Maandag 24 mei 2010

21.33 uur

Het lot zorgt er wel voor dat ik me hier niet hoef te vervelen. Lees en huiver!

Op stage zag het ernaar uit dat het een rustige dag zou worden. Tot ik mijn naam opving bij de zusters. Ik keek op en op dat moment vroeg een zuster of ik een jongen mee wilde wegbrengen naar de OK. Dat wilde ik wel. Beneden zijn we via de recovery naar binnen gegaan (kinderen worden zo aangenomen, volwassenen worden buitenom gereden).
Omdat de assistent-anesthesist heel aardig was, de moeder van dit jongetje er niet bij was en de zuster het voorstelde mocht ik bij hem blijven tot ie sliep. Ik kreeg een ouderwets katoenen schort aan, vergelijkbaar met al die ziekenhuisseries. Verder kreeg ik een netje op mijn hoofd en plastic hoesjes voor om de schoenen. Ik merkte aan het patientje dat ie angstig was om wat ging gebeuren, ik heb hem op schoot gepakt tot ie sliep. Dit was gunstig voor de anesthesist. Uiteindelijk waren ze zover en mocht ik met hem op de arm mee. Ik mocht plaats nemen op een krukje in een volledig groene kamer. Na een tijdje gezeten te hebben en rondgekeken te hebben viel me een grote OK-lamp op. Ik zat al blijkbaar al in de OK zelf. De anesthesiste was superlief, wel drie slaapliedjes heeft ze gezongen terwijl ze het mondkapje tegen mijn kindje aanhield. Wat ik iets minder vond was dat ik het gas ook kon ruiken..

Toen hij sliep is hij op tafel getild en heb ik de stoute schoenen aangetrokken door te vragen of ik ook eens mocht meekijken. Dat kon direct als ik het wilde, maar dan moest ik me wel omkleden. Omdat ik nog niet fatsoenlijk gegeten en gedronken had heb ik dit afgeslagen. Dat vond zij ook heel verstandig, ik mocht gaan eten en vanmiddag terug komen!

Zo gezegd zo gedaan. Ik heb het op de afdeling even overlegd en in de tussentijd een afspraak gemaakt met Gerda de poetsvrouw. Zij zal morgen mijn haren invlechten.
Helemaal voorbereid kwam ik terug op de OK. Ik moest mijn schoenen buiten laten staan en echte OK-klompen aan. Ook kreeg ik dezelfde kleding aan als je ze in de serie ER in ziet rondlopen. Kapje om mijn mond en een netje op mijn hoofd en ik mocht door! Helaas was dit de laatste operatie van de dag en was hij bijna ten einde. Bovendien kon ik de anesthesist nergens vinden die me beloofd had mee te kijken. Een hoofdzuster die bij de operatie was legde uit dat ze zich voornamelijk concentreren op verpleegkundigen in opleiding en dat zij zich voor een operatie bij te wonen normaliter opgeven. Ik heb nogmaals mijn verhaal gedaan. Ze bood me aan eind deze week met de kindpatientjes mee naar beneden te komen en deze operaties bij te wonen. Dit avontuur wordt dus vervolgd..

Na stage had ik een hele waslijst om te doen. Iets uitprinten, pinnen en boodschappen doen stond bovenaan. Dit heb ik vanmiddag dan ook meteen gedaan. Bij het internetcafé kwam ik Randy tegen met haar vriend en een vriendin. Hen heb ik afgelopen weekend leren kennen. Ik ben vier keer de hemel in geprezen door een stel werklui op straat. ‘Schatje, alles zit mooi in het lichaam hoor..' Deze had ik nog niet gehoord!
Ik heb boodschappen gedaan en een tas gekocht waar mijn hangmat mooi inpast op trip. Toen ik bijna om de hoek was zag ik ineens een hond in mijn ooghoek op me afkomen. Voor ik het wist had ie me vol beet in mijn knieholte. Omdat ie met een vaart aankwam rende ie een stukje door en draaide zich toen om, om weer een sprint richting mij in te zetten. Ik ben een stuk vooruit gerend en pas om de hoek zag ik dat zijn hele rij tanden in mijn been stond. De onderste 4 tanden had hij doorgebeten en dat bloedde. ‘Shit, dat wordt een rabiës inenting', dacht ik. Omdat ik niet goed wist of het ernstig genoeg was, ik toch wel geschrokken was en even moest zitten omdat het pijn deed ben ik een huisje verder gelopen tot mw. Chee. Deze lag te slapen, ze is wakker gemaakt door haar zoon en zei dat het echt verstandig was langs de avond-polie van ons ziekenhuis te gaan. Omdat ik nog met mijn handen vol boodschappen stond en ik even moest bijkomen ben ik naar huis gegaan. Marisha (vriendin van huisgenootjes) ving me op en zag het meteen. Ik heb even uitgelegd wat er was gebeurd en op dat moment stond mn. Tsjon met een houten knuppel in de deuropening. Hij wilde dat ik meeging naar het huis waar die hond vanaf kwam gerend. De eigenaar betaalde de kosten van mijn inentingen maar. Ik ben meegelopen, mn. Tsjon zelf was vrij dringerig en boos. Omdat ik me niet gefocussed heb op het huis, alle 3 de honden die op de opritten lagen beige waren en er even vies uit zagen wist ik niet aan te geven welke het was. Nutteloze actie dus. Mn. Tsjon zou me naar de polie brengen maar ik heb alles eerst thuis ontsmet. Dit duurde hem blijkbaar te lang waardoor ie een beetje geïrriteerd was. Bij de polie namen ze me niet meer aan, ik kon pas in de avonduren terug komen. Na mijn lievelingssoep met broodjes (champignonsoep) heb ik een taxi gebeld en ben terug gegaan. Goddank was het niet druk, er was slechts een iemand voor me. Hoewel ik alleen ben gegaan is Mandy me nog nagekomen om me gezelschap te houden. Ondanks dat ze je in Nederland bij de GGD flink voor rabiës waarschuwen, is het volgens de arts al jaren niet voorgekomen. Ze gaven dus ook geen rabiës inentingen weg. Wel gaf ze me een adres waar ik voor alle zekerheid kon informeren. Ik heb een antibioticakuur gekregen en het advies de wond goed te blijven ontsmetten. Verder heb ik pilletjes gevraagd tegen de buikkrampen die ik al zo'n week heb.
Weer wat te regelen dus!

Alhoewel ik moe ben komt Ruben me zo nog even halen om wat te gaan drinken. Hij gaat morgen op vakantie voor de komende weken en zo kan ik hem even uitgebreid veel plezier wensen. Even lekker afschakelen!

Liefs, Sanne.