Vrijdag 28 mei 2010

21.54 uur

Omdat dit een hele vermoeiende moeilijke dag was, zal ik proberen hem zo goed mogelijk onder woorden te brengen.
Vandaag heb ik een beslissing genomen: ik kom terug naar Nederland. Gedwongen weliswaar, en als het aan mij ligt tegen mijn wil.

Bij de ambassade konden ze me vanochtend niet helpen. Ook zij hadden de antistof niet. Wel was de medewerker die mij te woord stond zeer behulpzaam. Met hem heb ik een aantal ziekenhuizen en apotheken gebeld. Het komt erop neer dat je in heel Suriname geen antistof kan vinden tegen rabiës. Wat ik toen heb gedaan is mijn verzekering gebeld. Zij begrepen direct waar het om ging, waren zeer behulpzaam en complimenteerden me omdat ik gebeld had. Het was namelijk zeer belangrijk dat ik hieraan geholpen werd. Ze heeft direct een dossier met me aangemaakt en afgesproken opnieuw contact op te nemen. Zodra ze meer wist belde ze mij dus terug. Een uurtje later belde pap. Ik mocht niet schrikken van hem, maar het SOS instituut in Nederland vond het dermate belangrijk dat ik de antistof kreeg dat ze mijn reisverzekering erop na geslagen hadden. Ik ben zodanig vergoed dat ik per vliegtuig naar een land gevlogen kon worden voor deze antistof.
Belachelijk, dacht ik. Ik ga niet vliegen voor een lullig spuitje. Gehuild en gescholden heb ik, uit kwaadheid. Bovendien was het geen optie aangezien ik dit weekend op trip ging en daarbij, met mijn visum kun je maar een keer het land in en een keer het land uit. Het was dus geen optie en ik opperde om de spuit hierheen te vliegen als het zo belangrijk was. Pap heeft me rustig gekregen en gezegd dat ik er eerst even een uurtje over moest nadenken. Mijn emotie was immers te hoog op dat moment om nuchter te redeneren.

In dat uurtje ben ik terug naar de ambassade gegaan en heb geïnformeerd of zij eventueel iets aan mijn visum konden veranderen mocht ik besluiten het toch te doen. Dit kon niet, maar dezelfde man opende wel een beetje mijn ogen. Hij legde het verschil in gezondheidszorg uit. Nederland is een welvarend land, goed ontwikkeld in de gezondheidszorg. Zij werken zeer preventief en nemen liefst geen risico's. Dit op zich is natuurlijk te waarderen. Suriname daarentegen, is nog steeds een land in ontwikkeling. Als gast of inwoner in dit land, ben je aangewezen op de lokale gezondheidszorg. Omdat hijzelf inwoner was en me toch een persoonlijk advies wilde geven, gaf hij aan dat Suriname dan ook meer risico's neemt dan Nederland in de gezondheid van mensen. Hij adviseerde mij toch terug te vliegen naar Nederland voor de antistof en daarna terug te komen. Hier heb ik vervolgens over nagedacht. Iedereen roept immers dat de kans op rabiës zeer klein is, niemand zegt echter dat de kans er NIET is dat ik het krijg. De verzekering dekt al mijn onkosten die ik zou maken. Rabiës is een virus die ik jaren na de beet nog kan oplopen, je blijft het meedragen en uiteindelijk zet het zich dan door. De verzekering en mijn ouders hebben me zelf laten beslissen en zouden ook achter mijn keuze staan. Het is echter niet meer dan logisch dat als ik het aanbod af zou slaan, er op mijn dossier grote letters met EIGEN RISICO erop kwam te staan. Omdat ik een persoon nodig had die even zonder gevoelskwestie kon nadenken heb ik Stevie en Jess geprobeerd te bereiken. Met hen kreeg ik helaas geen contact. Dan opnieuw zelf peinzen: Stel ik word toch ondanks die kleine kans ziek binnen nu en een paar jaren, dan wordt ik wel ziek door een virus die tot nog toe vele levens heeft geëist. Op dat moment werd het geen lullig spuitje meer waarvoor ik zou terug vliegen, maar mijn eigen gezondheid, mijn eigen leven. Hoewel mijn gevoel nog steeds nee roept, heeft mijn verstand toegestemd het toch te doen. Dit op voorwaarde om zo snel mogelijk weer terug te vliegen naar Suriname. Ik ben immers nog niet klaar hier en wil koste wat het kost dit avontuur afmaken.

Op het moment dat jullie dit lezen zit ik waarschijnlijk in de lucht. Ik ben te bereiken op mijn Nederlandse telefoon zodra ik op de grond sta. Alles is dus inmiddels geregeld. Iedereen die het hier moet weten is op de hoogte gesteld, ook een aantal thuis al. Zaterdagmiddag om 17.20 uur heb ik een rechtstreekse vlucht naar Amsterdam, zodat ik zondagmorgen aankom op schiphol. Zondagmiddag zal ik dan net op tijd binnen die zeven dagen de antistof krijgen. Maandag zal ik terug gaan voor mijn visum en dinsdagochtend vlieg ik weer terug naar hier.
Ik ben me ervan bewust dat de meningen hierover erg verdeeld zullen zijn, ik sta echter wel alleen in deze situatie. Ik ben dus de enige die weet of het de juiste keuze is geweest...

Zullen we er met ons allen vanuit gaan dat dit de laatste tegenslag is geweest? Dinsdag begin ik met een frisse start aan mijn resterende twee maanden hier!

Liefs, Sanne.