Maandag 17 mei 2010

19.00 uur.

Het opstaan viel me zwaar, maar de koude douche zorgde er wel voor dat ik wakker werd. 's Ochtends heb ik Mara eerst bijgepraat over afgelopen weekend. Verder was er niets bijzonders op stage vandaag. Helaas.
Wat ik wel kan vertellen is dat er weer een hoop kinderen bij liggen, voornamelijk broertjes of zusjes van vorige patientjes die hetzelfde opgelopen hebben. Onze kunstenaar is weer terug, had ik dat al gezegd? Hij is teruggekeerd met enorme pijn in zijn gewrichten. Er wordt nog steeds uitgezocht wat hem nou werkelijk mankeert.
Ik heb vertelt met Marlies, een van de co-assistentes.
Omdat de kinderarts ons gevraagd had een beeld te schetsen van de thuissituatie van een babytje op de zuigelingenafdeling, hebben we hier een hele poos zitten wachten tijdens bezoekuur voor de ouders zich lieten zien. Dit was voor mij niet zo erg, ik heb de hele tijd met de kleine op mijn schoot gezeten! Een knap manneke, alleen jammer van zijn naam: Alberto.. Over de thuissituatie mag ik niks vertellen, ik kan alleen zeggen dat het goed is dat deze wat in kaart is gebracht door ons. Ik heb dit keer het depressieve meisje eten gegeven, het gaat nog steeds op en af. In de middag zijn we verder gegaan met de disneymuur. We waren blij dat de tijd er bijna op zat.

Thuis had ik last van hoofdpijn, dit is ongetwijfeld de warmte geweest. Ik hoor van velen dat het bij jullie zo koud is. Niet teveel klagen he, hier is het vandaag heel drukkend warm geweest. Er hing regen in de lucht die goed voelbaar was, je krijgt dan last van duizeligheid en zo. Toen de regen eindelijk viel hadden we gelukkig een fris briesje. Thuis heb ik eerst geslapen, toen belde Dave. Met hem heb ik afgesproken wat te gaan eten vanavond. Hoewel we eigenlijk al in het restaurantje zouden zitten heeft hij last van de Surinaamse gewoonte: alles op het dode gemakje. Wat dat betreft pas ik wel in deze cultuur, of niet?
Hij zal dadelijk wel bellen.

23.00 uur

Dat was me de avond wel. Het eten was gezellig. Ik ben netjes opgehaald met de auto door een vriend van Dave (wie is hem?), en braaf aan het einde van dezelfde straat weer afgezet bij het pannenkoekenhuis. Het eten was lekker, een oerhollandse pannenkoek met twee bolletjes ijs. Omdat hij een man is, een grote maag heeft en naar eigen zeggen vitaminetekort, heeft hij bovenop de pannenkoek nog een broodje tonijnsalade besteld. (Ook die smaakte goed.) Volgens mij had ik al verteld dat Dave al veel landen heeft gezien vanwege zijn werk. We zijn dus na het eten naar het internetcafe gelopen zodat hij me eens wat foto's kon laten zien. Het is een echte avonturier: bunjee-jumpen en de mount everest beklimmen zitten bijvoorbeeld bij zijn takenpakket.

Toen ik thuis kwam heb ik even verteld met wat huisgenootjes. Een van de meiden sprak me aan en legde uit dat haar iets dwars zat. Met haar heb ik gepraat. Ze gaf aan dat ze getipt was over mijn site en de verhalen gelezen had. De manier waarop ik haar omschreef vond ze ongepast en heeft haar blijkbaar gekwetst. Snel werd me duidelijk dat alle huisgenoten het hierover hadden gehad en allemaal deze mening deelden. Haar heb ik geprobeerd uit te leggen waarom ik in mijn dagboek schrijf en dat het niet mijn bedoeling is geweest om ook maar iemand te kwetsen. Wat ik nu nog kan veranderen is hoe of wat ik in de toekomst typ, of eventueel mijn geplaatste tekst aanpassen.. Ik heb het erg prettig gevonden dat ze rustig naar me toe is gestapt en met me in gesprek is gegaan.
Een ander huisgenootje dat erbij kwam reageerde feller. Haar heb ik hetzelfde proberen uit te leggen. Ook heb ik geprobeerd aan geven dat ik van mening was dat ik mij een paar keer zeer rot heb gevoeld, mede door hun toedoen. Door deze negatieve ervaringen op te schrijven kan ik het een beetje van me af zetten..Voor mijn mening was echter geen begrip!

Hierna ben ik naar bed gegaan en heb geprobeerd te gaan slapen. Met de nadruk op proberen, want ik werd wakker gehouden door enkele huisgenoten die aan mijn deur stonden te kloppen en me verwijten maakten. Ze waren zo fel dat ik me niet geroepen voelde open te doen.

Liefs, Sanne

P.S.

Zal ik ook nog even wat informatie geven over Galibi?
Galibi is een plek die je aan de grens van Suriname en Frans-Guineya vind. Je hebt hier een groot stuk strand waar veel ‘ leatherback schildpadden' te vinden zijn. Zij leggen hier hun eieren. De eieren die uitkomen, zijn wij geacht naar zee te brengen zodat ze het overleven. Ik hoop dus een paar babyschildpadjes te kunnen zien komend weekend. Er zit weer een overnachting bij en volgens mij gaan we de tweede dag naar een dierenpark in de buurt. Een wilde dierentuin dus...