22 en 23 mei

Galibi

Ik kan ervoor kiezen gewoon te zeggen dat het super was en het daarbij te laten. Dat doe ik niet, ik ga jullie vertellen wat ik allemaal gedaan en gezien heb..

Om 8.15 uur zaterdagochtend belde Ruben dat ie bijna bij me was, met mijn back-pack en plasticzak waar de hangmat inzat in de hand liep ik al richting poort. Deze trip zou Ruben meegaan als reisleider, onze kok was Ewald. Na een tijdje in het busje te hebben gezeten raakte ik in gesprek met Anne. Zij is hier ook ongeveer een maand, net als ik alleen gekomen en co-assistente in een ander ziekenhuis hier: aardige meid. Rond half 10 was het tijd voor het ontbijt. Op een open plek in de rimboe waar hutjes en een wc-tje was. Ewald had broodjes klaar gemaakt met kip of ei, je kon zelf thee, koffie of chocomel maken. Toen ik zat te eten schrok ik even omdat ik iets zag zitten in mijn ooghoek. Het bleek een aapje te zijn die vastzat aan een kettinkje, zo te zien zat het kettinkje veel te strak. In de bus raak je snel in gesprek met mensen. Dit ondanks dat je elkaar moeilijk verstaat doordat de wegen zo slecht zijn, de buschauffeur toch gewoon met volle snelheid rijd en je dus het gevoel hebt alsof je in een attractie zit. (Constant wordt je van je stoel gelift, ik was blij dat ik een reispilletje ophad.)
Ik kwam erachter dat Carlijn en Sanne (ja alweer een Sanne) zussen waren. Carlijn had hier al stage gelopen en is hier terug komen wonen voor haar vriend, Sanne loopt hier nu stage. Omdat Ruben gezellig naast me zat heeft ie me het een en ander over de natuur verteld. Toen we over een uiterst smal bruggetje reden vertelde hij bijvoorbeeld dat dit water de diepste rivier van heel Suriname was, hij was dik 80 meter diep.
Uiteindelijk kwamen we aan bij de waterkant, hier was het tweede zandstrand dat ik tot nog toe hier heb gezien. Weer gaat iedereen even naar de wc, smeert zich goed in (de rest van de tocht zou per boot gaan en de zon stond erg hoog) en wacht. Om het wachten wat te verzachten werden we verwend met cake of sauzijzenbroodjes. Toen kwam het bootje aan. Omdat we geacht waren van tevoren regenponcho's mee te nemen wilde Ruben ook dat we onze tassen in plastic vuilniszakken deden. Het 'laden en lossen' van het bootje gebeurt een stukje van de waterkant af. Telkens als je in en uit zo'n bootje moet stappen worden je benen en broek dus nat. Toen alles erin zat was het opdelen en zijn we vertrokken. Wat was ik blij dat ik me ingesmeerd had!
Twee uurtjes hebben we gevaren, toen zag ik een bordje met het opdruk ‘Welkom te Galibi'. Kletsnat stapten we uit de boot. Niet omdat het geregend had, maar het water spettert zo hard langs de kant dat het de boot inwaait. Veel verschil of je in het water hebt gelegen of in de boot is er dan niet meer. Op Galibi zijn eerst de spullen naar onze plek gebracht en de kamertjes onderverdeeld. Ik was de enige samen met Ruben en Ewald die avontuurlijk deden: wij sliepen in de hangmat. Omdat we nog wel even de tijd hadden hebben we een spelletje gedaan. Ewald stond zich uit te sloven in de keuken. Rijst met pom schafte de pot. ‘Pom' is een lokale groente hier en smaakt naar chicken-tonight saus, lekker dus.
Om half 5 werden we opgehaald voor de dierentuin van Galibi. Hier had ik me op verheugd. Ik had al veel mooie foto's gezien en verhalen gehoord van Sanne en Mandy. Even geduld nog want we hebben eerst een rondleiding gekregen over het eiland. We hebben de basisschool gezien, de kliniek, de discotheek en het vrouwencentrum. Onderscheid kon je alleen maken door de bordjes waar dit op stond aangegeven. Voor de rest waren het allemaal dezelfde krakkemikkige gebouwtjes. Bij de school wachtte ons een teleurstelling. Afgelopen week hebben een paar lokale jongens herrie geschopt en een aantal dieren mishandeld en losgelaten. Hierdoor was de eigenaar gedwongen tijdelijk zijn dierentuin te sluiten en ging dit feestje dus niet door. Jammer..
Dan maar wat verder rondlopen. Bij een bord met informatie over de schildpadden die ik vanavond waarschijnlijk ging zien heb ik even stil gestaan. Boven mij vlogen een heleboel aasgieren in het wild. Op het strand landden ze vervolgens. Ik heb hier prachtige foto's gemaakt, het zou zo een opdruk kunnen zijn van een ansichtkaart. Na nog wat gesprekjes met Tamara en Jeroen zijn we langzaam terug gelopen. Hier was het weer wachten tot half 8 vanavond, dan zouden we namelijk met de boot naar Frans-Guiyana gaan voor de schildpadden.
Met een lange broek, vest, zaklamp, fototoestel en genoeg muggenspray stapten we weer in de boot. Een half uurtje later stonden we ineens op franse bodem. Ik voelde inmiddels dat ik al geprikt was door mijn broek heen, mijn hele rechterknie brandde. We hebben een stukje gelopen. Opeens bracht Ruben ons tot stilstand. ‘Die zwarte vlek daarachter is een Black Leather schildpad. Zij probeer nu aan wal te komen en als zij ver genoeg is gaat ze een diepe kuil graven om eieren te kunnen leggen.' Een tijdje hebben we gewacht, een plasje gepleegd in het zand en weer gewacht. Hier voelde ik dat mijn linkerknie ook getroffen was door een muggenbult. Uiteindelijk liepen we door. De zwarte vlek waarvan ik in de veronderstelling was dat het de schildpad was bleek een houtblok. De zwarte vlek daarachter, dat was hem echt. We mochten nog niks doen, onze mama begon eerst te graven. Wat een beest, een echte ‘Big-Momma', bijna niet voor te stellen. Je kon ernaast gaan liggen in de lengte en nog stak het boven je uit. Met haar enorme flappen sloeg ze zand een andere richting uit. Omdat mijn knieën echt pijn begonnen te doen en enorm brandden heb ik Ruben er even naar laten kijken. Toen bleek dat het geen muggenbulten waren, maar dat ik twee brandplekken had opgelopen op de boot. Blijkbaar was met zitten mijn broek omhoog gegaan en had ik dat stukje net niet ingesmeerd.
Big-Momma begon aan het leggen van haar 150 eieren. We hadden geluk, Ruben legde uit dat dit hele proces wel 3 uren kan duren. Kwetsbare pingpong balletjes in allerlei formaten wierp de schildpad uit. Omdat ze vanaf nu in trance was mochten we haar aanraken en met de zaklamp bij schijnen voor een foto. De eieren voelen glibberig en kwetsbaar aan. Toen ik op mijn hurken zat voor een foto zag ik een baby schilpadje ernaast kruipen. Op het moment dat ik het oppakte hoorde ik de rest van de groep: ‘Oooh, babytjes, overal!!'. Het verschil van grootte is enorm. Ik moet toegeven, ook ik vond de kleintjes onwijs schattig. Sommigen heb ik zelf uitgezet in zee, vanaf toen was mijn avond compleet. Terwijl ik doorzocht naar kleine schildpadjes voor een foto, kwamen er een paar franse onderzoekers op ons af. Het was absoluut verboden bij te schijnen of ze aan te raken. Vervelend voor hen is dat zij de fout hebben gemaakt mijn Big Momma in haar proces te verstoren door hetzelfde te doen. Van hen trok ik me dus niets aan, als het echt zo was zou Ruben het nooit toelaten.
Op de terugweg naar de boot kwamen we nog één kleintje tegen. Ook kwamen we een ander soort schilpad tegen, de ‘soep-schildpad'.
Ik heb trouwens nog niet verteld hoe de boottocht 's nachts eraan toe ging. Het voelde aan als de Titanic: In een sloep, met vest en poncho, reddingsvest eroverheen en toegedekt met zeil. De hemel was helder en je kon genieten van een prachtige sterrenhemel.
Terug op het eiland was er feest in verband met de verkiezingen die dinsdag door het hele land worden gehouden. (Een grote ophef, ikzelf houd me er niet mee bezig.) Sommigen gingen slapen, anderen gingen dansen. Ikzelf heb nog wat verteld en ben uiteindelijk in mijn hangmat gekropen, met oordopjes weliswaar: Ruben blijkt 's nachts een ontzettende brulaap te zijn.

Een paar keer ben ik wakker geworden, het heeft vreselijk geregend op het eiland. Samen met Ruben, Ewald en Sanne waren we de eerste die opstonden. Aangekleed en opgefrist, toen de groep inmiddels compleet was hebben we ontbeten. Met de groep van Jeroen ben ik nog een stukje gaan wandelen. Hier kwamen we bijzondere vruchten tegen. De mango, maar ook de cashew vrucht. Waar de cashewnoot nou precies zat zijn we niet achtergekomen, wel had het de juiste vorm. Vandaag stond alleen nog ‘de Papignon gevangenis' in Frans Guiyana op de planning. Om 10.00 uur stond iedereen klaar. Omdat het een Surinaamse 10.00 uur bleek te zijn heb ik eerst nog tot 11.00 uur met Ruben gekletst. Het is een gezellige man die veel met stagiaires optrekt. Hij vind het belangrijk dat zij op alle gebieden een leuke tijd hebben, niet alleen op trip. Denk dan aan etentjes, uitgaan, winkelen etc. Overal staat hij voor open. Ik kan leuk met hem vertellen. Ik gaf ook aan, dat ik steeds vaker merk dat overal mensen rondlopen die je niet liggen, óók op deze trip. Dit wist ik allang en ik kies er dan voor door hen in hun waarde te laten en mijn eigen plan te trekken. Ik vind het jammer dat zij daar soms niet voor kiezen. Zij vinden het belangrijker je eerst duidelijk te maken dat ze je écht niet mogen, zodat daar geen onduidelijkheid over komt. Zonder te veel los te laten wist Ruben precies over wie ik het had, gek he? Toen terug in de boot, hier doezelde ik steeds weg. Ruben vertelde trouwens dat er een voor mij nieuw soort waterdier in de rivier huisde: agressieve roggen.

De gevangenis in Frans Guiyana stelde voor mij niets voor. Ik vond het meer op een verlaten dorpje denken, een soort concentratiekamp. Helemaal compleet met bibliotheek en ‘cuisine'. Helaas mocht je nergens naar binnen om een kijkje te nemen. Stukje gewandeld en een broodje gekocht. De anderen, ik niet. Ik had er niet aan gedacht dat je hier terug euro's nodig had.
Het duurde niet lang voor we terug waren op het strand waar we gisteren op de boot zijn gestapt. Hier hebben we nogmaals gegeten en zijn we terug gaan rijden. Met Anne was het wederom gezellig. Ik heb besloten komend weekend mee te gaan op dezelfde trip als zij: ...... Bestemming is dan een reservaat met tropische vogels en 's avonds staat een kaaimannentour.. Ik heb er nu al zin in! Na één plaspauze bij hetzelfde zielige aapje werd ik na 3 uur kotsmisselijk thuis afgezet. Ik was toe aan een frisse douche!

Liefs, Sanne.

P.S. Tijdens het typen van dit verhaal zag ik ineens een zwarte vlek voorbij rennen. Waarschijnlijk een kakkerlak, spin of muis. Ik vind het stiekem wel een eng idee dat een van de drie zomaar over je voet kan trippelen!