Weekend van 30 en 31 mei 2010

In een weekend tijd op en af van Suriname naar Nederland, wie doet het me na?

Om 17.20 uur steeg het vliegtuig hier in Suriname op. De terugvlucht is altijd een klein uurtje korter en bovendien was het een nachtvlucht. Hoewel ik niet echt geslapen heb, ging de tijd vrij snel. Wat film kijken, muziek luisteren, poging tot slapen en als dat niet lukt ga je wat aanpappen met je buurman. Naast mij zat een echte rasta-Surinamer, aardige gast.

Om 7.10 uur landde mijn vliegtuig op Schiphol. Hoewel de controle in Suriname al streng was, bleek ik ook in Amsterdam nog niet van de douane af te zijn. Weer werd iedereen grondig gecontroleerd. Omdat ik van het ontbijt in het vliegtuig wat misselijk was is alles een beetje langs me heengegaan. Toen ik door de deuren van de aankomsthal liep verwachtte ik ballonnen en een spandoek! Nee grapje, sterker nog: pap en mam stonden bij de verkeerde aankomsthal (het stond verkeerd op het scherm op Schiphol aangegeven).
Het was een vreemd weerzien, vroeger dan gepland. We hebben wat gegeten en zijn direct doorgereden naar het AMC. Ik werd verwacht bij de eerste hulp en ben dan ook direct opgevangen. Lange tijd heb ik moeten wachten in een behandelkamer en ben ik hier door verschillende medici ondervraagd. Uiteindelijk kwam daar een verpleegkundige met twee injecties van ieder 5 ml. Flinke spuitjes, dacht ik. De verpleegkundige legde uit dat het veel vloeistof in een keer was dat ik kreeg. Normaal gesproken maakt je eigen lichaam antistoffen naar aanleiding van hooguit 1 ml vloeistof. Dat is dan de vaccinatie. Maar omdat ik niet gevaccineerd was kreeg ik het volledige antistof in een keer. Ook werd me verteld dat het vanwege de hoeveelheid vloeistof niet zo prettig zou aanvoelen (welke spuit doet dat wel). Volgens de verpleegkundige was ik niet de eerste, veel studenten moeten worden teruggevlogen om een zelfde soort reden.
Een spuit is in mijn wond gegaan: is je blauwe plek bijna weg heb je zo weer een nieuwe.. De andere spuit werd in mijn andere bovenbeenspier gezet. Dan ben je ervan af. Dan is het kleine risico dat je al liep om rabiës te krijgen, ineens gedaald tot nul risico.

3 Uurtjes later kwam ik thuis aan. Nogmaals: dat geeft een heel gek gevoel. Ineens lig je op je eigen bank met een fleecedeken op naar tv te kijken. (In Suriname hebben we thuis geen tv..) 't Is gek hoe snel je thuis weer gewend bent. Ik heb wat geslapen en toen is Anke met Jimmy langs gekomen. Het is een hond die me al een tijdje niet gezien had. Maar zodra ie mijn stem hoorde sprong ie op schoot, kreeg ik duizend zoentjes en nestelde ie zich tegen me aan. Ik had hem toch wel gemist. Omdat het zondag was kon ik niks meer doen. Het visum, de dokter bellen en mijn derde vaccinatie regelen kon allemaal pas weer vanaf morgen.
Morgen kwam sneller dan verwacht, om 5 uur 's-nachts zijn we vertrokken richting Amsterdam. Dat is maar goed ook, want bij het Surinaamse consulaat is het altijd erg druk. Toen we veel te vroeg aankwamen stonden al zo'n 10 mensen voor ons te wachten. Toen het loket om 9.00 uur open ging was de hele kleine ruimte inmiddels veel te vol met mensen. Om 10.00 uur stonden we weer buiten met een nieuw visum. Op de terugweg naar Limburg heb ik de tropenarts gebeld van het AMC. Deze heeft mij nog wat vragen gesteld en ik ben hierop ingehaakt. Uit nieuwsgierigheid heb ik geïnformeerd naar de kosten van de gekregen antistoffen. ‘Nou mevrouw, als we het niet nodig hadden gevonden hadden we ze u niet gezet. De gekregen injecties waren namelijk 1500 euro waard.‘
Terug thuis heb ik weer een uurtje geslapen en ben ik naar de huisarts geweest voor de buikkrampen. In de tussentijd is Anke mijn vaccinatie gaan ophalen die ik in Nederland moest krijgen omdat morgen in Suriname alles gesloten is als ik terug kom. Ook ben ik bij Ilse gaan informeren of zij diezelfde nacht rond 4 uur paraat wilde staan om ze te zetten. Tenslotte heb ik voor een tweede keer opa en oma gedag gezegd en mijn koffer gepakt. Dankzij Jeroen kan ik nog een nieuwe lading meenemen voor de kinderafdeling. Hij had thuis nog een versleten koffer liggen dat niet meer mee terug hoefde..

Om 3 uur dinsdagochtend ging mijn wekker, tussenstop in Buchten voor de spuit en daarna voor de derde keer op rij richting Amsterdam voor een te behalen vlucht. Voor een tweede keer zeg je gedag bij de gate en ga je weer een vlucht tegemoet van 9,5 uur. Als je erover nadenkt is dat best lang, langer dan een werkdag! Het zal je daarom ook niet verbazen dat deze vlucht voorbij kroop. Gelukkig heb ik snel aanspraak, want het stel naast mij maakte de tijd wat aangenamer. Op Surinaamse bodem was ik vrij snel door de douane, jammer alleen dat het lange wachten op mijn koffer dit 'compenseerde'. Roger (een chauffeur van Jeffrey) heeft mij samen met een ander stel opgehaald en zo stond ik in een uur tijd weer terug op de Sommeldijckstraat in Paramaribo. Mandy kwam al aanlopen voor een knuffel. Meneer Tjon stond voor de tweede keer klaar om zijn ‘nieuwe oude dochter' te verwelkomen en Sanne kwam me reeds boven tegemoet. Ik heb gedouched en vlak voor ik ging slapen kwam Laura thuis van stage. Rond 20.30 uur maakte Sanne me wakker, ze hadden voor me gekookt. Tijdens het eten heb ik ze bijgepraat, de reacties verschilden niet met die van jullie: verbijsterd, respect, begrip en meelevend. Ze vroegen of ik mee ging naar de karaoke. ‘Graag', zei ik terwijl mijn ogen weer dicht vielen. Uiteindelijk ben ik toch thuis gebleven.

Op een maand tijd heb ik veel meegemaakt, best wel wat tegenslagen gehad. Vooral na afgelopen weekend ben ik toe aan wat rust. (Het is ook heel raar je in zo'n korte tijd weer in je eigen omgeving te bevinden en dan weer weg te gaan.)
Maar zoals ik in Nederland al zei: Ik heb nog geen moment spijt gehad dat ik naar Suriname ben gekomen. Ik heb me voorgenomen vanaf nu enkel te doen wat ik leuk vind, zo veel mogelijk te genieten van mijn resterende tijd. Ik ben immers niet voor niets teruggekomen..

Ik wil jullie bedanken voor alle lieve berichtjes die ik tussendoor heb mogen krijgen!!

Liefs, Sanne.