Vrijdag, zaterdag en zondag 11 t/m 13 juni 2010

Ik heb net 2 keer gedoucht en ben nog vies, maar wat heb ik een leuk weekend gehad. Voor ik vertrok was ik serieus in de waan dat ik de rimboe inmiddels gezien had. Dat ik met andere woorden niet meer verbaasd zou kunnen zijn hierover, omdat ik er al verschillende keren geweest was. Maar ik ben erachter gekomen dat het nóg dichter bebost kan zijn.. Hier ben ik 3 dagen lang geweest.

Vrijdag werd ik uiteindelijk om 12.00 uur opgehaald. Toen had ik er al heel wat op zitten: de was, de afwas, gepind, gedoucht, opgeruimd etc. Dit allemaal omdat ik wilde dat het huis er een beetje netjes uitzag voor de nieuwe meiden. Bij Randy stapte ik in zijn jeep, hem kende ik nog niet maar als Ruben iemand stuurt dan zit het wel goed. Bij 't Vat hebben we nog 3 dames opgehaald: Ante, Justa en Lianne. Ik wist dat de complete groep 10 personen zou zijn, met 5 gidsen (er zouden nog 2 jeeps moeten zijn). Randy vertelde dat we het eerste stuk zelf zouden rijden tot de verzamelplek waar we de anderen zouden treffen. Op weg dus, met genoeg bagage voor een heel primitief weekend. We zijn eerst bij Randy thuis geweest, hij moest nog een klusje afmaken en we waren bovendien toch veel te vroeg. Dit gaf ons meiden de gelegenheid elkaar wat te leren kennen.
Eenmaal op de verzamelplek troffen we de anderen. Om eerlijk te zijn ken ik nog steeds niet alle namen, maar het was een gezellig grote groep. Van Rubens gidsen was de echte harde kern mee: Larry, onze kok Ewald, Rudy, Randy en Ruben zelf. We zijn vertokken met 3 jeeps richting de jungle. Je rijdt over een rode zandweg: een bouxietweg wel te verstaan. Op een gegeven moment wordt deze weg telkens smaller. Randy stopte de jeep en vroeg of we het leuk vonden in de achterbak te zitten. Tuurlijk vonden we dat leuk. Met onze haren in de wind croste hij ons richting jungle. Als wilde ‘bakra's' zaten we daar (Bakra's zijn blanken!). We hebben langs de weg gegeten en achter onze jeeps uit het zicht een plasje gedaan. Toen we verder reden werd de weg nog smaller. Vanaf dat moment mocht ik rijden van Randy, en dit aanbod sloeg ik niet af. Ik heb in een overvolle jeep, voorop, aan de linkerkant van de weg, met het stuur en de versnellingspook aan de verkeerde kant, over onvoorstelbare weggetjes gereden. Om de haverklap moet je uitkijken voor een kuil, voor de takken die tegen de meiden op kunnen komen en je moet ervoor zorgen dat je tempo behoud want anders kom je niet voor het donker op de plaats van bestemming. Randy begeleidde me gelukkig goed, en het was super om eens te doen! Na een hele middag rijden kom je op een open plek in het bos met een stromende rivier, wat autowrakken en wat boomstammen. We waren in Apoeri. Kortom: je slaapplek. Met behulp van de jeeps en wat improvisatie van onze gidsen is het gelukt alle hangmatten op te hangen. De omgeving verkennen is zo gedaan, er is immers niks dan natuur. Terwijl verschillende mensen in het water lagen keek ik toe hoe Rudy een sidderaal ving. Deze diende de rest van de trip als aas voor andere vissen. Rudy is de grote survivor van de groep. Met jachtgeweer en al vind ie het geweldig zo de groep te helpen. Zelf thuis, heeft ie echter een kleine dierentuin. Hij is een grote dierenvriend, ik mag dan ook eens een keer gaan kijken bij hem thuis.
Omdat Ewald de kok is tijdens de trips, en het al donker werd is deze weer aan het koken geslagen. Met Lianne kon ik het inmiddels heel goed vinden. Met haar heb ik nog gekletst en vervolgens is ze mee geweest om te ‘baden'. Zelf heeft ze niet gebaad, ze diende als mijn wasrekje. Ruben, Larry en Randy wel, ook zij stonden in hun ondergoed aan de rivier. Randy sprong erin, gevolgd door Larry. Maar omdat ik mijn maandelijkse periode had en er piranha's in de rivier te vinden waren, leek het me niet zo'n goed idee. Ewald zijn pan deed het net zo goed om schoon te worden..
Na het baden omgekleed en Ewald geholpen in de ‘keuken'. De pot schafte saoto soep en ik heb de kip gepluist. De kip klein gemaakt om in de soep te kunnen doen. Een klein kikkertje kwam steeds naast me zitten. Verder is er zoals verwacht veel ongedierte te vinden: slangen, termieten, allerlei insecten, spinnen etc. De truc is echter hier en daar een kampvuur te maken, want de rook houdt het meeste ongedierte op afstand. Na de soep en wat ‘hangmatteren' hebben we ons klaar gemaakt voor een nachtelijke wandeling. Kaaimannen spotten, dat was de planning. Hoewel we gekleed waren in een lange broek met sokken er overheen en dichte schoenen hadden we toch veel last van de grote bosmieren, pokkediertjes! Ante heeft zelfs haar broek uitgedaan om uit te kunnen kloppen. We hebben een babykaaiman gespot en uiteindelijk meegenomen. Zijn naam is Fred, en is de rest van de avond en volgende dag ons kampdier geweest. De moeder van Fredje hebben we niet gevonden helaas. Na een kleine 2 kilometer lopen had ik het wel gezien. Met Larry, Ante en Lianne heb ik gewacht tot de rest terug was. Hier heb ik Larry gestrikt om boven op zijn jeep sterren te mogen kijken die nacht. Van de gidsen is Larry het grappige type, deelt altijd complimentjes uit en is behulpzaam. Na wat geklets kwam de rest weer teruggelopen. Gelukkig, want ik was doodop. Met ons allen zijn we terug gelopen naar het kamp. Hier lag Ruben alweer de brulaap uit te hangen. De rest sliep al of ging direct slapen. Lianne en ik waren na de terugwandeling over onze slaap heen en zijn met Larry verderop op de boomstammen gaan zitten voor een sterrenshow. Als je ooit zo'n trip doet is dit een aanrader. Omdat hier verder geen elektriciteit is, en de lucht verder dus niet ‘vervuild' wordt met ander licht zie je de sterren heel helder. Hier en daar zie je ook een vallende ster.

Hoewel ik weinig geslapen had was ik de volgende ochtend klaar wakker. Om 08.00 uur rook ik Ewald zijn roerei dat als ontbijt diende. Eerst baden en dan ontbijten. Fredje kwam naast me zitten, maar lustte geen ei. Na een tijdje zijn we gaan inpakken. De bedoeling was om een stuk verder te trekken naar een andere plaats. Dit keer heb ik gestaan in de jeep, ook leuk! Je moet alleen wel goed uitkijken voor alle naderende boomtakken en lianen. Deze rit duurde langer dan ik dacht, het was alsof we rondjes aan het rijden waren. Dit was uiteindelijk ook zo, want Ruben was zijn spatbord kwijt geraakt tijdens het rijden. We hebben hem gelukkig gevonden (het was een huurauto) en kwamen hierna in Tibiti aan. Deze plek zag er wat knusser uit, kleiner. Het had ook een rivier en in de verte hoorde je een ‘soela': een stroomversnelling. Rudy had ons al verschillende keren laten schrikken door onverwacht zijn geweer af te vuren. Dit is goed, omdat dit het gevaarlijk wild op afstand houd. Zelf werd ik echter ook een beetje nieuwsgierig, dus mocht ik van hem ook eens schieten. Zo'n ding geeft een behoorlijke terugslag zeg, ik voel het nog steeds in mijn spier! Maar het veroorzaakt in mijn geval ook gaten in een wolk. De hangmatten waren inmiddels weer opgehangen en Ewald heeft bami gekookt. Alles gebeurt trouwens met water uit de rivier, het koken, het afwassen en het baden. Alleen wanneer je koffie of thee maakt word er meegenomen water uit flessen gebruikt. De tijd gaat zo snel dat je je achteraf afvraagt wat je allemaal gedaan hebt. Voor ik het wist zat iedereen in het hangmattenkamp van de gidsen en was het weer donker. Kampvuur erbij en borgoe, een soort rum. Hier leerde ik May beter kennen. Ik kwam erachter dat zij uit Nederweert komt en zelfs bij mij op school de HEAO volgt. Ook toevallig, niet? Deze gezellige meid had een kaartspel meegenomen om een drankspelletje mee te doen. Langs de kant heb ik toegekeken hoe Ruben begon te dansen en May een kaboutertje van haar beker afhaalde. En dit terwijl ze nog niet eens dronken waren..
Het spel viel stil en zo ook de groep. Iedereen luiert en iedereen hangt. Nog steeds in het kamp van onze gidsen. Dat is nou jammer, en erg sfeerbepalend. Ik heb me even teruggetrokken in Larry's jeep en muziek geluisterd, hijzelf lag al te slapen. Ook May is haar eigen weg gegaan. Toen ik later die avond wakker werd, ben ik eerst bij Rudy gaan kijken. Hij maakte een paar mensen wakker door een enorme knal. Wat bleek: hij had een boshaas geschoten. Een enorm beest, dat morgen zou dienen als onze lunch. Ik was benieuwd, en heb toegekeken hoe het arme beest voorbereid werd voor de pan van Ewald waar ik me de vorige dag nog mee gewassen had.

De volgende ochtend was ik laat wakker, bewust heb ik gewacht op Ewald zijn roerei. Ik heb gebaad en toen vroeg Rudy of we mee wilden naar de soela. Graag zelfs. Het is even een flinke klim en bovendien vrij onhandig, maar het uitzicht dat je vervolgens hebt is niet vast te leggen op foto. Met Rudy en May heb ik aan een boomstronk in de soela gehangen. Voor zowel May als voor mij was dit het hoogtepunt van de trip! Ik had uren kunnen blijven zitten, maar helaas was de boshaas klaar. Het ziet eruit als haché, maar de smaak (die ik overigens lekker vond) is er niet mee te vergelijken. Hierna kregen we te horen dat het er alweer opzat. Ik vond het echt jammer, maar heb toch maar braaf ingepakt. De terugweg duurde voor mijn gevoel langer, maar dat kwam omdat ik wist waar ik naar terug ging (3 dagen geleden was alles nog spannend). Bovendien kwamen we in de file terecht. Je rijdt ergens heen waar je bepaalde dingen tegenkomt die ik persoonlijk 3 dagen totaal niet had gemist. Straathonden, getoeter van alle mannen, files, reclameverlichting etc. In de file moest ik ineens enorm plassen. Maar om nou hier ook achter de jeep te zitten vond ik niet zo handig. Gelukkig was een vrouw zo aardig haar toilet te laten gebruiken door ons. Even later hebben we met ons allen friet gegeten in een wegrestaurant. Dit was Ruben zijn beloning voor ons omdat we het 3 dagen zonder te klagen hadden volgehouden. Hierna ging elke jeep een andere kant op om iedereen netjes thuis te brengen. Veel later dan gepland en kapot moe, maar wel met een voldaan gevoel!

Liefs Sanne.