Donderdag 13 mei 2010

23.15 uur.

De regen klettert hier heel hard op het moment, al een paar dagen trouwens. Goed, we gaan weer even de dag doornemen:

Mijn stagedag was een avontuur op zich. Om half 10 zou Mara een gesprek hebben over haar vaste contract. Tegelijkertijd werden we opgeroepen met het depressieve meisje voor een gehoortest te gaan. Zij hoort slecht, dat is een feit. Het viel ons echter ook op dat ze graag selecteert. Vandaag zou dus een hoortest plaats vinden waarbij gekeken wordt wat de hersenen aan geluid registreren. Mara heeft haar afspraak verzet en samen met een zuster zijn we naar de ambulance-unit gelopen. De ambulancebroeder wist niet precies waar we moesten zijn, ‘ maar we kijken wel even’. Om mee te kunnen moest ze echter op de brancard worden gelegd. Dit meisje is uiterst zwak en kan niet lopen of staan, recht zitten is al moeilijk voor haar. Zo (on)verantwoord als het kon, hebben we met 3’ en haar op de brancard geholpen. De rolstoel moest hier blijven want er was geen plek meer voor. Vervolgens de rit in de ambulance zelf. Deze broeder was of nieuw, of gewoon roekeloos. Van gehobbel, naar hard afremmen zijn we naar het AZP gereden: het Academisch Ziekenhuis Paramaribo. (Leuk weetje is dat dit het enige ziekenhuis in de buurt is met een echt mortuarium, de rest van de ziekenhuizen hebben een “tijdelijke opslag” maar zijn gedwongen diezelfde dag de lichamen nog hiernaartoe te vervoeren.) Hoewel niemand wist waar we precies moesten zijn had de broeder gewoon zo’n voorgevoel. Verkeerd voorgevoel naar bleek, we zijn dus weer terug naar ons eigen ziekenhuis gereden. Inmiddels waren we een uur onderweg, kotsmisselijk en lichtelijk verkouden van de airco. Omdat Mara goed contact onderhoud met de ouders van dit meisje is het ons gelukt het juiste adres te vinden. De gehele rit duurde anderhalf uur.
Eenmaal daar kwamen we er al snel achter dat de rolstoel toch wel handig was geweest. Noodgedwongen heeft het gehoorcentrum haar apparatuur naar een andere kamer gebracht zodat wel getest kon worden. Toen de vader eenmaal gearriveerd was wilden ze beginnen met testen. Toen was er een probleem met hun apparatuur, waardoor ze eerst een half uur gespendeerd hebben aan het uitzoeken van de oorzaak. Omdat we niks mochten zeggen, bleef ik maar denken dat het probleem nog steeds niet opgelost was. Ze bleef ook zo naar die computer staren, drukte steeds dezelfde knopjes in en knikte de hele tijd ‘nee’. Gelukkig voor ons was de test toen al bezig, anderhalf uur hebben we stil gezeten en niks gezegd. Wachten maar, luisteren naar de regen die als een emmer uit de lucht werd leeggegoten. Eindelijk waren ze klaar.
In het ziekenhuis ben ik meteen gaan eten, blij toe. Daarna heb ik wat tijd besteed aan het meisje dat er ligt voor de chemokuur. Ik vind het aandoenlijk om te zien dat ze in wakkere toestand ontzettend levendig is. Ze eet goed, is niet misselijk en geniet van onze aandacht. Wanneer ze slaapt, ziet ze er echter uiterst ziek uit. Voor Mara was het te laat om nog op gesprek te gaan, volgende week dus maar. Voor haar maar goed ook want ze was haar uniformjasje vergeten..

Na stage zijn we voor de telefoon gaan kijken. Het komt erop neer dat mijn telefoon het netwerk van de juiste provider niet kan vinden. Met Mara ben ik een nieuw toestel gaan kopen en is mijn sim direct geactiveerd, eindelijk he?! Mijn Nederlandse abonnement loopt gewoon door, daar zal ik dus ook sms-jes op blijven ontvangen. Mijn nieuwe Surinaamse nummer die ik vanaf nu gebruik is 005978716681.

Hierna zijn we nog even langs de Chinees geweest. ‘Langs de Chinees gaan’ heeft hier meer dan een betekenis. Je haalt Chinees eten, deze kennen jullie ook. Wij zijn gisteren echter een Chinese kledingzaak binnengegaan. Dit beviel goed: spotgoedkoop hangen de rekken vol.

Toen Mara me thuis had afgezet heb ik eerst Ruben gebeld. Ik heb hem uitgelegd dat ik bij nader inzien hebbeslotenniet meer mee te gaan op trip dit weekend.Tegelijkertijd heb ik hem wel gevraagd wat voor andere trips hij nog aanbood. Ik had de keuze uit twee: Galibi en Savannetoer.

Deze laatste valt voor mij af. Ik zou hem morgen laten weten wat ik deed. In het internetcafe kom ik er steeds weer achter dat meer mensen mijn verhalen lezen als ikzelf had gedacht. Mam gaf me de groetjes door van Chris. Nooit gedacht dat jij me zou volgen, leuk joh! Bets en Henk wil ik vast bedanken voor hun spulletjes, ze worden goed besteed! Chantall is ook zo iemand waarvan ik het niet had gedacht, leest Petra mee? Ik krijg het dus allemaal te horen: Dankjewel he!

Thuis trof ik Laura, haar heb ikuitgelegd waaromik niet mee ga dit weekend. Heel snel heb ik me klaargemaakt voor mijn eerste salsa-ervaring in Zuid-Amerika! Mara en ik zijn naar de lessen gaan kijken. Vanavond was er Zouk-les. ‘Zouk’ is een nieuwe dans. Een echte zwoele zuid-amerikaanse dans die lijkt op een combinatie van salsa en samba. Mara wil deze dans heel graag leren. Dinsdag gaan we nog naar de salsalessen kijken. Omdat ik al een basiscursus gevolgd heb kan ik waarschijnlijk direct door naar gevorderden. Vanaf volgende maand zullen we dan ook de dansschoentjes aantrekken!

Eigenlijk stond de ‘Smoothiezaak’ op de planning, maar omdat die net dicht was is het Mac Donalds geworden. We hebben een ijsje gegeten en daarna nam Mara me mee naar haar ouderlijk huis. Ze heeft 2 broertjes en nog een zusje. Verder woont haar vader nog in huis (moeder woont in Nederland). Omdat haar vader 7 grote honden heeft ben ik naar binnen geleid met een stok. Hartelijk werd ik ontvangen en uitgevraagd. Haar vader vind het altijd leuk nieuwe mensen te ontvangen. Hij kwam geinteresseerd en vooral grappig over. Omdat de kleine salamandertjes die over de muur liepen mijn aandacht trokken (in elk huis vind je deze wel, gisteren was het echter een stelletje met babysalamandertjes) vroeg hij of ik er een paar wilde meenemen. Hij heeft me verse mango laten proeven en verteld dat hij een eigen boot en busje had. Op eigen initiatief onderneemt hij dan wel eens uitstapjes. Vissen, dolfijnen spotten, naar een plek in het bos waar een rivier ligt die als enige in dit land helder water heeft etc.. Zo ook dit weekend, hij ging met een paar familieleden(?) naar die rivier en nodigde me uit. We zouden op het strand overnachten in een tentje of een hangmat (naar keuze) en zondag terug komen (hoe laat was niet bekend). Omdat het geen georganiseerde toer was zat er geen prijs aan verbonden, enkel eten dat mee moet worden genomen. Ik kon morgen even laten weten wat ik deed. Toen we naar huis gingen kreeg ik nog een papaya in mijn handen gedrukt. Hoewel ik Limburg van heel Nederland het meest gastvrij vind (in de zin van gezelligheid, vertellen etc.), valt me op dat dit hier nog wat verder gaat. Bijna niks is te veel.

Slaap lekker!

Sanne.

P.S. Bij deze wil ik Jeroen bedanken. Toen bleek dat waarschijnlijk toch het moederbord van mijn laptop stuk was, heeft hij direct aangeboden zijn laptop aan me af te staan. Als het goed is heeft hij hem voor me klaar gemaakt en wordt hij morgen door Fed Ex opgehaald om hem hier te kunnen bezorgen. Deze credits verdient hij dus even!