Woensdag 26 mei 2010
19.54 uur

Vandaag heb ik een operatie meegemaakt!
De hoofdzuster had extra vroeg voor me gebeld om te informeren of ik nog mee mocht kijken. Dat mocht, dus heb ik extra vroeg gegeten en gewerkt aan de laptop tot ik naar beneden kon. Met een zuster ben ik meegelopen tot de hoofdingang. Daar heb ik mij omgekleed alvorens ik bij de balie mijn mond- en hoofdkapje kon halen. Ik zag eruit! Een echte chirurg, groene klompen een groene broek met elastiek onder en een bloesje van een ander ziekenhuis. (Alles is hier zo'n beetje bij elkaar verzameld.) Ik had een haarnetje op mijn hoofd en een mondkapje opgeknoopt. Wat jammer dat ik mijn fototoestel niet mee had, ik kon zo meedoen in de serie ER.
Ik ben naar de juiste OK geleid en daar waren ze nog bezig de vorige patiënt wakker te krijgen. Ik stond er wat onhandig bij tussen al die professionals, maar het voelde wel cool. De chirurgassistent kwam aardig over en maakte een praatje met me. Ook legde hij uit wat ze aan het doen waren. Toeval wilde dat ik in dezelfde OK als afgelopen maandag stond. Toen de moeder met het kleine meisje dat haar keel en neus amandelen geknipt zou krijgen binnenkwam herkenden ze mij meteen. Dezelfde anesthesist heeft dit meisje in slaap gebracht, het koste wat minder zangtalent dit keer maar meer kracht om haar stil te houden. Toen ik de goedkeuring had van de anesthesist om bij te springen pakte ik haar handje vast en werd ze vrij snel rustig. Ze is op de OK tafel getild en moeder is naar de wachtkamer gebracht. Het eerste wat werd gedaan was een slotje inbrengen (infuus). Hierdoor kreeg de kleine meid nog een spierverslapper en slaapmiddel. Verder is ze in de juiste houding gelegd en zijn haar ogen dicht geplakt. De assistent chirurg legde ook dit allemaal uit, toen hij haar ging intuberen vroeg hij me even naast hem te gaan staan. Hij liet me de opgezette keelamandelen zien, ook toonde hij de stembanden en hoe hij intubeerde. Dit allemaal onder toezicht van de anesthesist. Pas toen de chirurg kwam heb ik een pas naar achteren gedaan en zwijgend toegekeken. Hij ging te werk met een apart instrument. Dit instrument heeft een gat en daarboven een scherp mes. Hij schuift dan dit gaatje om de keelamandelen heen en snijd zo in een keer alles weg. Er is wat bloed weggezogen en gedept met wondgaas. Verder zijn een paar adertjes dichtgebrand en de neusamandelen weg geschraapt. Toen zat het er weer op, we waren amper een kwartiertje verder.
Het meisje is uit haar slaap gehaald en naar de recovery gebracht. Hier kreeg ze via het slotje nog een pijnstiller en heeft ze even gehuild. Ik vond het bizar om te zien en te horen dat kinderen na 5 minuten alweer wakker zijn. Dit verschilt natuurlijk per kind, maar kinderen hoeven nooit echt lang uit te slapen na een narcose. Dit had te maken met het metabolisme bij een kind. Pas toen de kleine meid haar ogen had open gedaan mocht mama bij haar. Ik heb mama nog even te woord gestaan in mijn chirurgenoutfit. Toen heb ik de mensen bedankt en ben me gaan omkleden. (In de kleedkamer vond ik het stiekem een beetje jammer dat ik geen fototoestel bij de hand had.)
Terug boven op de afdeling was Mara aangekomen. Zij had last van migraine en was ziek, ze is dus later begonnen vandaag en eerder weggegaan. We hebben nog een luisterend oor geboden voor de ouders van een nieuw patientje die met een veel gehoorde klacht aankwamen. De 'lig-prijzen' voor kind en ouder hier in het ziekenhuis zijn namelijk erg hoog. Vaak zijn de kinderen niet verzekerd of verdienen de ouders niet genoeg om dit te kunnen bekostigen.
Onze kunstenaar mocht vanmiddag weg trouwens. Maar goed ook, hij raakte steeds verveelder. Op zijn verzoek heb is wel eerst nog een stuk hout geregeld. Omdat hij accuute bedrust had gekregen wilde hij heel graag een schilderijtje maken op hout. Het is een goed gelukte Donald Duck geworden. Als het goed is komt hij binnenkort de deur van Mara haar kantoor schilderen.

Terug thuis wat gerust. De komende dagen even alleen maar relaxte dingen. Morgen moet ik nog even terug naar het internetcafé. Ik had internet gekocht maar ik krijg het op de laptop niet aan de praat. Vrijdag ga ik lekker de stad in, ik ben die hele dag alleen thuis. (De andere meiden vertrekken vrijdagochtend al op trip.) Ikzelf ga zaterdagochtend naar Wikipan.

Liefs, Sanne.