Zondag 11 juli:

De eerste helft van de dag stond ‘niks' op het programma. Yael zou vandaag weggaan, en de ochtend was dus voor haar. Ik heb ernaast gezeten toen ze na de hele nacht stappen met slaapdronken kop haar koffer inpakte. Voor Hanna had ze een kaart en een cadeautasje gemaakt, dacht ik. Ze deed nogal mysterieus erover, wat voor mij een teken was me er niet mee te bemoeien. Hoewel ik Yael niet lang gekend heb waren wij met Anne Marijn wel echte maatjes. Al snel deel je een hoop zo in hetzelfde huis, we hebben ontzettend gelachen. Toen ze wegging had vooral zij tranen in haar ogen, bah! De tijd van afscheid nemen is officieel, binnenkort gaat Anne Marijn, dan Julia en daarna ik. Irma is inmiddels ook al weg.
Terwijl de taxi kleiner werd hebben Anne Marijn en ik wat gedronken samen, vervolgens zijn we onze eigen weg gegaan. Ik moest op skype en Anne aan haar verslag. Maar toen ik op mijn kamer kwam, bleek dat dit nog even kon wachten. Op mijn bed stond een cadeautasje met geschreven brief erbij. Terwijl ik naar Anne liep kwam zij mij op de gang tegen met hetzelfde tasje. Aan elkaar hebben we de brieven voorgelezen en uitgepakt wat Yael voor ons verzameld had. In de tasjes zaten alle spulletjes die we hier gedeeld hebben tijdens gezellige momenten: cocoskoekjes, ijsjes, strawberry sap, snoepjes, etc etc. Yael, je bent een schat! Op skype kwamen bij mij de traantjes eruit...

In de middag was het tijd ons in het oranje te steken: de WK finale! Mell, Anne Marijn en ik zijn 2 uur voor aanvang richting 't Vat gelopen, toen al waren er geen zitplaatsen meer. Juul was slim, zij was nog iets eerder gegaan en zat netjes met een drankje naar ons te zwaaien, haha. Uiteindelijk hebben we kratten geregeld en zijn we daarop gaan zitten. Het was een zeer aparte ervaring, om voor een stel Spanje-supporters in een grote oranje menigte te zitten en te zien hoe Nederland verliest. Ik merkte dat ik erin meeging, in die zin dat ik me steeds meer ging ergeren op de scheidrechter. Na afloop kun je je voorstellen dat de sfeer niet al te best was, Julia, ik, Mell, Anne Marijn, Ruben, Ewald en Sandra zochten elkaars gezelschap op en hebben een drankje genomen. Terwijl de helft van de groep afhaakte hebben Mell en ik Ruben gestrikt om te gaan uit eten. Wat heet: eerst naar huis, omkleden, pinnen, mensen verzamelen en dan een dik uur later met Ruben, Ewald, Larry, Marc, Rudy, Julia, Mell en ik aan tafel te zitten. Zoiets kan echt alleen maar in Suriname!

Na het eten zijn we nog wat gaan drinken bij Zanzibar in de straat.

Leuk weetje: Ewald maakt op trip altijd grapjes dat hij een schoonheidssalon heeft. Na het koken kun je hem huren, dan kan ie wat bijverdienen. Je kan gemasseerd worden of je nagel verzorgd krijgen. Je kan je voorstellen dat nog nooit één nagel gelakt is op trip. Toen ik hier aan tafel over begon keek ie me bloedserieus aan, nam zijn tas en haalde er een nagelschaartje en nagelvijl uit. Hij vroeg zich een knuffel per uur!