Zondag 2 mei 2010

13.00 uur.
Vandaag heb ik weinig te vertellen. Omdat ik gisterenavond zo moe was, en ik vanochtend wat kramp had in mijn buik (het klimaat slaat toe) doe ik vandaag maar rustig aan. Ook vanochtend was ik als eerste wakker, ik ben nog even blijven liggen. Weinig doen betekent hier slapen, hangen, muziek luisteren, zonnen en veel contact met het kikkerlandje.
Vandaag trouwens ook met opa gebeld! Die man is bijna 83 maar nog even ‘cool' als vroeger. Het lukt hem steeds me aan het lachen te krijgen.

Ik zit nu hier beneden muziek te luisteren. Marloes en Dina zitten naast me met 2 geleende oortelefoons op hun hoofd te dansen. Zoals ik al zei sloeg mijn muziek goed aan. Sanne kwam net naar me toe en vroeg of we donderdag met ons allen naar de dolfijnentrip gaan. Dit is gewoon één middag, dan ga je met een boot een stuk de rivier op. Tot je bij een punt bent waar ontzettend veel dolfijnen zich verzamelen. Omdat ik donderdag eigenlijk moet werken heb ik Mara maar direct gebeld. Zij vond het prima als ik vrijdag kwam in plaats van donderdag. Ben benieuwd dus!
In de tussentijd dat ik dit typ, probeer ik wat foto's te plaatsen op de site. Maar internet is zo ontzettend langzaam dat als ze aan het uploaden zijn, internet wel weer even wegvalt en ik opnieuw kan beginnen. Ik ga nu eerst douchen en héél misschien eens even in de zon liggen. Wel met zonnebrand factor 60 natuurlijk.

Vanavond ga ik met Cheryl naar het theater. Laat jullie weten hoe het is!

23.00 uur
‘Go with the flow' Een zin die ik in Nederland vaak erg moeilijk vind waar te maken. Hier, in Suriname krijgt deze zin voor mij een heel andere betekenis. (Ik kan hier niks anders doen dan alles over me heen laten komen.)
Ik ben net terug van het theater en heb genoten. Om half 7 was ik bij Cheryl, een beetje bang dat ik te laat zou zijn. Op z'n Surinaams liet Cheryl mij vervolgens wachten tot kwart voor 7. Terwijl het stuk een kwartiertje later van start zou gaan. Samen met Cheryl, haar zoon en haar zus zijn we erheen gereden. Wij wilden graag achterin zitten dus de andere twee hebben we gelaten voor wie ze waren. Je raad het nooit, maar ik ben naar een soort musical geweest! Nog grappiger is dat het kaartje 35 SRD kostte, in Nederland een kleine 9 euro! Het stuk had twee boodschappen. De verjaardag van het theater ‘Thalia' werd gevierd, tegelijkertijd hoopten ze dat het publiek het theater zou ondersteunen verder te bestaan. Het theater bestaat inmiddels 175 jaar.
Daarnaast ging het over de onafhankelijkheid. Van de onafhankelijkheidsdag zelf op 1 mei 1975 tot en met nu.

• - Hoe vonden de mensen het dat ze onafhankelijk werden?
  In tegenstelling tot wat je zou denken vonden ze het verschrikkelijk, ze dachten dat het land erop achteruit zou gaan en er zijn dan ook veel mensen uit het land vertrokken
• - Welke gevolgen had de onafhankelijkheid voor het land?
  Het principe ‘de spokendansers' werd hierbij uitgelegd. Zo werden de ambtenaren genoemd na de onafhankelijkheid. Ook het principe ‘zeven even' hoort hierbij. De ambtenaren klokten in om 7 uur. Vervolgens konden ze doen wat ze wilden. Op kosten van de overheid belden ze naar hun inmiddels vertrokken familie in Nederland. Als ze moe waren gingen ze weg maar bleven ze ingeklokt. Zo is een hele hoop geld verdwenen die bedoeld was om het land te kunnen ondersteunen.
• - Wat is er gebeurd tijdens de decembermoorden en hoe trad de bevolking daarbij op.
• - Welke bekende namen hebben reeds in het theater gestaan.
• - Hoe is het land heropgebouwd en leven de mensen nu?

Het was een leuk stuk met veel typisch Surinaamse liedjes, heerlijk. Ik was blij dat Cheryl naast me zat, die heeft Surinaamse stukken vertaald voor me. In de pauze heb ik weer een nieuwe ervaring opgedaan. Aan een loket koop je een bonnenboekje. Dit zijn een soort consumpties. Vervolgens kun je zelf samenstellen wat voor lekkers je koopt voor 10 SRD. Na de pauze kun je overigens gewoon dooreten in de zaal. Aan het einde van de avond heb ik een programmaboekje gekocht van het stuk. Het stuk heet trouwens ‘Spoken dansen/ Land te koop/ Vroeger en nu'. De artiesten vertelden dat dit theater een motto had. De artiesten komen gezellig kletsen met de gasten, maar: ‘Wij drinken hier iets na, wij zakken niet door'. In mijn programmaboekje heb ik dan ook alle handtekeningen laten zetten. Dit was een van de opdrachten die ik van Stevie heb gekregen voor mijn tijd hier. Een handtekening van een bekend iemand uit Suriname. Nou dat is gelukt, zoek Sonny Khoeblal maar eens op mensen!
Ook ben ik op de foto geweest met twee van hen. Gek genoeg zijn twee artiesten overdag gewoon werkzaam als arts in ons ziekenhuis. Als zij wat vaker hun keel opendeden denk ik dat veel mensen spontaan zouden genezen.. Het was een gezellige avond!Van Cheryl mocht ik niks betalen, de schat. Ik moest het zien als een welkomstcadeautje.
In het stuk vertelden ze ook iets over de Nederlandse stagiaires die hier ervaringen op komen doen. Toen ik daar zat kreeg ik voor het eerst hier echt een gevoel van trots over me heen. Heb het toch maar mooi geflikt!

Morgen is mijn eerste dag, ik ben benieuwd! Oh ja, ik heb daarstraks toch even in de zon gezeten. Goed ingesmeerd, boekje en schetsboekje erbij. Amper 3 kwartier heb ik me zo half/half in en uit de zon gehouden. En toch ben ik verbrand!! (Heb nu een rood buikje..) Heb het echter beter getroffen dan Laura. Zij is net als een kreeft teruggekeerd van haar eerste trip!

Morgen meer!

Sanne.