Day 14

Dinsdag 11 mei 2010

20.00 uur

Ik zit in de huiskamer met de rest aan tafel. Omdat iedereen wat voor zichzelf aan het doen is kan dit wel even. Het ruikt hier heerlijk, Dina en Laura hebben ovenschotel gemaakt voor ons. Omdat de oven langzaam is wordt ons geduld wel eventjes op de proef gesteld.
De tijd op stage ging weer lekker snel vandaag. We hebben de kamer van een meisje versierd dat hier voor een chemokuur ligt. Onze kunstenaar op de afdeling mocht vandaag naar huis, we staan er dus weer alleen voor. Met het depressieve meisje hebben we weer gewandeld, ze heeft een ander bed gekregen zodat we haar zelf uit bed kunnen tillen en het grootste gedeelte van de dag heeft ze rechtop in de rolstoel gezeten. Het begin is er dus, we waren trots op haar. Helaas gaat zoiets maar heel langzaam.
Verder heeft Mara conflicthantering toegepast: het conflict besproken met de speeljuf. Omdat Mara al de hele dag geplaagd werd met hoofdpijn, gaan we morgen voor de telefoon en donderdag voor de salsalessen kijken. Verder heb ik voor mezelf boodschappen gedaan. De koelkast is opgeruimd zodat het voor mij een beetje overzichtelijk is. Onderweg naar de supermarkt smste Jess, ik werd er spontaan vrolijk van.
Op het einde van de middag ben ik even in het internetcafe geweest. Ik blijf braaf mijn blogs bijhouden, het duurt alleen wat langer voor ik ze kan plaatsen.

Intussen heb ik genoten van een overheerlijke, oerhollandse ovenschotel!

Morgen meer!
Sanne.

P.S. Door die medicatie tegen de muggenbulten lukt het me gewoon in slaap te vallen zodra ik even stil zit. Gek he? Niet echt handig voor stage. Verder helpt het spul wel.

Day 13

Maandag 10 mei 2010
21.30 uur

Vanmorgen relaxed naar stage gelopen. Vandaag kon ik naar de huisarts voor de muggenbulten, eindelijk! Om 7.45 uur stond ik dan ook al aan het loket om mijn naam door te geven, ik zou opgeroepen worden. In die tussentijd ben ik met Mara gaan zoeken naar wat adresjes van weeshuizen in de buurt. Marloes heeft uit Nederland babykleertjes laten overbrengen. Ze wilde dit graag doneren en Mara stelde voor dit aan een weeshuis te doen, aangezien het daar ook echt goed terecht komt. Toen ik het hier later met Marloes over had stelde ik voor Mara te vragen om mee te gaan. Een rondleiding was misschien ook een goed idee. Dina liet het allemaal een beetje op zijn beloop. Marloes was wel enthousiast en met haar heb ik dan ook zo’n anderhalf uur rond gebeld. Uiteindelijk kwamen we uit bij ‘Het Lotjeshuis’ (in NL ook bekend). Omdat de rondleiding eigenlijk in Mara’s werktijd en mijn stagetijd viel hebben we met veel moeite met de hoofdzuster geregeld dat we wat eerder weg konden. Dit is aanstaande donderdag. Hierna ben ik met Mara naar mw. Chee gelopen. Zij is afgelopen weekend ziek geweest en nu weer die goede “oude” mevrouw Chee. Ze vroeg me hoe het ging en nadat ik haar eenbeetje heb bijgekletstover thuis gaf ze aan dat ik ook niet bepaald vrolijk keek. Dat kwam door de jeuk. Ze heeft de huisartsenpost gebeld, het wat aangedikt en ineens kon ik direct terecht. Uiteindelijk is er zalf voorgeschreven voor de jeuk en pilletjes tegen de allergie. Bijwerking is alleen slaperigheid. Om 17.00 uur kon ik het pas ophalen.
Terug op de afdeling hebben we er een hele poos over gedaan om het depressieve meisje 2 happen eten te geven. (anderhalf uur in totaal.) Hierna hebben we de Mickey Mouse afgemaakt waar Mara mee gestart was (de afdeling krijgt een Disneymuur.) Een jongen die op de afdeling ligt en supergoed kan tekenen heeft zijn tijd besteed aan het geven van aanwijzingen. Hij was helemaal in zijn nopjes. Zelf heeft ie tussendoor nog ‘ff’ een Donald Duck gemaakt. (Kris zal jaloers zijn!) Er zijn verder een paar aanvaringen geweest met de speeljuf. Ze probeert de kinderen tegen ons op te zetten door ze valse beloftes te maken. Mara en ik liegen de kinderen liever niet voor. Lange stagedag vandaag maar wel lekker druk.

Om af te schakelen (en omdat het zo was afgesproken) ben ik mee geweest naar Mara thuis. Bij haar heb ik bami gegeten en Clint (haar schoonbroer) heeft mijn laptop gecheckt. Mijn harde schijf is sowieso gecracshed. Daarbij had hij het vermoeden dat mijn moederbord kapot was. Hij zou er vanavond nog eens op zijn gemak naar kijken zei hij. Ik hoor het dus nog..

We zijn de zoveelste slippers gaan scoren (dit keer praktische voor op trip) en de medicatie gaan halen. Terug thuis heb ik eerst pap op de hoogte gesteld van het ‘ ziektebeeld’ van mijn laptop. Ook Stevie heb ik even de bestelling doorgegeven voor een souvenir uit Disney. Ten slotte Bjorn een fijne verjaardag gewenst en toen was het toch tijd me tussen de huisgenootjes te voegen. Echt veel bijzonders viel er niet te bespreken. Wel verteldeDinadat het weeshuis had teruggebeld. ‘ Ze gaven alleen ’s ochtends rondleidingen enhadden beslotenalleen te gaan.Volgende keer zal ik niet meer zo snel zoietsaanbieden.
Omdat ik geen honger had na die bami heb ik een boterhammetje gegeten. De rest is een dubbel belegd broodje gaan halen. Naar de ‘ meidentalk’ heb ik geluisterd, me er echter niet in gemengd. Wel heb ik de palmentuin van Paramaribo in het schetsboek van Wilma getekend. Ruben, de touroperater had allang hier moeten zijn, maar ‘op zijn Surinaams’ was hij het vergeten. Inmiddels is ie langs geweest en is de trip geregeld! We gaan zaterdag naar Berg en Dal, blijven overnachten op Stone-Island en gaan zondag naar Brownsberg. Hij helpt me ook de trips te regelen voor als pap komt. Verdere informatie over wat deze trips inhouden krijgen jullie nog van me. Mijn blog wordt te lang...

Morgen weer een dag!

Sanne.

Day 12

Zondag 9 mei 2010
09.25 uur.

Ik weet niet waarom, maar bij het wakker worden denk ik het meeste aan Nederland. Als de dag eenmaal begint vaagt dat weg.
Omdat ik gisteren de meiden ben misgelopen die naar de vlindertuin gingen (ik had graag meegewild), alle souvenirswinkels blijkbaar al dicht waren en ik geen gezelschap bij huisgenootjes wist te vindenheb ik Mara gebeld. Ik stelde voor naar de Hermitage Mall te gaan om de laatste dingetjes die ik nog nodig heb te halen. (Denk aan toiletspullen, papieren zakdoekjes, haarlak etc.) Het kwam haar niet zo goed uit, we gaan dus vanmiddag. Gisterenmiddag heb ik dan ook gevuld met de was doen. Jep, ik heb de wasmachine uitgeprobeerd. Het is best te doen als je tijd hebt, toen ik gisterenavond echter thuis kwam regende het pijpenstelen, nu ook trouwens. Zal dus wel even duren voor de was weer droog is. Verder ben ik gaan pinnen, heb ik de muziek van Stevie en Kjell in mijn oren gehad, verteld met Helen de poetsvrouw en ben nog even terug geweest in het internetcafe. De middag rustig doorgekomen dus.
Met Marloes heb ik op het balkon gegeten, weer regende het. Van het theater weet ik inmiddels dat het mijn plekje is, ik geniet er gewoon van. De andere meiden vonden het ook leuk, ze vroegen zelfs of van het stuk ook een cd is opgenomen. Met de artiesten hebben we wat nagedronken, de meesten herkende mij nog van vorige week. Op verzoek van ons als spontane ingeving werd de cast ten slotte bijeen verzameld en een groepsfoto gemaakt. Deze moet ik hen nog doorsturen als mijn laptop het weer doet. We zijn nog uitgenodigd met een paar mee te gaan stappen, maar omdat we afgesproken hadden naar het casino aan de overkant te gaan hebben we dit overgeslagen. Het casino had ik dit keer snel gezien. Heb ook niet zo veel mazzel met gokken hoor, en ik weiger er te veel geld aan uit te geven. (Belachelijk om te zien hoeveel er bijeen op tafel wordt gegooid..) Daar komt bij dat Sanne me net ietsje te druk was.Ik ben mijn eigen weg gegaan en heb wat drinken en een kaasbroodje besteld. (Alles in het casino is gratis hier trouwens, zelfs de sterkste drankjes.) Toen ben ik voor een voor mij onbekend apparaat gaan zitten. Ik had geen idee hoe het ding werkte, heb maar wat knopjes ingedrukt. Maar na 10 SRD erin gedaan te hebben kwam er voor mij 142, 30 SRD terug uit. Had hier veel eerder moeten gaan zitten! Om half een heb ik de taxi gebeld, Marloes ging mee naar huis.

P.S. Zie trouwens tijdens het schrijven dat mijn armen voor mijn doen al best bruin zijn! Mijn benen niet, daar heb ik inmiddels vocht- en bloedblaartjes op.. Ben benieuwd wat de huisarts me maandag geeft..

22.00 uur

Zo nu vandaag zelf nog. Even zit ik niet lekker in mijn vel, het is goed dat morgen een nieuwe week voor me begint. Ik weet niet of de huisgenootjes dit aanvoelen of hier misschien mede oorzaak van zijn. Ik ervaar de omgang met hen een beetje stroef.
Je zou denken dat als je in een huis woont, je toch sneller wat samen onderneemt. Hier is dat echter niet het geval. We verschillen qua karakter ook te veel denk ik.

Vanochtend heb ik me direct klaar gemaakt voor Fort Zeelandia. Ik had er zin in! Om 11.30 uur zou de rondleiding beginnen. Marloes en Dina zijn wakker gemaakt door mijn persoonlijke wekservice. Laura heeft afgezegd om mee te gaan, zij was laat thuis van het stappen en ging liever Joost (klasgenootje van Sanne en Mandy) uitzwaaien. Toen Marloes en Dina om 11.00 uur nog niet aangekleed waren, begon ik me af tevragen of ze nog mee zouden gaan. Toch wel, een kwartier later stondenzeklaar en zijn we op pad gegaan. Hoewel we te laat aankwamen, was het een geluk dat de tour een half uurtje later zou starten. Susanne van de dolfijnentrip zat al te wachten op ons. Zij was samen met Marjet en Lotte.
Over de rondleiding ga ik niet alles vertellen, dit wil ik er echter wel over kwijt:

Er is een hoop verteld over de geschiedenis van het Fort.
Het Fort was er bijvoorbeeld om de aanvallen van slaven die in opstand kwamen aan te kunnen. Omdat er steeds meer opstand kwam, is uiteindelijk Fort Nieuw Amsterdam gebouwd en verviel de functie van dit fort. Later is het in gebruik geweest als gevangenis.

In dit Fort hebben de decembermoorden plaats gevonden. Op de precieze plaats heb ik zelfs gestaan. De plek waar de 15 slachtoffers eerst vast hebben gezeten heb ik ook gezien. Deze weetjes tijdens de rondleiding gaven je toch wel een kriebelig gevoel hoor.

Ik ben in ‘ het kakkerlakkengat’ geweest! Nou dat was leuk! Nee grapje, het kakkerlakkengat dankt zijn naam aan de functie die het kreeg toen het fort als gevangenis gebruikt werd. Eerst werd er minutie in opgeslagen, later werden de zwaar gevangenen die zich misdragen hadden hierin gegooid. Het is een superdonkere, vochtige isoleercel die erg veel ongedierte aantrok.

Fort Zeelandia had 5 bastions. Een bastion is een soot verhoogd platform dat uitkijkt over stad of zee om van daaraf de tegenstander uit te kunnen schakelen.

We hadden een leuke vlotte gids. Na zijn uitleg heb ik alles nog eens lekker rustig bekeken. Susanne, Marjet en Lotte gedag gezegd en afgesproken met Susanne samen de Galibi toer te doen zodra haar vriend hier is.
Marloes en Dina was ik al een tijdje kwijt, waarschijnlijk al naar huis!
Een tijdje heb ik gezeten en over de Surinamerivier uitgekeken. Na enkele traantjes omdat ik alleen naar huis moest heb ik voor mezelf besloten voortaan mijn eigen plan te trekken. Zo kan iklekker mijn eigen gang gaan. Mocht ik nou ergens naartoe willen, dan nodig ik iedereen alsnoguit.Aan nieuwe gezichten stel ik me netjes voor en kijk wel wie blijft plakken.

Gelukkig is er Mara nog, zonder haar waren veel dingen moeilijker geweest op te lossen. Na een bezoekje aan het internetcafe en de was (had trouwens allemaal mieren op mijn was lopen!) heeft ze me opgehaald om naar het winkelcentrum te gaan. Er is veel verteld, gelachen en gekocht! Morgen kijkt haar schoonbroer mijn laptop na.
Heb voor pap trouwens een bestelling voor als hij hierheen komt, er zijn namelijk dingen die zij in Nederland gebruikte maar hier lastig te vinden zijn. BH’s in onze maat bijvoorbeeld!

Slaap lekker!
Sanne.

Day 11

Zaterdag 8 mei 2010
09.35 uur

Vandaag ben ik weer als eerste wakker. Helen komt zo onze kamers poetsen en ik wilde van tevoren de laptop nog eens geprobeerd hebben. Helaas, we zijn toe aan een nieuw plan.
Omdat ik niet meer elke dag kan plaatsen blijf ik alles bijhouden op papier. Later zal ik dan een paar verhalen tegelijk per keer plaatsen om het een beetje in te halen. Hoop niet dat het julliewat uitmaakt om bij te moeten lezen.
Omdat de telefoon ook nog steeds niet gemaakt is opgelost (er komt nu wel schot in de zaak!!), is contact met jullie schaars. Het kan natuurlijk wel, maar het is gewoon duur. Mijn test is nu om het even allemaal naast me neer te zetten. Pas na het weekend kan er wat aan gedaan worden.. Wens me dus maar succes. Blijf ook maar gewoon reageren, mailen of smsen.. Op een vrij moment zoals nu, zoek ik even het internetcafe op...

Vanmiddag ga ik een paar souvenirswinkeltjes af en vanavond naar het theater. Gisterenavond was wel leuk trouwens. mara stelde me aan iedereen voor, iedereen was even aardig. Ik ben echter niet lang gebleven aangezien ik merk dat ik de mensen nog iets beter moet kennen om los te komen.

Nou, we houden contact. Op de een of andere manier....

Sanne.

Day 10

Vrijdag 7 mei 2010
21.00 uur

Vanochtend kon ik maar met moeite op. door die foto's lag ik te laat in bed. ik ging vandaag voor het eerst alleen op weg met mijn laptop naar stage. er is niks gebeurd hoor, maar ik voel me er wel prettiger bij om in een groepje te lopen.
Op stage niet veel bijzonders. ik heb een start gemaakt met het beleidsplan, de opzet is gemaakt. Verder hebben we de muur afgeschilderd op de zuigelingenafdeling, mee geweest op onderzoek met het depressieve meisje, veel gepraat met elkaar, even met een jongetje gespeeld (Hij ligt hier nu het langst), en kennis gemaakt met nieuwe patientjes. Tussendoor had ik moeite mijn ogen open te houden, 't is gek wat warmte metje kan doen. De speeljuf heeft trouwens een nieuw ' subtiel'wapen ingezet. Ze heeft alle knuffels die Mara had opgehangen van het plafond gehaald en eigengemaakte bloemen ervoor in de plaats opgehangen. De knuffels zitten nu ergens verstopt in een vuilniszak. Maandag moet ik trouwens even langs de huisarts hier. Ik heb allergische reacties op mijn muggenbulten. Om onstekingen te voorkomen ga ik toch maar even langs.
We zijn iets eerder weggeaan vandaag. Mara wilde nog even langs een winkel voor wat nieuwe shirtjes. Met Mara heb ik inmiddels net zo'n band als ik met Jennifer had. Beiden zijn we geslaagd: zij voor een shirtje, ik voor ondergoed en een stoere rugzak met ' Suriname' op voor de aankomende trips die ik zal maken. We zijn ook nog langs een zaak geweest voor het zoveelste middeltje tegen de muggen. Deze hadden ze helaas niet meer. Daarvoor in de plaats heb ik wel nagellak gekocht. (Mijn teennagels zijn inmiddels paars met groen!)

Ik wordt wel al behoorlijk op de proef gesteld sinds ik hier zit. Eerst die telefoon. Momenteel zit 't me weer even niet mee. Vanochtend functioneerde mijn laptop nog gewoon. Daarnet is ie helaas gecrashed. Wel 7 keer heb ik hem geprobeerd op te starten tot het blauwe crash scherm in beeld verscheen. Omdat ik met pap had afgesproken heb ik maar duus gedaan en gebeld. Pas toen begonnen wat tranen te vloeien. Pap heeft me wat gerust gesteld. Ik heb Mara gebeld om te vragen of ze een of andere zaak wist om ernaar te laten kijken. De schat kwam er direct aan en dan zouden we wel kijken wat we eraan konden doen. Toen had Sanne me ineens gespot. Na een knuffel heeft zij het eens geprobeerd. Vraag niet hoe het kan, maar toen startte hij ineens op. Het is me gelukt nog even contact te hebben met pap via skypeen een laatste back up te maken voor ie opnieuw crashte. Mara heeft met me afgesproken dat haar schoonbroer er maandag direct na zou kijken. Even het weekend afwachten dus.
Het vervelendst vind ik nog dat ik niet meer elke dag even wat kan plaatsen op de site. Dat gaf mij een lekkere houvast. (Weet niet of ik het van plan was 3 maanden vol te houden, maar na die telefoon vond ik het nog wel even prettig.)

Straks pikt Mara me op om nog wat te gaan drinken. Even ter afleiding. Misschien heb ik morgen meer geluk...

Day 9

Donderdag 6 mei 2010

12.02 uur

Ik ben net terug van het boodschappen doen. Omdat Lauranaar stageis heb ikalleen de boodschappen gedaan. Als grote meid kan ik dat ook wel, maar toch heb ik Marloes gevraagd mee te helpen met sjouwen. We gaan namelijk met lege rugzakken als boodschappentas erheen, en komen vervolgens als een stel pakezels terug.
Had ik al verteld hoe je hier boodschappen doet? Je komt binnen in de supermarkt en ziet niets anders dan toonbanken. Achter elke toonbank kun je een product kopen van verschillende merken. Shampoo, tandpasta, kaas, snoep, wasmiddel, zeep, etc. Overal hebben ze een aparte toonbank voor. Je zegt welk merk je wil hebben en rekent dan direct af. Vervolgens moet je wachten tot iemand het bonnetje komt controleren en er een krabbel opzet om überhaupt de deur uit te kunnen. Dan krijg je alles in kleine zakjes mee. Je rugzak zit na het winkelen dus ook vol met zakjes en je zult je niet verbazen dat het veel tijd in beslag neemt. Er is hier geen sprake van ‘Ik rij wel EVEN langs de winkel'.
Over gisterenavond zit ik niet meer in hoor, vind jullie reacties zo lief. Maar als er eenmaal iets in mijn hoofd blijft steken schrijf ik dit het liefst van me af. Daarna ben ik het meestal ook kwijt. Heb echter wel het idee dat het soms zwaarder overkomt dan het bedoeld is. Ik ben nou eenmaal iemand die dingen even kwijt moet aan iets of iemand anders alvorens ik het een plekje kan geven. Verschil voor mij wel is dat iedereen het in dit geval kan meelezen.

23.00 uur

(Het typen gaat een beetje moeilijk aangezien ik een muggenbult op mijn duim heb.) De dolfijnentrip was in één woord cool! Alleen jammer dat we alleen dolfijnenvinnen in de verte hebben gezien. Na een wandeling naar de verzamelplek in een hevige regenbui hebben we onze reisgenoten getroffen. Vervolgens zijn we in een krakkemikkig bootje met 15 man en een reisgids gestapt. Zo'n anderhalf uur zijn we de Suriname rivier afgevaren tot het stuk waar de dolfijnen komen. Het bootje is toen stil gelegd en Mandy heeft in de harde stroming eerst een poging gedaan te zwemmen. Met een touw hing ze vast aan het bootje, ze vond het te gek. Zelf de vele pogingen om terug te kunnen in het bootje vond ze cool, al ging dit erg moeizaam! Toen we eenmaal door hadden dat de dolfijnen zich het meest lieten zien als we stil waren, zagen we ze in de verte al zwemmen. (Ik heb geprobeerd foto's te maken, dit is helaas niet gelukt..) Op het bootje kreeg ik even een moment van complete rust. Je hoort niks, op het feluit van de dolfijnen na en alles om je heen is water en natuur. Dichterbij kwam flipper helaas niet, dus zijn we een stukje verder gevaren. Intussen werd ik een klein beetje zeeziek van het vele ‘waggelen', de frisse lucht doet dan goed. Ik heb veel foto's gemaakt en was blij dat ik een extra batterij van Wilma heb geleend. Na een tijdje nog steeds geen dolfijn van dichtbij gespot te hebben moesten de meeste van de dames plassen. De reisgids is aan wal gegaan op een mooi plekje. Aan de waterkant liepen overal kleine rode krabbetjes, in de klei hadden ze holletjes gegraven. Hoe plas je als je op trip bent? Voor mij was dit de eerste ervaring geweest. Verwacht geen wc, die krijg je niet. Met alle dames zoek je een mooi plekje in de struiken uit, broek omlaag, op de hurkjes en plassen maar. (Dit was een leuk fotomoment geweest!)

Na nog een paar kiekjes te hebben genomen zijn we terug gegaan richting de haven van Paramaribo. Dit stuk heb ik lekker op het dak van het bootje gelegen en kennis gemaakt met Susanne, aardige meid. (Ze loopt samen bij Mandy en Sanne stage op de kraamafdeling.) We hebben afgesproken zondag met ons allen een rondleiding te doen bij ‘Fort Zeelandia'.

Eenmaal thuis was ik doodmoe. Ik ben echter niet gaan liggen, dan zou ik vannacht niet slapen en morgen moet ik weer om 06.00 uur op voor stage. Ik heb Laura, die niet meewas de foto's laten zien. Vervolgens gekookt en toen de rest eenmaal knock out op bed lag heb ik de tijd genomen mijn kamer helemaal te ordenen. Al mijn spulletjes hebben nu een vast plekje, ik hoop dan ook dat de rotzooi wat minder zal worden. Op het moment zit ik foto's te uploaden. Marloes zit naast me aan tafel en gok eens: het is gelukt met wat foto's! Net heb ik met Marloes nog 2 kakkerlakken gevangen, hoop dat Marloes morgen weer stem heeft. Omdat ik vind dat ik mijn nachtrust wel verdient heb ga ik afsluiten.

Tot morgen!

Sanne.

Day 8

Woensdag 5 mei 2010

17.05 uur

De kakkerlak is opgeruimd! Toen ik vanmiddag thuis kwam heb ik maar eens voorzichtig onder het bakje gekeken. Op zijn rugje met zijn pootjes in de kreuk lag hij daar.

Op stage gaat de tijd nog altijd even langzaam. Wel probeer ik met Mara dingen te doen die deze tijd doden. Vanochtend zijn we eerst naar de rotti-shop gelopen. Omdat Mara niks hoefde heb ik een rotti besteld met kip. Of je nou kip, vis of ander vlees besteld, ik vind het jammer dat ze overal de botjes in laten. Dat is zo'n gedoe, bovendien kun je het niet netjes eten als je halverwege in je mond moet graaien naar een botje.

Even ter informatie tussendoor. Op het moment dat ik dit typ heefteen huisgenoot het moeilijk en huilt Ze heeftruzie gehad met een andere huisgenoot. Ergens vind ik het fijn dat ik alleen ben gekomen!

Terug naar stage:

Ik ben begonnen met een raamschildering van een beertje dat net zo vliegt als in de film ‘Up'. Hoe creatief ik ook ben, ik heb iets gevonden dat me niet zo goed ligt. Tekenen en knutselen vind ik leuk, dat weten jullie allemaal. Maar dat ik mijn armen geen steun kan bieden als ik op een raam aan het tekenen ben, zorgt ervoor dat ik kronkelig teken en mijn geduld verlies. Iedereen blijft maar roepen: oefening baart kunst! Intussen zijn we gestopt en hebben we een rolstoel gezocht. Mara en ik hebben besloten elke dag even met het depressieve kind waar ik over verteld heb, te gaan wandelen. Bij de poort hebben we met ons drieën haar moeder op gewacht, die wist niet wat ze zag. Eenmaal terug op de afdeling ben ik even naar het jongetje gelopen dat vandaag naar huis mocht. (Ik kwam moeder al tegen bij de trap beneden, die sprong een gat in de lucht!) Een tijdje heb ik met de ouders gepraat, natuurlijk ook met de kleine getut. Mara en ik noemen dit ‘gevaarlijke kindjes'. Je vind ze dan zo ontzettend lief, dat je of zelf aan kinderen wilt beginnen, of deze mee naar huis wilt nemen. We hebben geholpen met de koffer naar beneden dragen en ze uitgezwaaid. Hierna hebben we verder geschilderd. Ik ben er ook weer mee in de weer geweest. Ik heb een clown geschilderd, een jongetje op de afdeling heeft het vervolgens ingekleurd. Dit zijn de momenten waar je het voor doet, ze vergeten dan even het ziek zijn. Daarbij gaf het mij even de gelegenheid te kunnen eten beneden. Dit keer was het wel te doen. Ik heb lekkere rijst gehad met vis. De fruit was de topper: watermeloen! Boven heb ik nog wat verteld, met Gerda een poetsvrouw bijvoorbeeld. Die vind nieuwe stagiaires altijd wel leuk. Ik ben dan ook helemaal uitgevraagd!
Met de speeljuf heb ik ook geprobeerd een gesprekje aan te gaan. Ze zat alleen te knutselen terwijl er genoeg kinderen in de zaal waren. Helaas, als stagiaire van Mara mag ze mij ook al niet.

Thuis was mijn taak: wachten. Met Laura moet ik nog boodschappen doen. De winkels gaan om 17.00 uur dicht en ze is nog niet thuis.. Ik vind dit niet erg want ze had aangegeven dat ze een afspraak had met een of andere ontwerper op haar stage. Ze wist dus niet hoe laat het zou worden. De boodschappen zullen dus moeten wachten tot morgen. Verder ga ik morgenmiddag op dolfijnentrip, gewapend met zonnebrand, muggenspray en het fototoestel! Volgend weekend is een trip naar natuurpark ‘Berg en Dal' gepland. Hier gaan we met een kabelbaan vanaf een berg de natuur in, hiking doen en kayakken. Geen idee of ik er stoer genoeg voor ben maar we zullen zien! Liefst wil ik nog een overnachting in een hangmat maar dat kan pas besproken worden als de tour-operater hier langs komt om alles vast te leggen. Vrijdagavond ga ik denk ik mee naar café ‘La Caff'. Dit schijnt the ‘place to be' te zijn voor stagiaires. Hier hoop ik dus wat nieuwe mensen te leren kennen. Vanavond ga ik uit eten bij een tentje aan de waterkant van Paramaribo. Dat belooft dus een mooi uitzicht. Hierna gaan we het casino onveilig maken. Laat jullie weten hoe het was! (Ga ik nu even de was binnenhalen.)

01.00 uur

Ik heb een nieuw motto: Vertrouw geen enkele man. Voorlopig houd ik dit motto alleen aan in Suriname, dus de mannen hoeven niet direct ‘pritsj' te zijn. Omdat ik opnieuw een beetje geschrokken ben begin ik hier even mee. Dan ben ik het kwijt.
In het casino was het gezellig. We zaten met ons allen aan een tafel met van die fiches. (Je zal nu wel al merken dat ik nog nooit een casino binnen ben geweest.) Als er veel tafels bezet zijn, komen mannen tussen je in staan en verpatsen zo even 400 SRD erdoorheen. (In Nederland makkelijk 400 euro..) Marloes raakte in gesprek met een Nederlandse man, hij was wel van Suriname afkomstig. Hij was aardig, legde zo nu en dan wat van het spel uit en gaf mij een betrouwbare indruk. De reden voor zijn bezoek was zijn vader, hij lag in het ziekenhuis. Ik voegde me in het gesprek en toen Marloes eenmaal verder ging met spelen kwam ik niet meer van ze af. (Hij was samen met een vriend.) Vanaf het moment dat ze het woord ‘stage' hoorden vallen, raakten ze enorm behulpzaam. Ik heb wel 3 telefoonnummers opgeslagen in mijn telefoon, 6 adresjes gekregen waar je trips kon boeken, verschillende uitgaansplekken te horen gekregen en een hoop tips ontvangen. En dan had hij ook nog eens zelf thuis wat toestellen liggen waar een Surinaamse simkaart in kon. Ik heb wel verteld over mijn tijd hier, mijn stage etc. Maar mijn persoonsgegevens heb ik niet prijs gegeven. Een vermoeden dat ze toch niet zo betrouwbaar waren kreeg ik al, maar toen ik me eenmaal omdraaide naar Mandy (degene die inmiddels goed weet hoe een en ander hier eilt en zeilt) knikte zij subtiel ‘nee'. Dat was het moment dat ik het even benauwd kreeg. Niet omdat ze zich zo opdrongen, niet omdat ik niet van ze afkwam en ook niet omdat ik bang voor ze was. Ik vond dit eng, omdat mijn intuïtie me even in de steek had gelaten. In eerste instantie vond ik ze wel betrouwbaar. Dit is gevaarlijk omdat ik me ervan bewust ben dat het een soort naïviteit is. Eentje die ik van mezelf ook niet ken. Meisjes zijn er vaak genoeg op deze manier ingeluisd. Nou ben ik hier pas en moet ik gewoon echt wennen aan deze dingen. Dan is het een voordeel dat de andere meisjes hier ook wat langer zitten. Toch blijft het door mijn hoofd spelen, het zit me niet zo lekker. Ik word dan meteen bang dat het ze toch ooit lukt. Ik ben op een gegeven moment met Sanne naar de fruitautomaten gegaan, hun telefoonnummers heb ik toen direct weer verwijderd.
De rest van de tijd in het casino was gezellig. Die fruitautomaten zijn verslavend joh, je gooit een klein bedrag erin en kan uren doorspelen. Gelukkig ging me dit op een gegeven moment toch tegensteken en ben ik de muntjes in cash gaan omwisselen.

Voor het casino ging een drankje op het balkon en een etentje aan de waterkant trouwens vooraf. Dit was gezellig, lekker gegeten. Ook heb ik de huisgenootjes en hun vrienden wat beter leren kennen.

Ik zie trouwens dat Jess terug is! Ik liep vanmiddag in het ziekenhuis met dat mooie weer, terug van het plekje waar we moeten eten. Je loopt dat een stukje in de buitenlucht en dacht: Als ze nou eens naast me liep, zou ideaal zijn! Verders wil ik even zeggen dat het super is dat zoveel mensen moeite doen wat voor de kinderen te verzamelen. Ze kunnen het echt gebruiken. Marloes heeft ook nog spullen laten opsturen. Binnenkort gaan we een weeshuis bezoeken om die spulletjes af te geven.

Blijf reageren. Ik hoor van pap en mam dat de verhalen goed gelezen worden! Dat compliment heb ik dan weer in the pocket! :D

Liefs, Sanne.

Day 7

Dinsdag 4 mei 2010

18.01 uur

Nu precies een week hier. Het voelt langer hoor, maar er is ook zoveel gebeurd in die tijd. Ik zit nu op het balkon en het heeft de hele dag geregend. Heerlijk, het is eindelijk wat afgekoeld. Vanochtend had ik weer wat moeite met opstaan, voor de verandering de klamboe eens gebruikt trouwens. Bepakt en bezakt met laptop en al begonnen met lopen, maar halverwege kwam ik erachter dat ik mijn eten vergeten was. Ik de laptop bij Marloes in de handen gedrukt en terug gelopen. Eenmaal in het ziekenhuis was ik nog de eerste. Toen ben ik eerst even langs de kindjes geweest. Vervolgens hebben Mara en ik weer bij de overdracht van de zusters gestaan. Omdat we er beiden niks van verstonden zijn we maar naar de rotti zaak gelopen. Ik heb het vermoeden dat dit vaste prik wordt. De rotti met aardappel was lekker maar smaakte sterk naar kerrie. Hierna hebben we de bijzonderheden tijdens de overdracht maar doorgelezen en is Mara op controle bij de dokter geweest. Ik ben begonnen met typen. Eenmaal terug heeft ze het doorgelezen en het wat van feedback voorzien. Toen kreeg ik opeens te horen dat we een veilig plekje moesten vinden voor mijn gerief, aangezien ik kans liep dat men het bij de zusterspost zou jatten. We hebben het dus in een of ander opslagkamertje bij de speeljuf gezet. Nadat we de verf hadden gepaktdeed ze helaas moeilijk. We zijn begonnen met muurbeschilderingen op de zuigelingenafdeling. Ik vind het jammer dat ik nog steeds moeite heb foto's te plaatsen, maar ik zal het blijven proberen. Tijdens het verven ging de tijd gelukkig wel wat sneller.
Rond een uur of één ben ik gaan eten. Naja, het eten gaan halen en laten staan. Het bestond uit rijst met witte bonen. Daarbovenop lag een uitgedroogd kippenboutje. Halverwege kwam een meisje naast me zitten uit België, haar had ik gisteren ook gezien. Uiteindelijk bestond mijn lunch uit 2 bananen. Omdat we nog maar een uurtje hoefde en Mara aan een auto van cars bezig was te schilderen, heb ik wat ‘geknoeveld' met de kindertjes. Ik ben pas twee dagen hier maar heb al een favoriet hoor! Een heerlijk ventje met kroes vlechtjes op zijn hoofd. Hij is ander half en gedraagt zich ook echt naar die leeftijd. Helaas mag hij morgen naar huis..

Eenmaal thuis afgezet (wat heb ik het toch goed geregeld), heb ik wederom een poging gedaan de was te doen. Alles was nat, zelfs ik! Onhandig ben ik naar beneden gestrompeld met mijn natte kleren die ik onder de douche had gewassen. De vloer was meteen gedweild. Voor het eerst heb ik de wasmachine toch gebruikt, en wel om te centrifugeren. Toen ik de was ophing trok ik deze conclusie: je krijgt hier niks schoon. Ik heb me voorgenomen om mijn ondergoed en handdoeken de volgende keer toch maar eens met de wasmachine te proberen.
Hierna ben ik naar Zus&Zo gelopen. Je weet wel, dat zaakje waar je kunt uitgaan, eten, drinken, tours kunt boeken en waar een souvenirs winkeltje ligt. Ik ging voor het laatste, ik had leuke portemonnees zien liggen die goed pasten in dat tasje wat ik voor hier gekocht had. Veel te lang ben ik daar gebleven, maargoed ik heb ook wat laten wegleggen om naar Nederland op te kunnen sturen. Hoe moet ik alleen nog even uitvissen! Op de terugweg kreeg ik het even benauwd, dit keer eens niet van de warmte. Er kwam een man naast me rijden. ‘pssst, hee! Je woont zeker niet ver he, wil je een lift mooi meisje..?' Blegh, ik heb hem genegeerd en hij is weggereden. Maar toen ik de hoek om kwam, mijn straat in liep en nog maar 100 meter hoefde was ie omgedraaid en kwam ie weer naast me rijden. ‘Joehoe, meisje, wil je een lift, wacht ik stop wel voor je, stap toch in joh!'. Hij parkeerde net zo dat ik gedwongen was langs hem te lopen. Uiteindelijk reed hij weer weg. Voornamelijk ook omdat ik mijn sleutel had uitgehaald en reeds bij de poort was. Ik meneer Tsjon hierover verteld en hij legde het duidelijk uit. Helaas zijn er genoeg Nederlandse stagiaires die dit hebben doen ontstaan. Zij lieten zich gemakkelijk vangen. Mannen hier denken inmiddels dat alle Nederlandse meisjes zo zijn. Zo lang ik kortaf bleef, het afwimpelde,er niet op inging of hen negeerde zou er niks gebeuren. Dan zouden ze dat respecteren. Overdag, het blijft niet veilig 's avonds alleen te lopen.

Toen ik de berichtjes op de site las werd ik even ontroerd door Anke haar berichtje. Met mams en paps heb ik heel even geskyped. Met Stevie gisterenavond. Dat gesprek was lang en toch is er niks besproken.. Ik zie nu trouwens dat Miriam mij op skype ook heeft gevonden. Kan ik nog meer ‘hoog hollands' gaan oefenen. Hoe is het trouwens met Jess, heb al ff geen berichtje meer gehad. Druk op het werk.? De rest wil ik bedanken voor de berichtjes. Het doet me goed dat ze ook echt gelezen worden!

Vanavond ga ik waarschijnlijk naar een of ander karaoke tentje. Dina ging erheen en Laura en ik gaan mee. Ben benieuwd, laat jullie weten hoe het was. Maar dat ik vals zing dat weten jullie!

23.00 uur

Ik heb net mijn eerste kakkerlak gevangen! Omdat de karaoke tochniet doorgaat vanavond zijn Laura en ik gaan eten bij Zus en Zo. Marloes en Dina zitten hier al 2,5 maand. Zij hebben nog 3 weken te gaan en je merkt aan alles dat ze echt aan het aftellen zijn. Dat vind ikjammer, want dat werkt ontzettend demotiverend voor nieuwe mensen zoals Laura en ikzelf. Bij Zus en Zo was het gezellig en ik heb heerlijk gegeten. Omdat ik Laura nog niet goed ken is het wel gek direct met haar te gaan eten. Maar tijdens het eten is er veel besproken! Toen we thuis kwamen zag ik een kakkerlak rond dwarrelen, gelukkig liet meneer Tsjon ons meteen binnen de poort. Met hem hebben we nog even gezeten en verteld. Hij weet ons erg veel te vertellen over dit land, het is dan ook een plezier ernaar te luisteren. We hebben zijn honden gezien en ook zijn schilpadden, papaya gegeten en de afspraak gemaakt dat hij nog eens Surinaams met ons zou gaan koken. (Meneer Tsjon heeft een broodjeszaak gehad vroeger, naar het schijnt kan ie ontzettend lekker koken.)

Toen we naar boven gingen en we het licht van de keuken aandeden liep er een kakkerlak over het aanrecht. Dit gebeurt vaker hier. Ze komen op het eten af en aangezien er twee velden in de buurt zijn bij ons, die niet worden bijgehouden krijg je dat. Laura heeft staan schreeuwen en hem in de gaten gehouden. Dat was makkelijk voor mij want dan kon ik de spray pakken. Een kakkerlak mag je nooit doodstampen trouwens, dan verspreid ie eitjes en na een paar weken komen de eitjes uit. Altijd sprayen, een bakje erover en de dag erna de dode kakkerlak opruimen. Dit laatste is een taak voor morgen dus!

Sanne.