Zaterdag en zondag 15 en 16 mei 2010

Ik blijf lekker bezig hier. Omdat ik pas ‘s middags opgehaald zou worden ben ik eerst bij meneer Tsjon gaan zitten. Zijn zus uit Nederland was op bezoek.
Vervolgens heb ik 2 wasjes gedraaid en ben ik even in het internetcafe geweest. Omdat ik weinig had geslapen begon hier wat hoofdpijn toe te slaan.
Om 3 uur werd ik dan eindelijk opgehaald. Het busje zat vol. De vader van Mara, een vriend van hem en een paar gasten die voor hem werkten. Later zou nog een auto na komen zei hij. Zo'n twee uurtjes hebben we gereden, met een tussenstop bij het tankstation en een chinees supermarktje.
Op het moment dat je Paramaribo uitrijdt zie je veel natuur, anders gezegd: bosrand. Die bosrand is echter niets anders dan rimboe, het oerwoud, de ‘bush bush'. Zou je de auto parkeren en dit oerwoud inlopen, vind je al snel je weg niet meer terug. Er zijn hier vele soorten dieren te vinden. Je vind er vele soorten tropische vogels (die je ook hoort als je 's ochtends wakker wordt), veel apensoorten, slangen, panters, kaaimannen, piranha's en de gebruikelijke insecten: libellen, bosmieren, muskieten en mijn favoriet de tarantula. Als je die informatie krijgt en je ziet plots een tarantula de weg oversteken, besef je pas waar je echt zit.

Rond een uur of 5 kwamen we dan aan bij het ‘Anani-strand'. Toen het busje geparkeerd werd bleek hoe primitief ik komend weekend zou doorbrengen. Er stonden twee hutjes met gedroogde palmbladeren als dak. dit werd onze slaapplek. Ik ben een stukje gaan lopen om de eerste foto's te scoren. Toen ik terug kwam bleek mijn hangmat al een mooi plekje te hebben. Je hebt hier trouwens een prachtig uitzicht over de rivier. De zon ging al onder en verdween achter deze levende panorama. Ons avondeten bestond uit Rotti met sardientjes, lekker!
Voor het eerst ben ik in de hangmat gaan zitten, een aparte ervaring. Ik had nooit gedacht dat het zo lekker lag, je wordt letterlijk in slaap gewiegd. (Stel je maar voor dat je in een soort cocon hangt.) Ik heb toegekeken hoe de twee meegenomen petroliumlampen werden aangemaakt en me voorgesteld aan de rest van het gezelschap dat reeds arriveerde. Ik weet echt niet wie nou allemaal mee is geweest, sommigen verstonden namelijk ook geen Nederlands. Degenen met wie ik het meeste ben omgegaan zijn:

• - Wanita, deze vrouw komt uit Guineya en sprak engels met me. Ze is 30 jaar, heeft een klein zoontje en onlangs haar man verlaten om hier te komen wonen.
• - Brako, dit is zijn bijnaam want zijn echte naam weet ik niet. Ik heb hem leren kennen als een 23 jarige, relaxte, grappige jongen. Die nog grappiger wordt zodra hij gedronken heeft (vrij uniek). Bovendien toonde hij veel respect naar vreemdelingen toe.
• - Kries, een vriend van Mara's vader die blijkbaar altijd meegaat. De vader bekostigd deze trips, hij reilt en zeilt alles. (Bovendien snurkt hij vreselijk!)
• - Loempie, een vriend van Brako. Samen zijn ze werkzaam bij Mara's vader.
• - Mara's vader, hij runt een eigen specerijenbedrijf.

Toen de petroliumlampen eenmaal brandden en de maagjes vol waren was het tijd voor een frisse duik. Ik heb nachtgezwommen. Het was stikkedonker, eenmaal in het water hoorde ik dat hier garnalen, visjes, waterslangen en piranha's in huizen. Het water was zelfs zo helder dat je de garnaaltjes zag lopen. Cool he?

Omdat je buiten het licht van de lampen niets ziet, is het raadzaam om met twee de wc op te zoeken. (Omdat we in een geimproviseerd park waren hadden ze wel wc's, niet vragen of ze schoon waren.) Wanita werd al snel mijn toiletmaatje.
Van 23.30 tot 02 .00 uur heb ik geslapen. Toen werd ik wakker door Brako die me een extra dekentje toelegde omdat ie bang was dat ik anders kou zou vatten. Hij liet me de foto's zien die hij had gemaakt toen ik in dromenland was. Hij is in de hangmat van Wanita gaan liggen en ik heb een hele poos met Loempie verteld. Ze hebben me wat Hindoestaans geleerd en Hindoestaanse liedjes gezongen tot Kries er wakker van werd. Vanaf toen was enkel het gesnurk van Mara's vader in het tentje naast ons te horen. Er is gelachen en verteld tot ik weer in slaap viel. Met het geluid van de apen en de vogels werd ik wakker. Al snel werd duidelijk dat ik deze dag enorm lui zou zijn, mijn hangmat lag te lekker.. Terwijl de rest wat toeren in het water uithaalde heb ik met Wanita langs de kant toegekeken. Er is een garnaal met scharenklauwen en een waterslangetje gevangen. Terug in mijn hangmat heb ik muziek geluisterd tot de batterij van mijn mp3 leeg was en genoten van het uitzicht. Aan het einde van de middag toen ze begonnen met inpakken, ben ik met Brako en Wanita naar een ander stuk rivier gelopen. Hier zwommen veel vissen. Brako was zo gek om met kleren en al erin te springen. Beleefd stak hij zijn hand uit om ervoor te zorgen dat ik geen smak zou maken. De waterrand is hier spekglad van de modder, rotsen en algen. En daar lig je dan, tussen de visjes die je net niet kan aaien omdat ze zo snel zijn. Wanita heeft veel foto's voor me gemaakt. Eenmaal uit het water had ik last van mijn voeten. Tot nu toe heb ik van twee insecten het meeste last: de muskieten en de rode mieren die bijten. Het gekke is dat je beiden in Nederland ook vind.
Terug bij de hutjes was alles al netjes opgeruimd, het wachten was op ons tot wij zover waren. Op de terugweg heb ik nog een paar tarantula's gespot. Om 19.00 uur was ik thuis. Dit was mijn eerste echte ‘trip'. Hoewel het me super bevallen is denk ik niet dat ik met dit gezelschap nog een keer mee ga..

Terug thuis bleek dat de andere dames ook nog niet zo lang thuis waren. Iedereen had zich op het balkon verzameld. Toen ik erbij ben gaan staan voor een praatje bleek dat het beter was even afstand te nemen. Daarom maar eerst douchen, uitpakken en met Mandy vertellen die zich wel moeite nam te vragen hoe het was geweest.
Ik heb maar direct de was gedaan, want als ik volgend weekend naar Galibi ga heb ik deze kleren weer nodig..

Later meer!

Sanne.