Day 22

19 mei 2010

22.00 uur

Ik ben moe.

Vandaag was er niet zoveel bijzonders op stage. De gebruikelijke ochtend. Eerst iedereen gedag zeggen en dan naar het rottitentje om wat eten te halen. We hebben bij onze kunstenaar gezeten die heel luxe een eigen televisie in de kamer heeft. (Oprah ziet er nog altijd hetzelfde uit, lingo blijft gissen naar het goede woord en deal or no deal konden we niet afkijken omdat de co-assistente onze patient wilde spreken..) Dit is best even wennen aangezien de tv in huis kapot is. Van het stil zitten werd ik een beetje melig, Mara heeft gelachen met me. 's- Middags hebben we nog geschilderd, ik vind de disneytekeningen echt leuk worden! Ik heb nog niet verteld waarom het zo rustig was. Vandaag zijn veel patienten ontslagen, toen Mara en ik naar huis gingen lagen er nog maar 4 kinderen op de afdeling. Mara haar vriend kwam vandaag terug thuis. Ze is na stage meteen naar het vliegveld gereden om hem op te halen.

Terug thuis had ik een aantal dingen op de planning staan. Op stage heb ik een aantal keren geprobeerd Jennifer terug te sms-en, maar telkens als ik daarmee bezig was viel mijn nieuwe Surinaamse telefoon uit. Ook verzend hij de sms-jes gewoon niet. Irritant, ik moest dus terug met mijn garantiebon. Ook wilde ik langs de apotheek. Ik had met een co-assistente gepraat over de pilletjes die ik voorgeschreven heb gekregen. Zij heeft heel duidelijk uitgelegd waar het precies voor werkt (als het aan mij ligt is ze geslaagd) en een ander middeltje aangeraden waar ik minder moe van werd. Ook moest ik boodschappen doen. Ik kwam erachter dat de rest van de huisgenootjes op dolfijnentrip zouden gaan. Na hun plezier te hebben gewenst heb ik Jeffrey dan ook gebeld voor een taxi en er maar meteen werk van gemaakt dat ik een privé chauffeur wilde hebben.

Zo gezegd zo gedaan. Ik werd me toch opgehaald door een charmeur! Onderweg naar de eerste stop (het hoofdkantoor van TeleG) stond het liedje ‘Tuintje in mijn hart' op. ‘Aah joh, zing eens. Je hebt zo'n zachte keel, je kan vast heeeel mooi zingen..!' Ik moest direct aan de vele momenten in Nederland denken waarop ik te horen kreeg hoe vals ik wel niet krijs. Hij bleef doorgaan en aansporen om te zingen. Toen ik het onderwerp veranderde door te zeggen dat ik wel goed ben in tekenen, wilde hij meteen een zelfportret.
Gelukkig, daar was het hoofdkantoor (ik had niet zo'n behoefte aan te veel geklets.) Dit adres van TeleG bleek echter niet het goede, waardoor we ons gesprek voortzetten. Eenmaal wel bij de goede winkel heb ik een ander toestel gekregen. Dit klinkt alsof ik zo klaar was maar het heeft een hele poos geduurd. Dat kan ook niet anders als er nog 3 klanten tussendoor geholpen worden, alles op Surinaams tempo gaat en nog een girls-talk tussendoor wordt gehouden. Sergio (mijn chauffeur) stond nog braaf op me te wachten. Hij begon me al door te krijgen, niet doordrammen over zingen of tekenen maar wel interesse tonen. In de apotheek is het me gelukt een van de twee dingen die ik nodig had te halen: loratadine. Toen ben ik om de hoek bij de chinees tijgerbalsem met menthol gaan halen (je wilt niet weten wat allemaal goed is tegen die muggenbulten) en ten slotte naar de chinees. Weer een nieuw begrip. Deze chinees is namelijk geen kledingzaak of afhaalchinees, maar een supermarkt. Ik ben thuis afgezet met de nodige complimentjes van Sergio: ‘Ik wil je wel nog even zeggen dat ik je heeel mooi vind.'
Nou als dat mijn dag niet goed maakt!

Thuis heb ik alles meteen ingeruimd en aangezien ik toch alleen thuis was ben ik naar de computer gelopen (aparte manier van uitdrukken niet?). Met hulp van pap heb ik hier alle teksten op mijn manier aangepast. Hopelijk ben ik de huisgenootjes voldoende tegemoetgekomen.
Toevallig genoeg liepen Mandy en Marisha het internetcafe binnen toen ik wilde afsluiten. Mandy stelde voor vrijdag te gaan winkelen. Ik wil graag een hangmat kopen, zijzelf heeft samen met Sanne kleren laten maken met typisch Surinaamse print en mag dat vrijdag gaan ophalen. Leuk idee van haar!

We zijn met allen naar huis gelopen. Bij 't Vat kwamen Mandy en Marisha nog een aantal bekenden tegen. Terug thuis voelde ik mijn maag pas, ik had nog niks gehad. Mijn maag zit dus net vol en ik ga nu vlug mijn ogen toe doen. Morgen heb ik een dag alleen op stage. Mara heeft twee dagen verlof met haar vriend!

Kus, Sanne.

Day 21

Dinsdag 18 mei 2010

22.00 uur.

Ik heb roerig geslapen na gisteravond. Op stage was het dan ook een vreemde dag. In de ochtend heb ik wat verteld met Mara en de hoofdzuster. Ook zij trof het niet, ze heeft afgelopen weekend twee sterfgevallen achter elkaar in de familie gehad..

Verder is de directeur komen kijken naar de veranderingen die Mara reeds op de afdeling heeft aangebracht. Gelukkig was hij onder de indruk.
We hebben vandaag veel aandacht besteed aan het depressieve meisje, we zijn zelfs om de beurt een beetje boos op haar geweest. Over de situatie kan ik mij niet uitweiden. Ze liet zich vandaag echter bijzonder veel hangen en sloeg af en toe de plank mis. Of ze dit doet uit manipulatie of omdat haar hersenen zijn aangetast moet nog onderzocht worden.

Terug thuis ben ik met huisgenootjes in gesprek gegaan omdat ik ze gisteravond niet de kans heb gegeven. Hun mening is me duidelijk, maar deel ik niet helemaal. Na alles nog eens te hebben doorgenomen ben ik tot een conclusie gekomen. Het feit dat ik namen heb gebruikt in mijn blogs maakt het allemaal te persoonlijk. Hiervoor heb ik ook mijn excuses aangeboden en toegezegd dat ik de al geschreven teksten hierop zou aanpassen door met name de negatieve persoonlijke teksten anoniemer te verwoorden. Echter wat ik schrijf, hoe ik mij erbij voel en of ik het opneem in mijn blogs beslis ik zelf. De hele dag ben ik hiermee bezig geweest. Ook mijn correspondente (mw. Chee) en de huisbaas (mn. Tjon) heb ik mijn kant van het verhaal uitgelegd zodat iedereen ervan op de hoogte is. Ik denk dat dit in deze situatie het beste is om misverstanden te voorkomen. Vanaf nu zet ik er dan ook een punt achter! Ik hoop dat de rest hier hetzelfde over denkt.

Ik zou eigenlijk vanavond naar de salsalessen gaan kijken, maar moet even kijken of dat doorgaat. Eerst maar eens naar huis, meneer Tjon had eieren van zijn schildpadden geraapt die niet uitkwamen. Deze kun je blijkbaar ook eten. Vanavond schaft de pot voor mij dan ook: schildpad-ei.

Morgen meer.

Day 20

Maandag 17 mei 2010

19.00 uur.

Het opstaan viel me zwaar, maar de koude douche zorgde er wel voor dat ik wakker werd. 's Ochtends heb ik Mara eerst bijgepraat over afgelopen weekend. Verder was er niets bijzonders op stage vandaag. Helaas.
Wat ik wel kan vertellen is dat er weer een hoop kinderen bij liggen, voornamelijk broertjes of zusjes van vorige patientjes die hetzelfde opgelopen hebben. Onze kunstenaar is weer terug, had ik dat al gezegd? Hij is teruggekeerd met enorme pijn in zijn gewrichten. Er wordt nog steeds uitgezocht wat hem nou werkelijk mankeert.
Ik heb vertelt met Marlies, een van de co-assistentes.
Omdat de kinderarts ons gevraagd had een beeld te schetsen van de thuissituatie van een babytje op de zuigelingenafdeling, hebben we hier een hele poos zitten wachten tijdens bezoekuur voor de ouders zich lieten zien. Dit was voor mij niet zo erg, ik heb de hele tijd met de kleine op mijn schoot gezeten! Een knap manneke, alleen jammer van zijn naam: Alberto.. Over de thuissituatie mag ik niks vertellen, ik kan alleen zeggen dat het goed is dat deze wat in kaart is gebracht door ons. Ik heb dit keer het depressieve meisje eten gegeven, het gaat nog steeds op en af. In de middag zijn we verder gegaan met de disneymuur. We waren blij dat de tijd er bijna op zat.

Thuis had ik last van hoofdpijn, dit is ongetwijfeld de warmte geweest. Ik hoor van velen dat het bij jullie zo koud is. Niet teveel klagen he, hier is het vandaag heel drukkend warm geweest. Er hing regen in de lucht die goed voelbaar was, je krijgt dan last van duizeligheid en zo. Toen de regen eindelijk viel hadden we gelukkig een fris briesje. Thuis heb ik eerst geslapen, toen belde Dave. Met hem heb ik afgesproken wat te gaan eten vanavond. Hoewel we eigenlijk al in het restaurantje zouden zitten heeft hij last van de Surinaamse gewoonte: alles op het dode gemakje. Wat dat betreft pas ik wel in deze cultuur, of niet?
Hij zal dadelijk wel bellen.

23.00 uur

Dat was me de avond wel. Het eten was gezellig. Ik ben netjes opgehaald met de auto door een vriend van Dave (wie is hem?), en braaf aan het einde van dezelfde straat weer afgezet bij het pannenkoekenhuis. Het eten was lekker, een oerhollandse pannenkoek met twee bolletjes ijs. Omdat hij een man is, een grote maag heeft en naar eigen zeggen vitaminetekort, heeft hij bovenop de pannenkoek nog een broodje tonijnsalade besteld. (Ook die smaakte goed.) Volgens mij had ik al verteld dat Dave al veel landen heeft gezien vanwege zijn werk. We zijn dus na het eten naar het internetcafe gelopen zodat hij me eens wat foto's kon laten zien. Het is een echte avonturier: bunjee-jumpen en de mount everest beklimmen zitten bijvoorbeeld bij zijn takenpakket.

Toen ik thuis kwam heb ik even verteld met wat huisgenootjes. Een van de meiden sprak me aan en legde uit dat haar iets dwars zat. Met haar heb ik gepraat. Ze gaf aan dat ze getipt was over mijn site en de verhalen gelezen had. De manier waarop ik haar omschreef vond ze ongepast en heeft haar blijkbaar gekwetst. Snel werd me duidelijk dat alle huisgenoten het hierover hadden gehad en allemaal deze mening deelden. Haar heb ik geprobeerd uit te leggen waarom ik in mijn dagboek schrijf en dat het niet mijn bedoeling is geweest om ook maar iemand te kwetsen. Wat ik nu nog kan veranderen is hoe of wat ik in de toekomst typ, of eventueel mijn geplaatste tekst aanpassen.. Ik heb het erg prettig gevonden dat ze rustig naar me toe is gestapt en met me in gesprek is gegaan.
Een ander huisgenootje dat erbij kwam reageerde feller. Haar heb ik hetzelfde proberen uit te leggen. Ook heb ik geprobeerd aan geven dat ik van mening was dat ik mij een paar keer zeer rot heb gevoeld, mede door hun toedoen. Door deze negatieve ervaringen op te schrijven kan ik het een beetje van me af zetten..Voor mijn mening was echter geen begrip!

Hierna ben ik naar bed gegaan en heb geprobeerd te gaan slapen. Met de nadruk op proberen, want ik werd wakker gehouden door enkele huisgenoten die aan mijn deur stonden te kloppen en me verwijten maakten. Ze waren zo fel dat ik me niet geroepen voelde open te doen.

Liefs, Sanne

P.S.

Zal ik ook nog even wat informatie geven over Galibi?
Galibi is een plek die je aan de grens van Suriname en Frans-Guineya vind. Je hebt hier een groot stuk strand waar veel ‘ leatherback schildpadden' te vinden zijn. Zij leggen hier hun eieren. De eieren die uitkomen, zijn wij geacht naar zee te brengen zodat ze het overleven. Ik hoop dus een paar babyschildpadjes te kunnen zien komend weekend. Er zit weer een overnachting bij en volgens mij gaan we de tweede dag naar een dierenpark in de buurt. Een wilde dierentuin dus...

Day 18 en 19

Zaterdag en zondag 15 en 16 mei 2010

Ik blijf lekker bezig hier. Omdat ik pas ‘s middags opgehaald zou worden ben ik eerst bij meneer Tsjon gaan zitten. Zijn zus uit Nederland was op bezoek.
Vervolgens heb ik 2 wasjes gedraaid en ben ik even in het internetcafe geweest. Omdat ik weinig had geslapen begon hier wat hoofdpijn toe te slaan.
Om 3 uur werd ik dan eindelijk opgehaald. Het busje zat vol. De vader van Mara, een vriend van hem en een paar gasten die voor hem werkten. Later zou nog een auto na komen zei hij. Zo'n twee uurtjes hebben we gereden, met een tussenstop bij het tankstation en een chinees supermarktje.
Op het moment dat je Paramaribo uitrijdt zie je veel natuur, anders gezegd: bosrand. Die bosrand is echter niets anders dan rimboe, het oerwoud, de ‘bush bush'. Zou je de auto parkeren en dit oerwoud inlopen, vind je al snel je weg niet meer terug. Er zijn hier vele soorten dieren te vinden. Je vind er vele soorten tropische vogels (die je ook hoort als je 's ochtends wakker wordt), veel apensoorten, slangen, panters, kaaimannen, piranha's en de gebruikelijke insecten: libellen, bosmieren, muskieten en mijn favoriet de tarantula. Als je die informatie krijgt en je ziet plots een tarantula de weg oversteken, besef je pas waar je echt zit.

Rond een uur of 5 kwamen we dan aan bij het ‘Anani-strand'. Toen het busje geparkeerd werd bleek hoe primitief ik komend weekend zou doorbrengen. Er stonden twee hutjes met gedroogde palmbladeren als dak. dit werd onze slaapplek. Ik ben een stukje gaan lopen om de eerste foto's te scoren. Toen ik terug kwam bleek mijn hangmat al een mooi plekje te hebben. Je hebt hier trouwens een prachtig uitzicht over de rivier. De zon ging al onder en verdween achter deze levende panorama. Ons avondeten bestond uit Rotti met sardientjes, lekker!
Voor het eerst ben ik in de hangmat gaan zitten, een aparte ervaring. Ik had nooit gedacht dat het zo lekker lag, je wordt letterlijk in slaap gewiegd. (Stel je maar voor dat je in een soort cocon hangt.) Ik heb toegekeken hoe de twee meegenomen petroliumlampen werden aangemaakt en me voorgesteld aan de rest van het gezelschap dat reeds arriveerde. Ik weet echt niet wie nou allemaal mee is geweest, sommigen verstonden namelijk ook geen Nederlands. Degenen met wie ik het meeste ben omgegaan zijn:

• - Wanita, deze vrouw komt uit Guineya en sprak engels met me. Ze is 30 jaar, heeft een klein zoontje en onlangs haar man verlaten om hier te komen wonen.
• - Brako, dit is zijn bijnaam want zijn echte naam weet ik niet. Ik heb hem leren kennen als een 23 jarige, relaxte, grappige jongen. Die nog grappiger wordt zodra hij gedronken heeft (vrij uniek). Bovendien toonde hij veel respect naar vreemdelingen toe.
• - Kries, een vriend van Mara's vader die blijkbaar altijd meegaat. De vader bekostigd deze trips, hij reilt en zeilt alles. (Bovendien snurkt hij vreselijk!)
• - Loempie, een vriend van Brako. Samen zijn ze werkzaam bij Mara's vader.
• - Mara's vader, hij runt een eigen specerijenbedrijf.

Toen de petroliumlampen eenmaal brandden en de maagjes vol waren was het tijd voor een frisse duik. Ik heb nachtgezwommen. Het was stikkedonker, eenmaal in het water hoorde ik dat hier garnalen, visjes, waterslangen en piranha's in huizen. Het water was zelfs zo helder dat je de garnaaltjes zag lopen. Cool he?

Omdat je buiten het licht van de lampen niets ziet, is het raadzaam om met twee de wc op te zoeken. (Omdat we in een geimproviseerd park waren hadden ze wel wc's, niet vragen of ze schoon waren.) Wanita werd al snel mijn toiletmaatje.
Van 23.30 tot 02 .00 uur heb ik geslapen. Toen werd ik wakker door Brako die me een extra dekentje toelegde omdat ie bang was dat ik anders kou zou vatten. Hij liet me de foto's zien die hij had gemaakt toen ik in dromenland was. Hij is in de hangmat van Wanita gaan liggen en ik heb een hele poos met Loempie verteld. Ze hebben me wat Hindoestaans geleerd en Hindoestaanse liedjes gezongen tot Kries er wakker van werd. Vanaf toen was enkel het gesnurk van Mara's vader in het tentje naast ons te horen. Er is gelachen en verteld tot ik weer in slaap viel. Met het geluid van de apen en de vogels werd ik wakker. Al snel werd duidelijk dat ik deze dag enorm lui zou zijn, mijn hangmat lag te lekker.. Terwijl de rest wat toeren in het water uithaalde heb ik met Wanita langs de kant toegekeken. Er is een garnaal met scharenklauwen en een waterslangetje gevangen. Terug in mijn hangmat heb ik muziek geluisterd tot de batterij van mijn mp3 leeg was en genoten van het uitzicht. Aan het einde van de middag toen ze begonnen met inpakken, ben ik met Brako en Wanita naar een ander stuk rivier gelopen. Hier zwommen veel vissen. Brako was zo gek om met kleren en al erin te springen. Beleefd stak hij zijn hand uit om ervoor te zorgen dat ik geen smak zou maken. De waterrand is hier spekglad van de modder, rotsen en algen. En daar lig je dan, tussen de visjes die je net niet kan aaien omdat ze zo snel zijn. Wanita heeft veel foto's voor me gemaakt. Eenmaal uit het water had ik last van mijn voeten. Tot nu toe heb ik van twee insecten het meeste last: de muskieten en de rode mieren die bijten. Het gekke is dat je beiden in Nederland ook vind.
Terug bij de hutjes was alles al netjes opgeruimd, het wachten was op ons tot wij zover waren. Op de terugweg heb ik nog een paar tarantula's gespot. Om 19.00 uur was ik thuis. Dit was mijn eerste echte ‘trip'. Hoewel het me super bevallen is denk ik niet dat ik met dit gezelschap nog een keer mee ga..

Terug thuis bleek dat de andere dames ook nog niet zo lang thuis waren. Iedereen had zich op het balkon verzameld. Toen ik erbij ben gaan staan voor een praatje bleek dat het beter was even afstand te nemen. Daarom maar eerst douchen, uitpakken en met Mandy vertellen die zich wel moeite nam te vragen hoe het was geweest.
Ik heb maar direct de was gedaan, want als ik volgend weekend naar Galibi ga heb ik deze kleren weer nodig..

Later meer!

Sanne.

Day 17

Vrijdag 14 mei 2010

04.20 uur.

Eindelijk kon ik een beetje uitslapen: wordt je dan steevast om 6 uur wakker. Tot 9 uur ben ik blijven liggen, toen heb ik een gebakken eitje gemaakt. Toen heb ik Ruben gebeld om te informeren naar de Galibitoer. Hij stelde voor volgend weekend te gaan, dan was hijzelf namelijk toerleider. Ik vond dit een prima alternatief, zo kan ik ook meteen dit weekend met de vader van Mara mee!
Omdat ik alle verhalen van afgelopen week nog moest typen ben ik daar maar aan begonnen. Intussen liet pap Jimmy zien via de webcam. Voor degenen die het niet weten, Jimmy is het hondje van Anke. Hoewel we hem nog niet zo lang hebben, moet ik eerlijk bekennen dat ik hem misschien nog het meeste mis..

Om 15.30 uur had ik afgesproken met Dave. Hij had een prima plekje uitgezocht op het terrasje bij 't Vat (restaurantje waar veel studenten komen). 3 Uurtjes hebben we zitten vertellen, je kunt dus van me aannemen dat het gezellig was. Er is veel besproken, te veel om te onthouden eigenlijk. Om voor jullie even een beeld te schetsen waar ik mee omga: Hij is 28 en heeft een opleiding in de scheepvaart afgerond. Sinds januari heeft hij vast werk hier aan de kust en werkt hij om de maand. Hiervoor heeft hij de wereld afgereisd en zo nu en dan gewerkt daar. Zelf komt hij uit Dordrecht uit een (wat ik begrepen heb) groot gezin. Halverwege kwam ik Ruben weer tegen. (Eerst in het internetcafe, dan weer hier.) Hij heeft een tijdje bij ons gezeten en zei dat hij vanavond ook even zou langskomen naar La Caff, als ik me dan niet wist op te houden kon ik altijd even komen buurten.
Na 't Vat wist hij nog een mooie plek aan de waterkant waar ik nog niet van gehoord had, hier heeft ie me naartoe gebracht. Dit was een mooie plek hoor, had mijn fototoestel uit willen halen maar durfde niet zo goed de toerist uit te hangen! De Surinamerivier stroomt hier vrij hard, je kan langs de kade lopen en omdat het al wat schemerde brandde de lantaarns langs de oever..

Toen ik thuis mijn bord leeg had kwam ik er pas achter dat de rest van het huis zou gaan uit eten. Ik ben dus thuis gebleven en heb geprobeerd te slapen om er vanavond wat fit bij te staan in La Caff. Dit is niet gelukt, gelegen heb ik, geslapen niet. Hoewel ik vorige week vrij snel weer naar huis wilde, is het vanavond 3.30 uur geworden. Het was gezellig, met Mara altijd wel. Clint (haar schoonbroer en tevens DJ in La Caff) is altijd even vriendelijk en zal je laten merken dat ie je kent. Verder heb ik Niquillio leren kennen. Ik had hem vorige week al ontmoet, hij komt elke vrijdag met Clint mee en is hun buur. Het is een mafketel, maar heeft wel het beste met je voor. Mede door hem had ik het zo gezellig. La Caff is een plek waar Clint ook vrij veel house muziek draait, overal hier in Paramaribo trouwens. Omdat ik hier maar sommige liedjes van leuk vind, is het voor mij belangrijk welk gezelschap ik heb. Omdat het binnen in La Caff ontzettend benauwend is zijn we geregeld naar buiten gelopen. Daar trof ik Ruben, met hem heb ik een tijdje staan vertellen. Tegen een uur of 1 lopen de straatjes bij La Caff op vrijdagavond hartstikke vol, bijna niet voor te stellen. Dave zou ook nog komen maar juist door die drukte kun je bijna geen gezichten meer opmerken.

Toen Clint klaar was met draaien zijn we met 4-en naar KFC gereden, gek idee dat je met ‘de op een na grootste DJ' gelijk weggaat. Arjan oftewel DJ CAT, de vriend van Mara heeft hier de grootste reputatie. Je kunt hem vergelijken met de grote namen uit Nederland, denk aan DJ Tiesto, Arjan van Buuren etc. Mara's vriend zit echter nu bij jullie in het koude Nederland voor een cabaret toer van ‘Wesje'. (Te vergelijken met Raymann is laat..) Deze twee werken samen..

Ik ga nu gauw slapen, morgen om 14.30 uur wordt ik opgehaald door Mara's vader. Ik ga mee naar Brokopondo. Brokopondo is een district/gedeelte hier in Suriname, het schijnt een erg mooie plek te zijn. We gaan naar het ‘Annani-strand'. De enige rivier waar ze helder water hebben hier in Suriname. Ik overnacht in een hangmat, ben benieuwd!!

Liefs, Sanne.

Jullie kunnen bijlezen..

Ik hoop niet dat het te veel in een keer is... Maar ik heb 4 verhalen geplaatst. Jullie kunnen gewoon per verhaal reageren... Tot snel!!

Liefs Sanne.

Day 16

Donderdag 13 mei 2010

23.15 uur.

De regen klettert hier heel hard op het moment, al een paar dagen trouwens. Goed, we gaan weer even de dag doornemen:

Mijn stagedag was een avontuur op zich. Om half 10 zou Mara een gesprek hebben over haar vaste contract. Tegelijkertijd werden we opgeroepen met het depressieve meisje voor een gehoortest te gaan. Zij hoort slecht, dat is een feit. Het viel ons echter ook op dat ze graag selecteert. Vandaag zou dus een hoortest plaats vinden waarbij gekeken wordt wat de hersenen aan geluid registreren. Mara heeft haar afspraak verzet en samen met een zuster zijn we naar de ambulance-unit gelopen. De ambulancebroeder wist niet precies waar we moesten zijn, ‘ maar we kijken wel even’. Om mee te kunnen moest ze echter op de brancard worden gelegd. Dit meisje is uiterst zwak en kan niet lopen of staan, recht zitten is al moeilijk voor haar. Zo (on)verantwoord als het kon, hebben we met 3’ en haar op de brancard geholpen. De rolstoel moest hier blijven want er was geen plek meer voor. Vervolgens de rit in de ambulance zelf. Deze broeder was of nieuw, of gewoon roekeloos. Van gehobbel, naar hard afremmen zijn we naar het AZP gereden: het Academisch Ziekenhuis Paramaribo. (Leuk weetje is dat dit het enige ziekenhuis in de buurt is met een echt mortuarium, de rest van de ziekenhuizen hebben een “tijdelijke opslag” maar zijn gedwongen diezelfde dag de lichamen nog hiernaartoe te vervoeren.) Hoewel niemand wist waar we precies moesten zijn had de broeder gewoon zo’n voorgevoel. Verkeerd voorgevoel naar bleek, we zijn dus weer terug naar ons eigen ziekenhuis gereden. Inmiddels waren we een uur onderweg, kotsmisselijk en lichtelijk verkouden van de airco. Omdat Mara goed contact onderhoud met de ouders van dit meisje is het ons gelukt het juiste adres te vinden. De gehele rit duurde anderhalf uur.
Eenmaal daar kwamen we er al snel achter dat de rolstoel toch wel handig was geweest. Noodgedwongen heeft het gehoorcentrum haar apparatuur naar een andere kamer gebracht zodat wel getest kon worden. Toen de vader eenmaal gearriveerd was wilden ze beginnen met testen. Toen was er een probleem met hun apparatuur, waardoor ze eerst een half uur gespendeerd hebben aan het uitzoeken van de oorzaak. Omdat we niks mochten zeggen, bleef ik maar denken dat het probleem nog steeds niet opgelost was. Ze bleef ook zo naar die computer staren, drukte steeds dezelfde knopjes in en knikte de hele tijd ‘nee’. Gelukkig voor ons was de test toen al bezig, anderhalf uur hebben we stil gezeten en niks gezegd. Wachten maar, luisteren naar de regen die als een emmer uit de lucht werd leeggegoten. Eindelijk waren ze klaar.
In het ziekenhuis ben ik meteen gaan eten, blij toe. Daarna heb ik wat tijd besteed aan het meisje dat er ligt voor de chemokuur. Ik vind het aandoenlijk om te zien dat ze in wakkere toestand ontzettend levendig is. Ze eet goed, is niet misselijk en geniet van onze aandacht. Wanneer ze slaapt, ziet ze er echter uiterst ziek uit. Voor Mara was het te laat om nog op gesprek te gaan, volgende week dus maar. Voor haar maar goed ook want ze was haar uniformjasje vergeten..

Na stage zijn we voor de telefoon gaan kijken. Het komt erop neer dat mijn telefoon het netwerk van de juiste provider niet kan vinden. Met Mara ben ik een nieuw toestel gaan kopen en is mijn sim direct geactiveerd, eindelijk he?! Mijn Nederlandse abonnement loopt gewoon door, daar zal ik dus ook sms-jes op blijven ontvangen. Mijn nieuwe Surinaamse nummer die ik vanaf nu gebruik is 005978716681.

Hierna zijn we nog even langs de Chinees geweest. ‘Langs de Chinees gaan’ heeft hier meer dan een betekenis. Je haalt Chinees eten, deze kennen jullie ook. Wij zijn gisteren echter een Chinese kledingzaak binnengegaan. Dit beviel goed: spotgoedkoop hangen de rekken vol.

Toen Mara me thuis had afgezet heb ik eerst Ruben gebeld. Ik heb hem uitgelegd dat ik bij nader inzien hebbeslotenniet meer mee te gaan op trip dit weekend.Tegelijkertijd heb ik hem wel gevraagd wat voor andere trips hij nog aanbood. Ik had de keuze uit twee: Galibi en Savannetoer.

Deze laatste valt voor mij af. Ik zou hem morgen laten weten wat ik deed. In het internetcafe kom ik er steeds weer achter dat meer mensen mijn verhalen lezen als ikzelf had gedacht. Mam gaf me de groetjes door van Chris. Nooit gedacht dat jij me zou volgen, leuk joh! Bets en Henk wil ik vast bedanken voor hun spulletjes, ze worden goed besteed! Chantall is ook zo iemand waarvan ik het niet had gedacht, leest Petra mee? Ik krijg het dus allemaal te horen: Dankjewel he!

Thuis trof ik Laura, haar heb ikuitgelegd waaromik niet mee ga dit weekend. Heel snel heb ik me klaargemaakt voor mijn eerste salsa-ervaring in Zuid-Amerika! Mara en ik zijn naar de lessen gaan kijken. Vanavond was er Zouk-les. ‘Zouk’ is een nieuwe dans. Een echte zwoele zuid-amerikaanse dans die lijkt op een combinatie van salsa en samba. Mara wil deze dans heel graag leren. Dinsdag gaan we nog naar de salsalessen kijken. Omdat ik al een basiscursus gevolgd heb kan ik waarschijnlijk direct door naar gevorderden. Vanaf volgende maand zullen we dan ook de dansschoentjes aantrekken!

Eigenlijk stond de ‘Smoothiezaak’ op de planning, maar omdat die net dicht was is het Mac Donalds geworden. We hebben een ijsje gegeten en daarna nam Mara me mee naar haar ouderlijk huis. Ze heeft 2 broertjes en nog een zusje. Verder woont haar vader nog in huis (moeder woont in Nederland). Omdat haar vader 7 grote honden heeft ben ik naar binnen geleid met een stok. Hartelijk werd ik ontvangen en uitgevraagd. Haar vader vind het altijd leuk nieuwe mensen te ontvangen. Hij kwam geinteresseerd en vooral grappig over. Omdat de kleine salamandertjes die over de muur liepen mijn aandacht trokken (in elk huis vind je deze wel, gisteren was het echter een stelletje met babysalamandertjes) vroeg hij of ik er een paar wilde meenemen. Hij heeft me verse mango laten proeven en verteld dat hij een eigen boot en busje had. Op eigen initiatief onderneemt hij dan wel eens uitstapjes. Vissen, dolfijnen spotten, naar een plek in het bos waar een rivier ligt die als enige in dit land helder water heeft etc.. Zo ook dit weekend, hij ging met een paar familieleden(?) naar die rivier en nodigde me uit. We zouden op het strand overnachten in een tentje of een hangmat (naar keuze) en zondag terug komen (hoe laat was niet bekend). Omdat het geen georganiseerde toer was zat er geen prijs aan verbonden, enkel eten dat mee moet worden genomen. Ik kon morgen even laten weten wat ik deed. Toen we naar huis gingen kreeg ik nog een papaya in mijn handen gedrukt. Hoewel ik Limburg van heel Nederland het meest gastvrij vind (in de zin van gezelligheid, vertellen etc.), valt me op dat dit hier nog wat verder gaat. Bijna niks is te veel.

Slaap lekker!

Sanne.

P.S. Bij deze wil ik Jeroen bedanken. Toen bleek dat waarschijnlijk toch het moederbord van mijn laptop stuk was, heeft hij direct aangeboden zijn laptop aan me af te staan. Als het goed is heeft hij hem voor me klaar gemaakt en wordt hij morgen door Fed Ex opgehaald om hem hier te kunnen bezorgen. Deze credits verdient hij dus even!

Day 15

Woensdag 12 mei 2010

22.00 uur

12 Mei: De dag van de verpleging! Vanochtend werd ik hartelijk ontvangen met een knuffel en 3 dikke zoenen van de hoofdzuster. Ik kreeg een papieren badge opgespeld en werd gefeliciteerd met deze dag. Dat gebeurde bij de rest van het personeel ook zo. Toen Mara er eenmaal was zijn we op onze beurt de zusters gaan feliciteren. De eerste 2 uur zijn voor ons SP’ers letterlijk dode uren. We kunnen namelijk niks, iedereen wordt dan ‘gebaad’, aangekleed en verzorgd. Hoe we die uren omkrijgen moet je niet vragen..
Mara is vandaag teruggeweest naar de huisarts vanwege haar hoofdpijn. Ook had ze een urinecheck naar aanleiding van de nierbekkenontsteking een tijdje terug. Conclusie is migraine (heb er een lotgenootje bij!), ook was haar urine nog steeds niet goed.
Om 11.00 uur zijn we met het depressieve meisje en haar ouders naar de kerkdienst geweest. Normaal gesproken ging ze elke zondag naar de kerk en omdat het haar lukte 3 happen boterham te eten vanochtend was dit haar beloning. Zelf was ik wederom moe omdat ik stil zat (heb vanavond bewust het tabletje eens overgeslagen), maar heb wel genoten van de dienst! Het was een levende ‘Sister Act’. Er waren 2 priesters en een muzikant. Naast de gebruikelijke verhalen over God leverde hij een uiterst swingende bijdrage. Een witte zee van zusters swingde vrolijk mee. De eerstejaars studenten geneeskunde hebben een toneelstukje opgevoerd. Een andere studente heeft een stuk gezongen, zij had een prachtige zwoele negerinnenstem. Ook was er een groep medewerkers die een liedje a capella gezongen heeft. Tenslotte werd door de hoofdzuster een award uitgereikt voor beste broeder. “De winnaar” is al jaren in dienst en iedereen in het ziekenhuis kent hem. Deze o zo stijve zuster liet zich van haar spontane kant zien en omhelsde hem eens flink..
Na de dienst werden nog een paar liedjes gezongen door de muzikant, onze hoofdzuster pakte me bij de arm en heeft een stukje met me gedanst.. Toen was het voor ons tijd om terug naar boven te gaan. Of het depressieve meisje ook maar iets van de dienst heeft meegekregen valt moeilijk te peilen. Op mijn terugweg van mijn pauze kwam ik Gerda, de poetsvrouw, tegen. Ze vroeg of ik even meeliep. Vervolgens zijn we kaneelbroodjes gaan halen, dit was een gift van de keuken aan alle medewerkers van het ziekenhuis (ze waren heerlijk!).
Met de hoofdzuster heb ik geregeld dat ik om half 11 morgen weg mag om toch een bezoekje te kunnen brengen aan het weeshuis met Dina en Marloes. Ik heb geen idee wat ik kan aantreffen, maar daarvoor ga ik juist mee.

Terug thuis heb ik eerst geslapen en toen naar het internetcafe gelopen. Daar trof ik Dave weer. Hem heb ik leren kennen de eerste dag dat mijn pc ermee ophield. Hij is Nederlands, is sinds januari in Paramaribo en werkt in de scheepvaart. Uiteindelijk hebben we afgesproken vrijdag wat leuks te gaan doen.
Terug thuis kwam ik erachter dat ik zo stom was geweest iets te laten liggen in het cafe. Jeffreys taxiservice is dus direct weer kunnen omdraaien om me op te pikken. Daar stond Henk te wachten: ‘Heej mijn goeje vriendin Sanne! Hoe is het met je’. Henk is de chauffeur die me van het vliegveld Zanderij heeft opgehaald. Direct gaf hij me een sightseeing toer die dag. Ik heb hem gevraagd of hij ook voor zichzelf reed. Dat mocht hij niet van werkgever Jeffrey. Toen hij hoorde van me dat Jeffrey niet altijd oppakte maakte hij een uitzondering. Ik mocht altijd bellen in geval van nood.

Ik genoot van mijn goede dag. Thuis heb ik mezelf verwend met ovenfrietjes en kipnuggets. Na wat pongelen en vertellen met de huisgenootjes en het bezoek wilde ik naar bed gaan. Dat was ook direct het moment dat mijn goede zin overging. Dina enMarloes wilden me nog even spreken. Ze verteldendat zemorgen alleen naarhet weeshuis zouden gaan. Zeervoeren het zo als of ze het zonder mij ook hadden kunnen regelen. Het was immers hun project!
Uiteraard ben ik voor mezelf opgekomen en heb aangegevenwat ik ervan dacht.Alles was inmiddels geregeld, terwijler genoeg momenten zijn geweestom dit eerder aan te geven. Mijn mening deed er echter niet meer toe.Nogmaals heb ik aangegeven dat ik het niet netjes vonden dat ik niet mee zou gaan. Verder heb ik de eer aan mezelf gehouden. Al kwam het wel even hard aan..

Liefs, Sanne.