Day 2

Donderdag 29 april 2010

00.50 uur

What a day..

Vanochtend om 7.45 uur werden Laura en ik opgehaald om en naar de vreemdelingenpolitie gebracht. Ik had van te voren een hoop verhalen gehoord. ‘Ze zullen wel weer moeilijk doen..' Nou: je gaat naar binnen, geeft de papieren af, nog voordat je zit staat de krabbel en de stempel erop en ben je weer buiten. Dat duurde..? Twee minuten misschien..

Omdat Laura nog moest werken zijn we naar haar stageplek gebracht. Van daaruit heb ik Jeffrey (de betrouwbare taxi) gebeld en heb ik de eerste ervaring opgedaan om als blank meisje alleen met de taxi te reizen in dit land.. Ging prima!

Eenmaal hier lag de rest nog te slapen, toen ben ik maar achter de laptop gekropen en heb nog wat opgeruimd. Tot nog toe vind ik het erg prettig nog elke dag even thuis te informeren en te spreken. MSN doet het nog steeds niet, hij geeft aan dat mijn gateway offline is. Iemand enig idee hoe ik dat kan oplossen?
Toen Marloes wakker en aangekleed was zijn we eerst naar het centrum gelopen. Eerst heeft ze me de weg naar het ziekenhuis gewezen, 3 straten en je bent er! Is heel iets anders dan 3 kwartier in de auto zoals wij dat gewend zijn in Nederland. (Naja de meeste dan..)
Ook had zij postkaarten die ze bij het postbureau wilde posten, ikzelf heb ze aan geschafd. Verder zijn we verschillende winkeltjes binnen geweest en heb ik die buurt een beetje verkend. Aan Marloes heb ik trouwens een goede. Zij legt tussendoor van alles uit, heeft alle geduld en is begripvol. Zou ik haar nou in Nederland hebben leren kennen dan zou het denk ik mijn type niet zijn.
Om een impressie te geven hoe het op straat eraan toe gaat: Je loopt over straat. Op zich niks bijzonders maar als blanke blonde dame wel. Om de haverklap komt een auto rustig naast je rijden en proberen mannen aandacht van je te trekken. ‘Pssst, hey chickie.. heb je dorst man, jij komt uit Nederland man, hoe vind je het hier man, waarom zeg je niks terug man... tsss... man..' De truck: Negeren. Uit welke hoop ze zoiets doen weet ik niet, wil ik ook niet weten! Bij de Burger King eten gehaald en terug naar huis gelopen. Het eten was voor twee andere huisgenootjes want wij hadden allebei last van de warmte. Geen eetlust dus.
Wederom even achter skype en toen hebben we de taxi gebeld om naar ‘De Mariëtten Mall' te gaan. Dit is één van de twee winkelcentra hier. Ik had nog een klein tasje nodig om veilig over straat te kunnen, want de grotere handtassen die we thuis gebruiken jatten ze zo van je af.
Dit klinkt best heftig voor jullie en ik zal niet liegen: alle clichés zijn waar. 't Is hier warm, er zijn veel muskieten, je loopt er de hele dag bij als een slons door de warmte, er is veel ongedierte, je verbrandt direct, regen komt als bakken uit de lucht, er bevinden zich mensen op straat waar je heel wantrouwig mee moet zijn (Ze doen je echter niks wanneer je het negeert), er zijn straatjes waarvan je weet dat je er weg moet blijven, palmbomen, ongerepte natuur, kokosnoten, veel straat honden etc. Anders, maar et lijkt op de grote steden in Nederland hoor. Wanneer je hier een maal bent valt het allemaal wel mee, in vergelijking met hoe je het je voorstelt. Het zoeken naar het tasje was een hele klus, maar is wel gelukt.

Verder heb ik een minder leuke mededeling. Ik heb gisteren een Surinaamse sim kaart gekocht en geprobeerd met mijn telefoon. Omdat ie het niet deed ben ik vandaag gaan informeren bij de eerste de beste winkelzaak die mij sterk deed denken aan de vodaphone zelf. (Veel spullen, pc's, etc..) Ik heb hem uitgelegd wat het probleem was en kreeg te horen dat mijn netwerk geblokkeerd was. Daar kon ik in komen want dat gaf de telefoon zelf ook aan bij de fout melding. Voor 50 SRD (de SRD's moet je hier door 4 delen en dan krijg je euro's) kon ie het thuis wel voor me maken. Nuchter als ik ben trapte ik daar niet in. Of hier, of ik probeerde wel iets anders. Ze hebben wat gepongeld en gekeken en ik kreeg hem terug met de melding dat ze hem niet aan de praat kregen. Omdat ik nog steeds mijn Surinaamse sim erin had heb ik hem weer verwisseld met de sim uit Nederland. Pas toen zag ik dat mijn telefoon ineens blanko was geworden. Alles was weg: mijn nummers, mijn berichten, mijn foto's, muziek, alles..

Ik heb hem hierop aangesproken, maar ineens verstond ie me niet meer goed en vroeg ie zich af waarom ik zo moeilijk deed. Hij had zonder pardon een code ingetoetst die mijn telefoon zou resetten. Het was niet meer terug te draaien.
Mijn eerste gedachte was: oh jee, alle nummers uit Nederland kwijt en voorlopig even geen mogelijkheid tot contact.. Marloes is bij me komen staan en heeft meegeholpen. Alles hebben we geprobeerd:

• - Haal de manager er maar bij- ‘Dat kan niet want dat ben ikzelf'
• - Een of andere klachtenlijn bellen op hun toestel- ‘Dat kon niet nu want die mensen kon je morgen pas weer bereiken'
• - Geef maar een vergoeding uit- ze lachen je uit hoor
• - Geef me maar het goedkoopste toestel mee op prepaid om daar de sim in te doen- daar deden ze niet aan want zij hadden me toch ‘geholpen'?
• - Security man erbij halen- het interesseert ze niet en daarom helpen ze je niet.

Aan de politie heb je hier sowieso weinig merk ik, wat je ook gebeurt, ze doen hier vrij weinig om het te verhelpen. Het komt erop neer dat ze een vuil spelletje hebben gespeeld in de hoop dat ik dan maar iets zou kopen omdat ik geen gebruik meer kon maken van mijn eigen GSM. Wie had dat gedacht toen ik naar binnen stapte. Uiteindelijk heb ik pap gebeld, gevraagd wat ik het beste kon doen. Omdat het ernaar uitzag dat het geen kwestie meer was van winnen of verliezen in de strijd, zijn Marloes en ik weggelopen en hebben de middag maar hervat. Maar ik zal eerlijk zijn: ik vind en vond het erg rot. Op mijn telefoon had ik vooral veel berichtjes bewaard. Zou me dit nou in Nederland gebeuren dan is het vervelend. Waarom vond ik het nu zo erg? Ik ben iemand die vrij pessimistisch over dingen nadenkt, net nieuw is in een vreemd land, nog heel onwennig is. Ik vind het gewoon prettig om op deze dingen terug te kunnen vallen. Het idee alleen dat ik iemand kan bellen of even iets terug te lezen van die keer dat Bjorn gillend naast me in ‘De vliegende Hollander' zat, stelt dan eventjes gerust.
Alles resetten is dan geen optie. Pap heeft me gelukkig al een hele hoop nummers gemaild. (Ik was zo slim om in Nederland een lijst te maken van de belangrijkste vrienden, mochten zij hun willen contacteren.) Toch wil ik jullie vragen even jullie nummer hier achter te laten, of even een berichtje te sturen.

Eenmaal thuis best last van hoofdpijn. Rustig aangedaan dus, nog even wat getypt op de laptop en een gebakken eitje gemaakt als avondeten. Verder wat aangetut: Nagels gelakt, blaren verzorgd, opgeruimd, met Marloes gekeken hoe ik in godsnaam dat muskietennet kreeg opgehangen (het is gelukt), veel gedronken, foto's bekeken van de trips die de meiden hier al hebben gedaan, informatie opgeschreven, nieuwe tasje ingeruimd, ansichtkaarten geschreven, verteld met Mandy Sanne en Arjan omdat ze net terug waren van een trip etc.

Oh ja, ook ben ik langs Cheryl geweest om de chocola te brengen. Zij helpt me maandag verder met mijn Surinaamse sim. Morgen om 10.00 uur ga ik langs om kennis te maken in het ziekenhuis. Meneer Tsjon is een echte papa, Cheryl een echte mama. Ik ben lang bij haar binnen geweest. (bij haar thuis hoor, had ik al verteld dat ze onze buurvrouw is?) Ze wist precies te omschrijven hoe het voor mij was om alleen in een studentenhuis in een vreemd land te komen stage lopen! Ook schatte ze me goed in: Kat uit de boom kijken, laat me niet snel in met vreemden waardoor ik minder risico loop, geen discotheken meid maar wel leuk voor een danstentje, ze vroeg me zelfs mee om met haar zus en zoon dit weekend naar het theater te gaan. Heel lief. Ik moest het rustig aan doen. Dit is voor jullie een zin, voor mij een hele betekenis. Ze bedoeld te zeggen dat mijn hoofd binnen de kortste keren overloopt met informatie. Dat klopt ook. Je komt binnen, de meisjes vangen je helemaal op. Dit is prettig, maar ook snel te veel van het goede. Als je 6 verschillende enthousiaste drukke verhalen te horen krijgt over Suriname en je bent nieuw, kun je het allemaal even niet verwerken. Ik moet de tijd nemen te wennen. Overal eens informeren en binnenwandelen en dan ontdekken wat IK leuk vind. Rustig nieuwe mensen leren kennen. Begrijp me niet verkeerd hoor, het is super dat de meiden er voor me zijn! Maar zij zitten hier al 2 maanden, wat voor mij nog ontdekken is, is voor hen routine. Verder kreeg ik te horen dat wat er ook is, ik Cheryl mocht bellen. (Ook al sta ik aan de toonbank bij een of andere klojo die mijn telefoon verpest.) Kortom, ik kwam over als een heel verantwoordelijk meisje, ze had er wel alle vertrouwen in.

De avond was sneller om dan me lief was. Moet namelijk echt gaan slapen nu! Morgen om 10.00 uur kennis maken in het ziekenhuis.

Liefs, Sanne.

P.S. Ga door met reageren. Doet me goed!!

P.S. 2: Anke, pap heeft verteld over jullie ‘avontuur'. Zou je een foto van jullie drieën willen maken? Hoorde namelijk dat jij ze ook af hebt..