Woensdag 5 mei 2010

17.05 uur

De kakkerlak is opgeruimd! Toen ik vanmiddag thuis kwam heb ik maar eens voorzichtig onder het bakje gekeken. Op zijn rugje met zijn pootjes in de kreuk lag hij daar.

Op stage gaat de tijd nog altijd even langzaam. Wel probeer ik met Mara dingen te doen die deze tijd doden. Vanochtend zijn we eerst naar de rotti-shop gelopen. Omdat Mara niks hoefde heb ik een rotti besteld met kip. Of je nou kip, vis of ander vlees besteld, ik vind het jammer dat ze overal de botjes in laten. Dat is zo'n gedoe, bovendien kun je het niet netjes eten als je halverwege in je mond moet graaien naar een botje.

Even ter informatie tussendoor. Op het moment dat ik dit typ heefteen huisgenoot het moeilijk en huilt Ze heeftruzie gehad met een andere huisgenoot. Ergens vind ik het fijn dat ik alleen ben gekomen!

Terug naar stage:

Ik ben begonnen met een raamschildering van een beertje dat net zo vliegt als in de film ‘Up'. Hoe creatief ik ook ben, ik heb iets gevonden dat me niet zo goed ligt. Tekenen en knutselen vind ik leuk, dat weten jullie allemaal. Maar dat ik mijn armen geen steun kan bieden als ik op een raam aan het tekenen ben, zorgt ervoor dat ik kronkelig teken en mijn geduld verlies. Iedereen blijft maar roepen: oefening baart kunst! Intussen zijn we gestopt en hebben we een rolstoel gezocht. Mara en ik hebben besloten elke dag even met het depressieve kind waar ik over verteld heb, te gaan wandelen. Bij de poort hebben we met ons drieën haar moeder op gewacht, die wist niet wat ze zag. Eenmaal terug op de afdeling ben ik even naar het jongetje gelopen dat vandaag naar huis mocht. (Ik kwam moeder al tegen bij de trap beneden, die sprong een gat in de lucht!) Een tijdje heb ik met de ouders gepraat, natuurlijk ook met de kleine getut. Mara en ik noemen dit ‘gevaarlijke kindjes'. Je vind ze dan zo ontzettend lief, dat je of zelf aan kinderen wilt beginnen, of deze mee naar huis wilt nemen. We hebben geholpen met de koffer naar beneden dragen en ze uitgezwaaid. Hierna hebben we verder geschilderd. Ik ben er ook weer mee in de weer geweest. Ik heb een clown geschilderd, een jongetje op de afdeling heeft het vervolgens ingekleurd. Dit zijn de momenten waar je het voor doet, ze vergeten dan even het ziek zijn. Daarbij gaf het mij even de gelegenheid te kunnen eten beneden. Dit keer was het wel te doen. Ik heb lekkere rijst gehad met vis. De fruit was de topper: watermeloen! Boven heb ik nog wat verteld, met Gerda een poetsvrouw bijvoorbeeld. Die vind nieuwe stagiaires altijd wel leuk. Ik ben dan ook helemaal uitgevraagd!
Met de speeljuf heb ik ook geprobeerd een gesprekje aan te gaan. Ze zat alleen te knutselen terwijl er genoeg kinderen in de zaal waren. Helaas, als stagiaire van Mara mag ze mij ook al niet.

Thuis was mijn taak: wachten. Met Laura moet ik nog boodschappen doen. De winkels gaan om 17.00 uur dicht en ze is nog niet thuis.. Ik vind dit niet erg want ze had aangegeven dat ze een afspraak had met een of andere ontwerper op haar stage. Ze wist dus niet hoe laat het zou worden. De boodschappen zullen dus moeten wachten tot morgen. Verder ga ik morgenmiddag op dolfijnentrip, gewapend met zonnebrand, muggenspray en het fototoestel! Volgend weekend is een trip naar natuurpark ‘Berg en Dal' gepland. Hier gaan we met een kabelbaan vanaf een berg de natuur in, hiking doen en kayakken. Geen idee of ik er stoer genoeg voor ben maar we zullen zien! Liefst wil ik nog een overnachting in een hangmat maar dat kan pas besproken worden als de tour-operater hier langs komt om alles vast te leggen. Vrijdagavond ga ik denk ik mee naar café ‘La Caff'. Dit schijnt the ‘place to be' te zijn voor stagiaires. Hier hoop ik dus wat nieuwe mensen te leren kennen. Vanavond ga ik uit eten bij een tentje aan de waterkant van Paramaribo. Dat belooft dus een mooi uitzicht. Hierna gaan we het casino onveilig maken. Laat jullie weten hoe het was! (Ga ik nu even de was binnenhalen.)

01.00 uur

Ik heb een nieuw motto: Vertrouw geen enkele man. Voorlopig houd ik dit motto alleen aan in Suriname, dus de mannen hoeven niet direct ‘pritsj' te zijn. Omdat ik opnieuw een beetje geschrokken ben begin ik hier even mee. Dan ben ik het kwijt.
In het casino was het gezellig. We zaten met ons allen aan een tafel met van die fiches. (Je zal nu wel al merken dat ik nog nooit een casino binnen ben geweest.) Als er veel tafels bezet zijn, komen mannen tussen je in staan en verpatsen zo even 400 SRD erdoorheen. (In Nederland makkelijk 400 euro..) Marloes raakte in gesprek met een Nederlandse man, hij was wel van Suriname afkomstig. Hij was aardig, legde zo nu en dan wat van het spel uit en gaf mij een betrouwbare indruk. De reden voor zijn bezoek was zijn vader, hij lag in het ziekenhuis. Ik voegde me in het gesprek en toen Marloes eenmaal verder ging met spelen kwam ik niet meer van ze af. (Hij was samen met een vriend.) Vanaf het moment dat ze het woord ‘stage' hoorden vallen, raakten ze enorm behulpzaam. Ik heb wel 3 telefoonnummers opgeslagen in mijn telefoon, 6 adresjes gekregen waar je trips kon boeken, verschillende uitgaansplekken te horen gekregen en een hoop tips ontvangen. En dan had hij ook nog eens zelf thuis wat toestellen liggen waar een Surinaamse simkaart in kon. Ik heb wel verteld over mijn tijd hier, mijn stage etc. Maar mijn persoonsgegevens heb ik niet prijs gegeven. Een vermoeden dat ze toch niet zo betrouwbaar waren kreeg ik al, maar toen ik me eenmaal omdraaide naar Mandy (degene die inmiddels goed weet hoe een en ander hier eilt en zeilt) knikte zij subtiel ‘nee'. Dat was het moment dat ik het even benauwd kreeg. Niet omdat ze zich zo opdrongen, niet omdat ik niet van ze afkwam en ook niet omdat ik bang voor ze was. Ik vond dit eng, omdat mijn intuïtie me even in de steek had gelaten. In eerste instantie vond ik ze wel betrouwbaar. Dit is gevaarlijk omdat ik me ervan bewust ben dat het een soort naïviteit is. Eentje die ik van mezelf ook niet ken. Meisjes zijn er vaak genoeg op deze manier ingeluisd. Nou ben ik hier pas en moet ik gewoon echt wennen aan deze dingen. Dan is het een voordeel dat de andere meisjes hier ook wat langer zitten. Toch blijft het door mijn hoofd spelen, het zit me niet zo lekker. Ik word dan meteen bang dat het ze toch ooit lukt. Ik ben op een gegeven moment met Sanne naar de fruitautomaten gegaan, hun telefoonnummers heb ik toen direct weer verwijderd.
De rest van de tijd in het casino was gezellig. Die fruitautomaten zijn verslavend joh, je gooit een klein bedrag erin en kan uren doorspelen. Gelukkig ging me dit op een gegeven moment toch tegensteken en ben ik de muntjes in cash gaan omwisselen.

Voor het casino ging een drankje op het balkon en een etentje aan de waterkant trouwens vooraf. Dit was gezellig, lekker gegeten. Ook heb ik de huisgenootjes en hun vrienden wat beter leren kennen.

Ik zie trouwens dat Jess terug is! Ik liep vanmiddag in het ziekenhuis met dat mooie weer, terug van het plekje waar we moeten eten. Je loopt dat een stukje in de buitenlucht en dacht: Als ze nou eens naast me liep, zou ideaal zijn! Verders wil ik even zeggen dat het super is dat zoveel mensen moeite doen wat voor de kinderen te verzamelen. Ze kunnen het echt gebruiken. Marloes heeft ook nog spullen laten opsturen. Binnenkort gaan we een weeshuis bezoeken om die spulletjes af te geven.

Blijf reageren. Ik hoor van pap en mam dat de verhalen goed gelezen worden! Dat compliment heb ik dan weer in the pocket! :D

Liefs, Sanne.