Donderdag 10 juni 2010

23.25 uur

Ik heb het de laatste tijd een beetje te druk, mijn ogen vallen dicht joh! Vandaag was het zover: een uitstapje met het depressieve meisje. Zij wilde heel graag naar het winkelcentrum, en omdat we dachten dat het een goede stimulans zou zijn hebben we dit voor haar geregeld. Haar ouders hadden een mooi jurkje voor haar klaargelegd met nieuwe slippers, Mara had make-up bij zich en ze is bij de kapster geweest. (Een zuster die bij iedereen op de afdeling wel wat heeft gedaan, mij heeft ze bijvoorbeeld mijn haren gevlochten..)

Haar ouders waren vroeg. Met hen zouden wij meegaan, haar vader heeft namelijk een groot busje. Na de nodige foto's was het tijd om wat te eten voor vertrek. Omdat dit haar dag moest worden hebben we al onze verwachtingen naar haar zo laag mogelijk gesteld, vandaag zien we alles even door de vingers. Dit betekent dus automatisch dat ze niks gegeten heeft..
Met de rolstoel zijn we naar beneden gegaan, zelf is ze in de auto gestapt en voor ik het wist zaten we met 5-en in de auto. Ik heb gezien waar zij woont, maar ook hoe zij genoot van dit uitstapje. (Vanaf dat ze haar jurkje aanhad glimlachte ze regelmatig.) In de ‘hermitagemall' zijn we verschillende winkel binnen geweest. Ze uit zich nog steeds slecht, als vond ik het knap dat ze aangaf welke winkel ze van binnen wilde zien.
Voor Anke heb ik nog de slippers gekocht die ze gevraagd had en toen ik terug richting mijn gezelschap liep werd ik verliefd op een tuniekje die in een etalage hing. Stiekem ben ik naar binnen geglipt en heb het meteen gepast. Prima, alleen jammer dat het zo lang duurde voor ik afgerekend had. Mara had me bijna voor vermist opgegeven. Op de terugweg naar het ziekenhuis zijn we langs haar school gereden, haar meesters en juffen, én haar beste vriendinnetje zijn haar komen groeten. Vanaf toen was haar dag helemaal goed: de glimlach verdween niet meer. Terug in het ziekenhuis stond ontvangstcomité al klaar, elke zuster wilde wel weten hoe het was gegaan. Maar het meisje zelf was kapot moe, zodra ze op bed lag sliep ze. De tijd is snel voorbij gegaan door dit uitstapje, toch had ik nog de tijd voor een leermoment. De zaalarts had namelijk een consult aangevraagd voor het meisje met de chemo kuren. Mara wilde dat ik dit gesprekje zou voeren. Het ging uiteindelijk redelijk. Zelf had ik nog nooit gesprekstechnieken in de praktijk toegepast, en om eerlijk te zijn naast mijn eerste jaar ook verder geen les meer in gehad. Bovendien had het meisje het er moeilijker mee als verwacht. Mara is bijgesprongen omdat het meisje te veel weerstand bood. Ik heb alles vervolgens gerapporteerd. Met dit meisje zullen we intensiever te werk moeten gaan..

Na stage heb ik direct een taxi gebeld: ik mocht mijn bestelde kleren bij de kleermaker ophalen! Ik was zeer benieuwd en ze zijn uiteindelijk mooi geworden! Verder heb ik nog wat andere dingetjes geregeld in de stad en ben ik terug naar huis gegaan. Gauw gegeten want om 19.00 uur begon mijn allereerste ‘zoukles'. Voor de les trof ik direct een meisje met wie ik op het terrasje heb gezeten. Wat blijkt: ze komt uit Echt. Dit was gezellig en de zoukles was ook leuk. Al hoop ik dat de volgende les wat sneller zal gaan. Zouk lijkt namelijk veel op samba en ik pikte daarom alles vrij snel op..

Na de Zouk heb ik met Delano nog wat gedronken. Die jongen bleef maar bellen, dus vanavond heb ik hem dan ook uitgenodigd.
Nu terug thuis, is mijn tas inmiddels gepakt voor komend weekend. Morgen om 11.00 uur word ik opgehaald...

Liefs, Sanne.