Dinsdag 25 mei 2010
20.15 uur

Bijnaeen maand hier. Wat gaat dat toch snel he!

Het hondenavontuur heeft een staartje gekregen. Op stage heb ik de hoofdzuster verteld wat er gebeurt was. Wat een lieve vrouw is dat toch. Heel begripvol, rustig en beheerst, maar tegelijkertijd ‘cool'. Om 08.00 uur heb ik gebeld naar ‘BOG',het Bedrijf voor Openbare Gezondheidszorg, om te informeren naar Rabiës. Hier werd me verteld wat de dokter ook zei. Het is in Suriname niet meer gebruikelijk rabiës direct toe te dienen na een beet. Het komt echter wel voor dat buitenlanders dit op aanvraag toch komen halen. Mocht ik dat nou willen kon ik langs komen, ze hadden de injecties toch op voorraad. Ik kon dus zelf beslissen. Omdat ik de GGD in Nederland op de hoogte had gesteld belde de arts zelf terug. Zij vond het een moeilijke kwestie, maar raadde me toch aan voor alle zekerheid de injecties te halen. Ik heb ervoor gekozen deze raad op te volgen. Van de hoofdzuster mocht ik eerder weg (‘Omdat het om mijn gezondheid ging, mocht het nou nog een keer voorkomen dat een hond zin had in een blank stukje spek kon me dan niks meer gebeuren..') Ik heb dus thuis alles opgehaald wat ik nodig had, een taxi gebeld en ben afgezet bij het BOG. Toen de taxi weg was bleek echter dat ik in het verkeerde gebouw was. Ik moest een stuk verder zijn in de straat. Uiteindelijk kwam ik aan en heeft een aardige medewerker me de weg gewezen naar de afdeling vaccinaties. (Tip: Altijd iemand vragen, je vind bijna nooit ergens zelf de weg, er staat namelijk nooit iets aangegeven door middel van bordjes..) Ik kwam binnen in een kamer dat op een kantoortje leek. De verpleegkundige vond het een raar verhaal wat ik deed dus belde ze de dokter. Vervolgens moest ik het verhaal opnieuw doen en werd ik gevraagd buiten te wachten. Het duurde een hele poos. Omdat ze in Nederland bij de GGD ook een beetje langs elkaar heen hadden gewerkt belde op dat moment een andere arts. Toen ik terug naar binnen werd gevraagd werd me duidelijk wat het probleem was. De verpleegkundigen hadden het protocol over Rabiës overschreden. Ze hadden me nooit mogen zeggen dat ik op aanvraag de injecties kon komen halen, dat werd immers nooit gedaan. Terwijl ze hun frustratie op me uitkuurde, keek ik naar het kleine tv'tje waarop in zwart wit een concert van Elton John werd uitgezonden.
Eind van het liedje was dat ik vandaag toch één spuit heb gekregen. Vrijdag moet ik terug en de komende 3 weken ook nog. Ik krijg er namelijk in totaal 5.
Terug op de afdeling kon ik eindelijk even bijkomen. Met het depressieve meisje hebben we gegeten. Vervolgens zijn we met een andere jongen (onze kunstenaar) gaan wandelen beneden. Hij fleurde helemaal op, we merkten al een tijdje dat hij steeds rustiger werd en verveeld raakte. Toen we terug boven kwamen pakte de hoofdzuster Mara en mij vast. ‘Mara', zei ze. ‘Mara, jij gaat lekker naar huis want je had hoofdpijn. En jij Sanne, je hebt al zoveel gedoe gehad dat je er om eerlijk te zijn slecht uitziet. Ga lekker naar huis en slaap even wat.. Gun jezelf even wat rust..' Ik zei toch dat ze lief was!

Ondanks dat het pas half 2 was ben ik naar huis gebracht. Mara's vriend had de laptop (de kapotte die nog bij Mara thuis lag) voor me meegenomen. Ik heb dus de beroemde DJ Cat ontmoet. Thuis heb ik 2 uur gelegen maar weinig geslapen. Ik werd steeds wakker gebeld door dezelfde man die elke keer verkeerd verbonden was. De rest van de dag heb ik rustig aan gedaan. Dat is maar beter ook want het hele land is in de ban van de Surinaamse verkiezingen, morgen komt de uitslag.

Liefs, Sanne.

P.S. Jeroentje, ik heb je al eens eerder bedankt. Maar nu ik hem heb ontvangen wil ik nog een keer aangeven dat ik er erg blij mee ben. Morgen zal er voor het eerst hard mee gewerkt worden op stage!