Woensdag 28 april 2010

08.08 uur

Ik zit op mijn tweepersoonsbed op mijn kamer in Paramaribo. Gisteren, wat voor mijn gevoel veel verder weg lijkt, heb ik gedag gezegd tegen mijn ouders en ben zonder al te veel omkijken in het vliegtuig gestapt. Ik had geen idee wat me te wachten stond. Toen ik nog stond na te snotteren kwam ik een meisje tegen bij de gate die ook twee maanden ging stage lopen. Bij haar ben ik blijven staan, Arjan kwam even later aan en samen zijn we gevlogen. De vlucht ging prima, je wordt gelukkig goed verwend met ijs, eten, drinken, verfrissingsdoekjes, 30 soorten films, 20 soorten programma's etc.

Na dik 9 uur kwam ik dan eindelijk aan. Mandy, het huisgenootje en vriendin van Arjan kwam ons ophalen met de taxi. Het uur dat we nog gereden hebben naar het huis heb ik mijn ogen uitgekeken. Ik was in de ‘middle of nowhere' beland. Zoveel natuur en begroeiing kunnen jullie je moeilijk voorstellen. Het is hier trouwens 30 graden en de luchtvochtigheid ligt rond de 80%. Wat me het meeste opvalt is de geur van de natuur hier. Wij in Nederland kopen potjes geurolie en verdampen dat met een kaarsje. Hier heeft de natuur van zichzelf een typische geur.

Door Meneer Tsjon werd ik warm ontvangen. Ook de huisgenootjes kwamen vriendelijk over. Ik ben naar mijn kamer gebracht en Meneer Tsjon heeft een poos met me verteld. Ik kreeg te horen dat als er ook maar iets was ik hem altijd moest bellen. Was ik verdwaald, wist ik iets niet, had ik heimwee of wat ook, deze drie maanden ben ik zijn dochter. Het is een groot huis trouwens, 4 kamers waarin 8 studenten ondergebracht kunnen worden, een gezamenlijke badkamer, een gezamenlijke huiskamer, een balkon, een grote oprit waar je de was kunt doen, een gezamenlijke keuken en Meneer Tsjon heeft in de garage nog een eigen appartement voor zichzelf bijgebouwd. Ten slotte heb je de oude kamer van Meneer Tsjon die hij nu ook nog verhuurd. De meisjes hadden voor me gekookt en met hen heb ik een beetje kennis gemaakt. Cheryl, mijn correspondente is voor me op bezoek geweest en met haar heb ik afgesproken dat ik vrijdag langs het ziekenhuis kwam. Morgen heb ik afgesproken met Laura, het huisgenootje dat ook alleen is gekomen, om naar de vreemdelingenpolitie te gaan om me aan te melden. Ook gaan we strakjes gezamenlijk boodschappen doen.
Het was hier 22.00 uur toen ik ging slapen en ik zal eerlijk zijn, veel geslapen heb ik niet. Ik ben vaak wakker geweest, heb gehuild en kan ook nu mijn ogen niet meer toe doen. Het idee dat ik hier drie maanden zal zitten is moeilijk voor te stellen maar beangstigd me ook. Het lijkt ontzettend ver weg. Alles is nieuw en ik weet niet wat me te wachten staat. Dat zorgt er logischerwijs voor dat ik toch wel wat heimwee heb.
Vragen als: ‘Gaat het klikken met de huisgenootjes, wat nou als ik niet van het stappen hou, wat te doen als ik thuis teveel mis, gaat me dit wel alleen lukken, hoe zou het zijn in het ziekenhuis' spelen door mijn hoofd.

Ik probeer dus terug te kijken naar hoe ik me heb voorbereid. Ik wist immers van tevoren dat dit gevoel zou komen en wat ik er eventueel aan zou kunnen doen. ‘Kijk in de grotere context, bekijk het per dag, zoek afleiding etc. Vandaag ga ik dan ook Jefrrey, de taxichauffeur bellen om te vragen of hij me niet eens rond de buurt wil rijden. Dan kan ik samen met hem een Surinaamse simkaart halen.
Ik gok dat ik de komende tijd vaak zal schrijven, ik wil jullie dan ook vragen vaak te reageren...

23.59 uur

Toen ik van mijn bed afstapte en naar beneden ben gegaan trof ik snel meneer Tsjon. Hij heeft me ontbijt gegeven en vroeg hoe ik had geslapen. Eerlijk als ik ben heb ik het bovenstaande aangegeven. Tijdens mijn broodje heeft hij me toegesproken. Ik ga het niet herhalen hoor, hij vertelde dingen die jullie ook kunnen bedenken. Wat me wel is bijgebleven is het verhaal van zijn vrouw. Zijn vrouw is begin dit jaar overleden aan kanker, zij is gestart met het binnenhalen van studenten. Toen hij zei dat hij zijn vrouw langer moest missen dan ik jullie, begon er toch iets te dagen.
Na het broodje stelde hij voor me op sleeptouw mee te nemen. Nog voor ik het wist had ik een persoonlijke gids. Hij heeft me door Paramaribo rond gereden en overal over verteld wat het inhield. We zijn over de grote brug gereden, de naam ben ik even kwijt. Aan die kant van de brug zijn we gestopt bij de Suriname rivier en is mijn eerste kiekje hier gemaakt. Uiteindelijk zijn we bij Nieuw Amsterdam beland. Aangezien ik honger had heeft hij me Baka bana (een Surinaamse versie van gebakken banaan) en een drankje gekocht. Het drankje was knalroze en er dreven korrels in die sterk op ijsklontjes leken. Toen ik ervan proefde bleek het een drankje te zijn, gemaakt van kokos. De korrels waren korrels maizena. In Nieuw Amsterdam zijn we naar het open lucht museum geweest. De natuur is prachtig, de grond is moerassig. Het museum was een oude plantage met werktuigen die de slaven gebruikten en een gevangenis voor de zwaar gestraften. Interessant om te zien, echt iets voor mij. Op zo'n moment vergeet je even alles en heb je echt een vakantiegevoel. Na een hoop foto's, verhalen en knuffels van mensen die meneer Tsjon trof en me voorstelde als nieuwe meid met een klein beetje heimwee, zijn we terug gereden. Het was etenstijd en dus een pitstop bij de chinees. Ze eten hier trouwens allemaal warm 's middags, 's avonds wordt er opnieuw gekookt of gaan de meeste studenten uit eten. Toen we aan tafel zaten kwamen mijn huisgenootjes thuis van het werk. Met Marloes (huisgenootje), ben ik te voet de stad ingegaan op zoek naar een simkaart. Ik heb de buurt wat verkend en ben bij verschillende touroperaters binnen geweest, maar de sim nog niet gevonden. Terug thuis heb ik met Nederland gebeld en internet aangesloten om direct skype te proberen. Dit is te doen, je valt geregeld weg en er is wat vertraging maar het contact is er. Gek genoeg doet MSSN het momenteel even niet dus nog even geduld!!
Hierna zijn Marloes, ik en Laura boodschappen gaan doen. Verder heb ik handdoeken gekocht en de gebruikelijke toiletspulletjes.
Ten slotte heb ik uit gegeten. Omdat de meiden inmiddels een hele groep studenten kennen vroegen ze me mee. Morgen vertrekken 2 jongens en zij hadden ons huis uitgenodigd. Het was leuk andere ervaringen te horen, je merkt toch dat iedereen hun eigen dingen wel hebben meegemaakt. Niks speciaals gegeten: friet met gebakken drumsticks.

Later meer, Sanne.

Oh ja: Ik ben inmiddels al lek geprikt door de muggen en verbrand. Kom niet aan met goede adviezen die ik moet opvolgen want: niks helpt.

P.S. 2: Thanks voor alle reacties.. ;)