouwens 30 graden en de luchtvochtigheid ligt rond de 80%. Wat me het meeste opvalt is de geur van de natuur hier. Wij in Nederland kopen potjes geurolie en verdampen dat met een kaarsje. Hier heeft de natuur van zichzelf een typische geur.
Door Meneer Tsjon werd ik warm ontvangen. Ook de huisgenootjes kwamen vriendelijk over. Ik ben naar mijn kamer gebracht en Meneer Tsjon heeft een poos met me verteld. Ik kreeg te horen dat als er ook maar iets was ik hem altijd moest bellen. Was ik verdwaald, wist ik iets niet, had ik heimwee of wat ook, deze drie maanden ben ik zijn dochter. Het is een groot huis trouwens, 4 kamers waarin 8 studenten ondergebracht kunnen worden, een gezamenlijke badkamer, een gezamenlijke huiskamer, een balkon, een grote oprit waar je de was kunt doen, een gezamenlijke keuken en Meneer Tsjon heeft in de garage nog een eigen appartement voor zichzelf bijgebouwd. Ten slotte heb je de oude kamer van Meneer Tsjon die hij nu ook nog verhuurd. De meisjes hadden voor me gekookt en met hen heb ik een beetje kennis gemaakt. Cheryl, mijn correspondente is voor me op bezoek geweest en met haar heb ik afgesproken dat ik vrijdag langs het ziekenhuis kwam. Morgen heb ik afgesproken met Laura, het huisgenootje dat ook alleen is gekomen, om naar de vreemdelingenpolitie te gaan om me aan te melden. Ook gaan we strakjes gezamenlijk boodschappen doen.
Het was hier 22.00 uur toen ik ging slapen en ik zal eerlijk zijn, veel geslapen heb ik niet. Ik ben vaak wakker geweest, heb gehuild en kan ook nu mijn ogen niet meer toe doen. Het idee dat ik hier drie maanden zal zitten is moeilijk voor te stellen maar beangstigd me ook. Het lijkt ontzettend ver weg. Alles is nieuw en ik weet niet wat me te wachten staat. Dat zorgt er logischerwijs voor dat ik toch wel wat heimwee heb.
Vragen als: ‘Gaat het klikken met de huisgenootjes, wat nou als ik niet van het stappen hou, wat te doen als ik thuis teveel mis, gaat me dit wel alleen lukken, hoe zou het zijn in het ziekenhuis' spelen door mijn hoofd.
Ik probeer dus terug te kijken naar hoe ik me heb voorbereid. Ik wist immers van tevoren dat dit gevoel zou komen en wat ik er eventueel aan zou kunnen doen. ‘Kijk in de grotere context, bekijk het per dag, zoek afleiding etc. Vandaag ga ik dan ook Jefrrey, de taxichauffeur bellen om te vragen of hij me niet eens rond de buurt wil rijden. Dan kan ik samen met hem een Surinaamse simkaart halen.
Ik gok dat ik de komende tijd vaak zal schrijven, ik wil jullie dan ook vragen vaak te reageren...
23.59 uur
Toen ik van mijn bed afstapte en naar beneden ben gegaan trof ik snel meneer Tsjon. Hij heeft me ontbijt gegeven en vroeg hoe ik had geslapen. Eerlijk als ik ben heb ik het bovenstaande aangegeven. Tijdens mijn broodje heeft hij me toegesproken. Ik ga het niet herhalen hoor, hij vertelde dingen die jullie ook kunnen bedenken. Wat me wel is bijgebleven is het verhaal van zijn vrouw. Zijn vrouw is begin dit jaar overleden aan kanker, zij is gestart met het binnenhalen van studenten. Toen hij zei dat hij zijn vrouw langer moest missen dan ik jullie, begon er toch iets te dagen.
Na het broodje stelde hij voor me op sleeptouw mee te nemen. Nog voor ik het wist had ik een persoonlijke gids. Hij heeft me door Paramaribo rond gereden en overal over verteld wat het inhield. We zijn over de grote brug gereden, de naam ben ik even kwijt. Aan die kant van de brug zijn we gestopt bij de Suriname rivier en is mijn eerste kiekje hier gemaakt. Uiteindelijk zijn we bij Nieuw Amsterdam beland. Aangezien ik honger had heeft hij me Baka bana (een Surinaamse versie van gebakken banaan) en een drankje gekocht. Het drankje was knalroze en er dreven korrels in die sterk op ijsklontjes leken. Toen ik ervan proefde bleek het een drankje te zijn, gemaakt van kokos. De korrels waren korrels maizena. In Nieuw Amsterdam zijn we naar het open lucht museum geweest. De natuur is prachtig, de grond is moerassig. Het museum was een oude plantage met werktuigen die de slaven gebruikten en een gevangenis voor de zwaar gestraften. Interessant om te zien, echt iets voor mij. Op zo'n moment vergeet je even alles en heb je echt een vakantiegevoel. Na een hoop foto's, verhalen en knuffels van mensen die meneer Tsjon trof en me voorstelde als nieuwe meid met een klein beetje heimwee, zijn we terug gereden. Het was etenstijd en dus een pitstop bij de chinees. Ze eten hier trouwens allemaal warm 's middags, 's avonds wordt er opnieuw gekookt of gaan de meeste studenten uit eten. Toen we aan tafel zaten kwamen mijn huisgenootjes thuis van het werk. Met Marloes (huisgenootje), ben ik te voet de stad ingegaan op zoek naar een simkaart. Ik heb de buurt wat verkend en ben bij verschillende touroperaters binnen geweest, maar de sim nog niet gevonden. Terug thuis heb ik met Nederland gebeld en internet aangesloten om direct skype te proberen. Dit is te doen, je valt geregeld weg en er is wat vertraging maar het contact is er. Gek genoeg doet MSSN het momenteel even niet dus nog even geduld!!
Hierna zijn Marloes, ik en Laura boodschappen gaan doen. Verder heb ik handdoeken gekocht en de gebruikelijke toiletspulletjes.
Ten slotte heb ik uit gegeten. Omdat de meiden inmiddels een hele groep studenten kennen vroegen ze me mee. Morgen vertrekken 2 jongens en zij hadden ons huis uitgenodigd. Het was leuk andere ervaringen te horen, je merkt toch dat iedereen hun eigen dingen wel hebben meegemaakt. Niks speciaals gegeten: friet met gebakken drumsticks.
Later meer, Sanne.
Oh ja: Ik ben inmiddels al lek geprikt door de muggen en verbrand. Kom niet aan met goede adviezen die ik moet opvolgen want: niks helpt.
P.S. 2: Thanks voor alle reacties.. ;)
Aftellen geblazen!!
Hallo Iedereen!
Het aftellen is begonnen!
Gisterenhad ik nog precies één week te gaan voor de grote reis. 's Ochtends ben ik de laatste spulletjes gaan halen, een muskietennet en de malariatabletten. (Dechocolade die de correspondente had besteld moet ik wel nog inkopen.)
Verder ligt er al een hoop klaar om ingepakt te worden:kleding, schoenen, medicatie, kleurboekjes voor de afdeling, toilettas etc. Het inpakken op zich wordt mijn eerste uitdaging, hoe krijg je alles een beetje degelijk inde koffer..
Deze laatste week ontkom ik daar helaas niet aan. Overal waar ik komwordt me gevraagd of de koffer al klaar is, wanneer ik nou ook alweer ga, hoelang, waarheen, wat te doen etc etc. Dit is leuk: want het toont een heleboel belangstelling van mensen om mij heen. Helaas resulteert het ook in een hogere portie zenuwen. 30 Keer plassen per dag, kramp, brok in je keel, diarree en moeite met eten. (En toch had ik het nóg erger verwacht.)
Vanuit Suriname zijn ze trouwens ontzettend lief. Elke mail die ik van hen ontvang, word ik gerustgesteld en krijg ik steeds meer zin om te gaan! De zenuwen waar ik het over heb zijn dan ook echt zenuwen naar het onbekende. Ik denk dat iedereen wel bepaalde angsten heeft wanneer hij of zij zoiets onderneemt..
Gisteren heb ikde eerste ronde afscheidsbezoekjes gedaan. Ik word overal zo hartelijk ontvangen, je wilt er bijna voor thuis blijven! Bovendien doet het medeugd te weten dat jullie me allemaal volgen via deze site. Dat mensen zo geïnteresseerd waren had ik nooit gedacht.
Eenmaal daar is het ook de bedoeling dat ik nog een prepaidkaart voor mijn mobiel aanschaf. Tegen de tijd dat het zo ver is zal ik mijn nieuwe telefoonnummer hier ook even plaatsen. Verder heb ik afgelopen maandag mijn laptop weggebracht. Typisch, de laatste week doet hij een beetje raar en ik vertrouw het dan niet om hem zo mee te nemen. Ik hoop dat ze me morgen bellen erover!
Deze heleweek probeer ik zo vol mogelijk te plannen nog. Afleiding is goed tegen zenuwen. Vandaag heb ik heerlijk geknutseld met de kidsbijmijn tweede thuisbasis Buchten. Morgenvroeg heb ik eerst nog een gesprek en 's middags staat de kapster en nog wat bezoekjes op de planning. Vrijdagavond komen een paar vrienden over en zaterdag uit eten. Zondag laat ik mijn dansles gewoon doorgaan en ik zal me nog maar even laten zien bij wat familieleden. Verder kom ik hier en daar nog wel mensen tegen.Dinsdagochtend om 08.45 uur vlieg ik dan richting de zon.
Omdat ik het belangrijk vind dat ik ook echt iets te melden heb, vermoed ik dat mijn eerst volgende berichtje vanuit Paramaribo zal zijn. Voor die tijd is het zaak mijn zenuwen een beetje onder controle te houden...
Tot ziens, skype, mails, msn's of bels.
Wordt vervolgd!
Start
De meest belangrijke zin in deze hele blog zal waarschijnlijk zijn: Ik ga dus stage lopen in Suriname!
Maar om tot die conclusie te komen is heel wat inspanning aan vooraf gegaan.
Tot twee keer toe zou ik samen met iemand gaan maar helaas hebben beiden het op het laatste moment laten afweten. Dit betekent dat ik de reis naar Paramaribo dus alleen zal maken en ook alleen zal beginnen in het ziekenhuis op de kinderafdeling. Vanuit mijn opleiding Social Work kan ik zo de kindertjes voorbereiden op de operaties en de activiteiten organiseren in de speelkamer van de afdeling.
Als je kijkt naar mijn voorbereiding ga je al gauw een jaar terug.
Het begint bij de twijfel ja of nee wanneer je de kans vanuit je opleiding krijgt om dit te doen. Omdat ik altijd heb gezegd deze kans te willen grijpen, ik ergens toch wel een avonturier ben en het idee maar niet uit mijn hoofd kreeg heb ik besloten dit door te zetten. Dan stap je binnen bij het stagebureau van je opleiding en krijg je niet meer dan een telefoonnummer, een naam en een mailadres. Vervolgstap is om een lange uitgebreide mail waarin je erg veel informatie opvraagt naar mw. Chee te sturen. (Mw. Chee is de contactpersoon dat school mij heeft doorgegeven.)
Lange tijd hoor je niets (het is en blijft Surinaamse gewoonte). Je staat er niet meer bij stil en legt het tijdig even naast je neer, tot er dit mailtje in je mailbox verschijnt: 'Sanne, sorry voor de verlate reactie. Verdere informatie stuur ik je spoedig door, maar ik wil je via deze weg bevestigen dat wij akkoord gaan met de stage. Je bent welkom in het St. Vincentiusziekenhuis te Paramaribo.'
Wow! Op dat moment ben je opgelucht reactie te krijgen, maar dringt nog niet tot je door dat dit het begin is van een hele grote verandering.
Dan volgt een reeks mailtjes over en weer waarin je maar geringe informatie weet te bemachtigen. In de tussentijd kom ik erachter dat twee vriendinnen van mijn studie precies dezelfde stage gaan doen. Zij zullen dit doen in de eerste periode van hun stagejaar, ik in de laatste periode van mijn stagejaar. Met hen heb ik veel gebeld, gesmst en toen ze eenmaal daar waren van september tot en met december heb ik hun avonturen kunnen volgen via hun site. Dit heeft mij een indruk gegeven van het leven daar. Vanaf dit moment ga je ook voorzichtig mensen uit je omgeving op de hoogte stellen. Ik zal hier niet teveel over uitwijden, de reacties hierop waren enorm variërend. De meeste waren gelukkig positief!
Inmiddels is het bijna geregeld. Het zal je verbazen te weten wat er bij zo'n reis allemaal komt kijken. Inentingen, visum, stageplek, verblijfplaats, vervoer, verandering van studiegegevens etc. etc. Alles hangt ook met elkaar samen, wat betekent dat je overal tegelijk aan moet denken. Dit is bijna onmogelijk. We hebben afgelopen week problemen gehad met het consulaat in verband met het visum. Lang verhaal, maar het komt erop neer dat de regeltjes zo waren vastgelegd dat ik mijn ticket en vertrekdatum heb moeten wijzigen. Ik kan nog andere voorbeelden geven maar laat het hierbij. Het belangrijkste is dat mijzelf het hele verhaal duidelijk is.
Mijn eerste reeks inentingen heb ik trouwens gehad. Dit waren de hepatitis a+b spuit, DTP, buiktyfus en de mantoux test. Volgende maand krijg ik de hepatitis a+b nog eens en de gele koorts. Ik hoop dat ik dan wel tegen de vloeistof van de hepatitis kan!
Wat mijn verblijf betreft is alles geregeld. Ik krijg in een studentenhuis voor Nederlandse studenten een eenpersoonskamer bij een heel lief oud gezin. Ook het vervoer van het vliegveld tot het huis is geregeld.
Sinds vorige week staat ook de data van vertrek en thuiskomst vast! Dinsdag 27 april vlieg ik richting de zon.. 24 Juli keer ik terug huiswaarts.
Omdat ik het avontuurlijke uit mijn vaders genen heb, was de optelsom voor hem snel gemaakt om van de gelegenheid gebruik te maken mij in Suriname te komen bezoeken. Hij zal 13 juli overvliegen en samen komen we terug naar huis. Wat we in die tijd allemaal gaan bezichtigen en beleven weten we nu nog niet. Wel willen we een excursie naar de jungle gaan doen. Wordt vervolgd dus!!
Het is dus erg spannend allemaal! Ook al weet ik ongeveer wat me staat te wachten. (Zowel positieve als negatieve dingen.) Maar ik moet eerlijk zeggen dat ik momenteel nog niet helemaal besef dat dit alles al over 8 weken zal gebeuren. Het is voor mij dus een jaar vol verandering, nu al! En dat is spannend, maar ergens ook heel leuk!
Te be continued!!