Maandag 3 mei 2010
22.30 uur

Om 14.45 uur was ik terug uit het ziekenhuis. Kapot was ik. Slecht geslapen, ontzettend veel indrukken opgedaan en de warmte speelt spelletjes met me. Toen ik vanochtend aankwam hebben Mara en ik eerst bij de overdracht van de zusters gestaan. Toen zijn we de zaal rond geweest om de kindjes te leren kennen. Omdat ik haar ga helpen met haar persoonlijk plan die ze voor de afdeling had gemaakt, heb ik deze vervolgens doorgelezen. Het komt erop neer dat we de kale kinderafdeling ‘kindvriendelijk' zullen gaan maken. Een kind zal zich op zijn gemak moeten voelen, dat is nu niet het geval. Ook zal ik voor de afdeling een pedagogisch beleidsplan maken. Omdat de moeder van een depressief kind nog aanwezig was, en Mara deze zonder vader erbij wilde spreken, hebben we even in het tot nog toe geïmproviseerde kantoor van Mara een gesprek gevoerd.
Toen zijn we wederom de afdeling maar weer op gegaan. Wat aangepapt met de kindjes. Deze hebben me vanaf het begin al graag. Gelukkig maar! Over het algemeen zijn ze ook erg bang, dat valt meteen op. Daarnaast valt op dat ik overal moeite moet doen om de verpleging te verstaan, het is hier vanzelfsprekend om volgens onze termen te ‘mompelen'. We zijn langs Cheryl geweest, daar hebben we een hele poos verteld. Hier kreeg ik ook te horen dat ik tóch eten van het ziekenhuis krijg 's middags. Zodra ik me zou aanmelden bij de keuken zou er voor me worden mee gekookt. Niet dat het erg lekker is, maar hier kun je eenmaal niet zo kieskeurig zijn. Ook kwam ik erachter hoe zeer ik het getroffen heb met Mara. Michelle en Najma van mijn opleiding zijn een paar maanden geleden hier geweest. Zij hadden de speeljuf als begeleidster.
Omdat het nog vroeg was, Mara ziek is geweest van het weekend en niet veel gegeten had zijn we eerst naar een winkeltje gelopen voor haar. Omdat de verpleging geen idee heeft van wat onze functie inhoud, is het vooral zelf werk zoeken en maken. Dit zorgt er echter wel voor dat de tijd langzaam voorbij gaat. Van 07.00 tot 12.00 uur is het zwaarst, daarna schiet het op. Mijn ogen vielen vaak dicht vandaag en was ik gedwongen zo nu en dan te rusten. Zitten, drinken en wachten tot de benauwdheid wegtrok. Ik krijg steeds meer last van de warmte.

Verder kan ik vertellen dat het een zeer primitieve toestand is allemaal. Mara zelf noemt het rampzalig. Er zijn bepaalde dingen die in Nederland zo vanzelfsprekend zijn, waarvan je je hier niet kan voorstellen dat ze het hier nog niet hebben. Hier wil ik dan ook direct werk van maken. Ik denk dat de kinderen daarna ook minder bang zullen zijn. Van de juf in de speelkamer kunnen we weinig hulp verwachten trouwens, zij voelt zich lichtelijk bedreigd door Mara. Ik wil dan ook een oproep op jullie gaan doen! Alles is welkom, wat jullie ook maar kunnen verzamelen. Ik heb al een paar ideetjes om de afdeling verder mee te versieren. Maar die dingen zullen uit Nederland opgezonden moeten worden. Posters, knutselspullen, eventueel bestaande spelletjes voor kinderen tussen 0- 14 jaar, iets waar muziek uit komt of zelf mee gemaakt kan worden, knuffels en nog veel meer. Ik wil Jennifer sowieso vragen of zij me een paar sites kan mailen waar ik lesstof kan vinden dat een beetje wordt verpakt als een spelletje. (Educatieve spelletjes, jij als juf in het speciaal onderwijs weet wat ik bedoel.) Op die manier kunnen we met de kinderen in de tijd dat ze ziek zijn toch werken om een leerachterstand te voorkomen. Pap en mam wil ik vragen om langs de ‘action' te rijden. Kijk daar alsjeblieft voor die rubberspeeltjes die ik de kindjes van 't Steyntje ook cadeau heb gedaan. Mam, zou je ook aan Bets de knuffels willen vragen als ze nog niet weg zijn naar de rommelmarkt? Ze zullen hier goed besteed worden. Een probleem wordt het hiernaartoe opsturen, ik weet het... Maar overal is een oplossing voor. Tot nu toe is het Mara gelukt ontzettend leuke muurschilderingen te maken met de vergane verf die de afdeling nog had. Jammer is dat bepaalde mensen deze schilderingen weer wegkrassen.
Voor de verpleging hier ga ik een informatieve brief opstellen. Simpelweg om vragen als 'Ga je weer spelen vandaag? Verven zeker weer he...' te voorkomen. Achter alles wat we doen zit een reden. Mensen staan er vaak niet bij stil wat hun handelingen met de kinderen doet. Het aankleden van de afdeling is ook eigenlijk niet onze taak. Maar geldgebrek van dit particuliere ziekenhuis zorgt ervoor dat we gedwongen zijn het zelf te doen. Ik vind het stiekem ook wel leuk.
Al het typwerk ga ik niet alleen thuis doen trouwens. Ik heb met Mara afgesproken dat ik voortaan de laptop mee zal nemen. Naar het ziekenhuis loop ikzelf in een groepje. Naar huis brengt zij me, omdat ik er niet gerust op ben alleen over straat te lopen hiermee. Eenmaal thuis had ik trouwens flinke hoofdpijn. Migraine helaas. Ik heb eerst een flinke tijd geslapen en alsnog opgestaan met hoofdpijn. De rest van de dag heb ik me dan ook rustig gehouden op bed. Muziek geluisterd, in slaap gedoezeld, veel gedronken, geskyped en weer gelegen. Net heb ik nog een pijnstiller genomen in de hoop dat ik goed slaap vannacht. Afgelopen nacht was dat namelijk niet het geval. Ik vond alles toch een beetje spannend en bovendien werd ik wakker met vuurrode benen. Ik had in mijn slaap aan mijn muggenbulten liggen krabben. Wie kan me het nut vertellen van een muskiet?

Morgen meer!

Sanne.