Woensdag 12 mei 2010

22.00 uur

12 Mei: De dag van de verpleging! Vanochtend werd ik hartelijk ontvangen met een knuffel en 3 dikke zoenen van de hoofdzuster. Ik kreeg een papieren badge opgespeld en werd gefeliciteerd met deze dag. Dat gebeurde bij de rest van het personeel ook zo. Toen Mara er eenmaal was zijn we op onze beurt de zusters gaan feliciteren. De eerste 2 uur zijn voor ons SP’ers letterlijk dode uren. We kunnen namelijk niks, iedereen wordt dan ‘gebaad’, aangekleed en verzorgd. Hoe we die uren omkrijgen moet je niet vragen..
Mara is vandaag teruggeweest naar de huisarts vanwege haar hoofdpijn. Ook had ze een urinecheck naar aanleiding van de nierbekkenontsteking een tijdje terug. Conclusie is migraine (heb er een lotgenootje bij!), ook was haar urine nog steeds niet goed.
Om 11.00 uur zijn we met het depressieve meisje en haar ouders naar de kerkdienst geweest. Normaal gesproken ging ze elke zondag naar de kerk en omdat het haar lukte 3 happen boterham te eten vanochtend was dit haar beloning. Zelf was ik wederom moe omdat ik stil zat (heb vanavond bewust het tabletje eens overgeslagen), maar heb wel genoten van de dienst! Het was een levende ‘Sister Act’. Er waren 2 priesters en een muzikant. Naast de gebruikelijke verhalen over God leverde hij een uiterst swingende bijdrage. Een witte zee van zusters swingde vrolijk mee. De eerstejaars studenten geneeskunde hebben een toneelstukje opgevoerd. Een andere studente heeft een stuk gezongen, zij had een prachtige zwoele negerinnenstem. Ook was er een groep medewerkers die een liedje a capella gezongen heeft. Tenslotte werd door de hoofdzuster een award uitgereikt voor beste broeder. “De winnaar” is al jaren in dienst en iedereen in het ziekenhuis kent hem. Deze o zo stijve zuster liet zich van haar spontane kant zien en omhelsde hem eens flink..
Na de dienst werden nog een paar liedjes gezongen door de muzikant, onze hoofdzuster pakte me bij de arm en heeft een stukje met me gedanst.. Toen was het voor ons tijd om terug naar boven te gaan. Of het depressieve meisje ook maar iets van de dienst heeft meegekregen valt moeilijk te peilen. Op mijn terugweg van mijn pauze kwam ik Gerda, de poetsvrouw, tegen. Ze vroeg of ik even meeliep. Vervolgens zijn we kaneelbroodjes gaan halen, dit was een gift van de keuken aan alle medewerkers van het ziekenhuis (ze waren heerlijk!).
Met de hoofdzuster heb ik geregeld dat ik om half 11 morgen weg mag om toch een bezoekje te kunnen brengen aan het weeshuis met Dina en Marloes. Ik heb geen idee wat ik kan aantreffen, maar daarvoor ga ik juist mee.

Terug thuis heb ik eerst geslapen en toen naar het internetcafe gelopen. Daar trof ik Dave weer. Hem heb ik leren kennen de eerste dag dat mijn pc ermee ophield. Hij is Nederlands, is sinds januari in Paramaribo en werkt in de scheepvaart. Uiteindelijk hebben we afgesproken vrijdag wat leuks te gaan doen.
Terug thuis kwam ik erachter dat ik zo stom was geweest iets te laten liggen in het cafe. Jeffreys taxiservice is dus direct weer kunnen omdraaien om me op te pikken. Daar stond Henk te wachten: ‘Heej mijn goeje vriendin Sanne! Hoe is het met je’. Henk is de chauffeur die me van het vliegveld Zanderij heeft opgehaald. Direct gaf hij me een sightseeing toer die dag. Ik heb hem gevraagd of hij ook voor zichzelf reed. Dat mocht hij niet van werkgever Jeffrey. Toen hij hoorde van me dat Jeffrey niet altijd oppakte maakte hij een uitzondering. Ik mocht altijd bellen in geval van nood.

Ik genoot van mijn goede dag. Thuis heb ik mezelf verwend met ovenfrietjes en kipnuggets. Na wat pongelen en vertellen met de huisgenootjes en het bezoek wilde ik naar bed gaan. Dat was ook direct het moment dat mijn goede zin overging. Dina enMarloes wilden me nog even spreken. Ze verteldendat zemorgen alleen naarhet weeshuis zouden gaan. Zeervoeren het zo als of ze het zonder mij ook hadden kunnen regelen. Het was immers hun project!
Uiteraard ben ik voor mezelf opgekomen en heb aangegevenwat ik ervan dacht.Alles was inmiddels geregeld, terwijler genoeg momenten zijn geweestom dit eerder aan te geven. Mijn mening deed er echter niet meer toe.Nogmaals heb ik aangegeven dat ik het niet netjes vonden dat ik niet mee zou gaan. Verder heb ik de eer aan mezelf gehouden. Al kwam het wel even hard aan..

Liefs, Sanne.