Vrijdag 30 april 2010

Iedereen roept: ‘Gefeliciteerd met de koningin vandaag!!' Vandaag is het Koninginnedag, wat had ze aan?

Om 09.45 uur wilde ik proberen de weg naar het ziekenhuis alleen te vinden. Die is heel gemakkelijk hoor, maar jullie weten hoe mijn coördinatievermogen is. Omdat het keihard regende had ik geluk, meneer Tsjon heeft me gebracht. Het kantoortje van mw. Chee wist ik wel te vinden en er liep net een vreemd meisje naar binnen. Daar was Mara al.
In het begin stond ik er een beetje onwennig bij, Mara was even wat dingetjes met mw. Chee aan het bespreken. Uiteindelijk gingen we richting de kinderafdeling. Bij de kapel zijn we eerst even gaan zitten om kennis te maken. Ze was heel geïnteresseerd en wilde vanalles weten. Waarom op de kinderafdeling, welke studie, hoe ben je hier in het buitenland beland, woon je nog thuis, wat zijn je hobby's, heb je opdrachten vanuit school etc. Niet alleen ik, maar ook zij heeft van alles verteld over zichzelf. We zijn naar de kinderafdeling gegaan en het is een vloer waar je 2 kanten op kan. Rechts liggen de kleintjes, de baby's. Hier zullen we niet vaak komen, hooguit om de afdeling kindvriendelijk te maken. De afdeling is namelijk heel kaal, logisch dat kinderen bang ud. zijn. Mara heeft het al wat aangepast door overal knuffels op te hangen en raamschilderingen te maken. Elke zuster, schoonmaakster of arts die ik tegen kwam heb ik de hand geschud. Op een gegeven moment heb ik maar geen moeite meer gedaan de namen proberen te verstaan. Ook zijn we langs alle 4 de kinderartsen geweest om kennis te maken. 2 Vrouwen en 2 mannen, vooral dokter Jerussun was aardig. Die heeft 10 minuten tijd voor ons genomen en verteld dat ie net terug was uit Florida. Hij had vakantie gevierd. Ook vertelde hij dat ie in Nederland gestudeerd en gewoond heeft, maar inmiddels alweer zoveel jaren hier gevestigd was.

Aan Mara heb ik denk ik wel een goede. Ze lijkt een beetje op Jennifer: weet wat ze doet qua werk, en komt toch heel vriendschappelijk over. Ze heeft me goed opgevangen en heel het ziekenhuis laten zien, ik kreeg een uitgebreide rondleiding. Het ziekenhuis is primitief. Er staan veel kamers leeg en er liggen weinig kinderen op de afdeling. Ik moest me erop instellen dat ik van de zusters niet veel hoefde te verwachten. Men praat hier wat kortaf terwijl het niet zo bedoeld wordt. Ook worden we erg vrij gelaten. Waar je in Nederland tempo achter moet zetten is het hier de bedoeling om rustig de tijd te nemen. Mara is pas sinds maart in dienst en heeft eerst twee weken nierbekkenontsteking gehad. Ze is 25 jaar en heeft in Nederland de opleiding SPH gedaan. Zelf is ze wel Surinaamse. Omdat ze de zusters op de urologie dus goed kent, vroegen ze ons mee naar achter. Daar zat een vrouw die allerlei sieraden bij had en ze wel eens doorverkoopt aan de verpleging. Nooit gedacht dat ik op mijn kennismaking 2 paar oorbellen en een ring zou uitzoeken. Ik ben een naamkaartje gaan halen en ten slotte de rondleiding bij mw. Chee weer afgesloten. Omdat het weer regende stond ze erop dat ik Jeffrey de taxi belde. Maar omdat die niet reed heb ik gewacht tot het droog was en ben ik naar huis gelopen.
Maandag om 07.00 uur begin ik!

Thuis was ik blij dat ik even kon eten en heb ik skype even aangezet. Het blijft gek dat ik een halve dag achterloop op jullie. Als jullie toe zijn aan het avondeten ben ik blij dat ik net één broodje op heb. Om 14.30 uur belde Mara mij. Zij had voorgesteld met me naar de ‘Tele-sur shop' te gaan om het telefoonprobleem op te lossen. Ze konden niks voor me doen trouwens, alle gegevens zijn gewoon verloren gegaan. Ondanks dat de Vodafone gezegd heeft dat mijn telefoon simlock vrij is, geloof ik daar niet meer sterk in. Maandag ga ik maar kijken voor een goedkoop toestel.
Omdat Laura dit weekend weg gaat op trip, had ze nog een bikini nodig. Met de taxi zijn we naar de ‘hermitage mall' gebracht. (Het andere grote winkelcentrum hier in de buurt.) Voor een bikini zijn we niet geslaagd. Wel heb ik wat dingetjes gekocht. Zoals gezegd was het Koninginnedag vandaag. Dat, en het drukke verkeer zorgde ervoor dat we 2 uur lang op de taxi terug hebben zitten wachten. Uiteindelijk hebben we een andere taxi geregeld. Véél te laat hebben we ons omgekleed om naar een tentje ‘Zus en zo' stampot te kunnen gaan eten. Toen we aankwamen zal het jullie niet verbazen dat die op was. Toen zijn we naar ‘het vat' gelopen om daar wat te eten. Het uitgaansleven begint laat hier in Suriname trouwens, meestal pas rond 01.00 uur. Dan feesten ze door tot een uur of 7. Jullie weten dat ik van gezelligheid houd en dansen. Maar in een discotheek heb ik me nooit echt in mijn sas gevoeld. Toch heb ik mezelf beloofd alles een keer mee te willen maken. Gisteren nog niet. Gisteren zijn we naar een hotel gelopen waar ‘De Dijk' optrad. Om 01.00 uur hadden we het wel gezien. De meesten gingen nog door naar ‘La Caf', een studentententje om te kletsen. Omdat Laura om half 5 vannacht is opgehaald voor de trip ging ze mee naar huis, ook Sanne is meegegaan vanwege de spierpijn in haar benen. Tot een uur of 4 hebben Marloes, ik en Sanne nog verteld. Laura is opgestaan en ik ben gaan slapen.

Gek idee he?

Tot snel, Sanne!!