Day 43

Dinsdag 8 juni 2010

00.05 uur

Ik ben net thuis afgezet door Niquillo. Daarvoor ben ik naar mijn eerste salsales geweest: voetjes van de vloer! Mara ging uiteindelijk niet mee, dat was wel jammer. Ik vond het ook best een beetje spannend, aangezien ik niet wist of ik direct bij kon blijven bij de semi-gevorderden. (In Nederland had ik al een beginnerscursus erop zitten..) Dit laatste was uiteindelijk geen probleem, op een enkel pasje na kende ik alles nog. Wat echter al een probleem was en nu weer naar boven kwam, was het samen dansen. Ik ben altijd al te eigenwijs geweest om me te laten volgen door die heren! Aan het einde van de les heb ik betaald en me dus ingeschreven. Voor een kleine 10 euro kan ik de hele maand gebruik maken van de acht salsalessen die ze aanbieden. Ik vond het leuk om een oude hobby weer op te pakken! Donderdag ga ik naar ‘zoukles', een nieuwe dans die ik nog niet ken. Ben benieuwd!
Na salsa ben ik met de taxi richting Niquillo gegaan. (In mijn leven heb ik nog nooit zoveel gebruik gemaakt van de taxi als nu.) Met hem had ik afgesproken voor een souvenirtje dat lastiger bleek te laten maken als ik dacht. Wat het is horen jullie nog wel. Toen ik werd afgezet door de taxi bleef ik strategisch zitten. Niet omdat ik verwachtte dat iemand de deur voor me zou open maken, maar omdat Niquillo's 4 honden aan mijn deur stonden te blaffen. Ik durfde niet zo goed uit te stappen. Niquillo heeft me dus mogen beschermen tegen ze. Eenmaal binnen zag ik dat ‘Mc Tipsy' alias Gabriel, een vriend van hem er ook was. Beiden ken ik via Mara met uitgaan in La Caff. We hebben wat verteld, een film gekeken (die ik allang niet gezien had) en het souvenirtje besproken. Het was echt gezellig, voelde me goed thuis. Ten slotte heb ik nog een rondleiding gekregen in zijn belachelijk te grote huis. Ik ben netjes thuis afgezet en ga nu veels te laat slapen.

Op stage trouwens niet zoveel speciaals. Het depressieve meisje was weer ingezakt. Zo goed als ze gisteren hielp, zo tegenstribbelend was ze vandaag. De afdeling was extreem rustig dus ik heb een poging gedaan tot typwerk. Helaas had ik vandaag niet zoveel inspiratie. Morgen beter! Na stage ben ik gelijk bij de Nederlandse ambassade geweest. Zij hebben mij te woord gestaan naar aanleiding van de hondenbeet en ik had hen beloofd als alles weer rustig was even binnen te wippen. Ze waren blij verrast. Ten slotte ben ik even bij het winkeltje van eetcafeetje ‘Zus en Zo' geweest. Ik heb me wat ingelezen op de trips die zij aanbieden en kwam Eline en Aukje van afgelopen weekend nog tegen. Direct de afspraak gemaakt om morgenavond te gaan uit eten.

Als ik het zo teruglees begin ik met het einde van de dag en eindig ik met het begin van de dag. Is dat niet ingewikkeld? (Stiekem schrijf ik dit ook een dagje te laat, aangezien ik even wat minder tijd heb gehad.)

Liefs, Sanne!

Day 42

Maandag 7 juni 2010

20.23 uur

Een geweldige stagedag! Eerst heb ik bij gekletst met Mara. Vervolgens was ik stomverbaasd om het depressieve meisje alleen te zien lopen. Ze was alert, en ondanks dat ze afgelopen donderdag nog sterk ondersteund werd hield ze nu enkel de hand van Mara vast. Ze is van haar bed naar de badkamer gelopen, vervolgens naar de tv en toen van het balkon naar de speelkamer. (Twee uitersten van de afdeling.) Het eten blijft echter een probleem, maar ik hoop dat ze door deze extra beweging snel een honger gevoel zal krijgen. (Ze is inmiddels ook sterk afgevallen, maar dan op een ongezonde manier natuurlijk.) In de speelkamer heeft ze schoolwerk gemaakt. Toen ze hiervandaan kwam zagen haar ouders haar voor de eerste keer weer lopen. Ze liep naar hen toe om ze een dikke ‘braza' te geven. Dit was niet alleen voor hen, maar stiekem ook voor Mara en mij een ontroerend moment. Mara en ik hebben afgesproken dat we haar donderdag verrassen door met haar en haar ouders naar het winkelcentrum te gaan. Ze doet echt haar best..

Tijdens het middageten heb ik wat nieuwe woorden geleerd en kwam ter sprake dat ik mijn haren ingevlochten wilde krijgen. Een zuster begon me direct pijn te doen. Toen ze klaar was had ik een vlechtje. ‘Dat was even om te testen, dan nu het echte werk. Heb je elastiekjes bij je?'; zei ze. Voor ik het wist had ik een hoofd vol vlechtjes, koppijn en een gratis face lift gekregen (weg met cosmetische chirurgie dus...). Omdat mijn haar heel glad is, en dus springt, heb ik op het moment hele gekke knotjes aan de uiteinden van mijn vlechtjes. Morgen na het slapen moet dit weg zijn.
Aan het einde van de dag kwamen twee kinderen met hetzelfde spookverhaal aanzetten. Ze hadden 's nachts een meneer met witte kleren en bloed op zijn mouw zien lopen op het balkon. We hebben hen gerust gesteld. Later vertelde Mara me dat ze dit verhaal al van meerdere kinderen gehoord had. Bizar!

Na stage is Mara eerst komen kijken naar de meegenomen spullen uit Nederland voor de afdeling. Ze was er dolblij mee. Wanneer haar kantoortje af is nemen we alles mee en gaan we beginnen met aankleden. Vandaag is haar kantoortje geverfd, het is enkel nog wachten op de meubels en dan kan ze erin! Ten slotte heb ik gezocht naar opdrachtjes om de kinderen met bedrust aan te kunnen bieden. Gekookt in de tussentijd, bij meneer Tjon toegekeken hoe hij aan het prutsen was aan zijn kookstel en mijn rug voor de zoveelste keer ingesmeerd gekregen met after sun. (Laura verzorgt het goed..) Oh ja, ik heb ook wat foto's van Matapica geplaatst, mooi he?

Liefs, Sanne.

Day 40 en 41

Zaterdag 5 en Zondag 6 juni 2010

Er zijn plekjes op aarde die je als een paradijsje kan beschouwen. Matapica is er hier een van. Ik ben net terug van een geweldig weekend.
Voordat ik werd opgehaald door de taxi om naar de opstapplek te gaan, heb ik Mandy en Sanne een dikke knuffel gegeven en gedag gezegd. Zij keerden huiswaarts. Ik moet toegeven dat dit een gek gevoel geeft, de komende week zijn Laura en ik alleen in huis en dan verhuist ook zij. Dan breekt voor mij een nieuw tijdperk aan: ik zal dan 6 nieuwe huisgenootjes krijgen.

Nog net op tijd kwam ik aan bij de verzamelplaats. Ik voegde me bij de groep, daar werd me gelijk gevraagd waar ik heen ging. Het was mijzelf ook al opgevallen dat ik belachelijk veel bagage had vergeleken met de rest van de groep. Wat bleek: zij zouden op dolfijnentrip gaan en dit is maar een middagje. Ik was dus de eerste voor de trip naar Matapica. Met een bootje zijn we overgestoken en hier per busje verder gegaan. Hierna stapten we weer over op een bootje en kwamen we op onze lunchplek aan. Het was allemaal goed geregeld, zoals we Ruben inmiddels kennen. Ook de timing was perfect: terwijl wij droog zaten te lunchen heeft het pijpenstelen geregend. Toen het opgeklaard was en wij onze reis vervolgden scheen de zon weer fel. De manier waarop we de reis verder zetten was geweldig! In een klein zeer laag bootje zijn we door de mangrove gevaren. Deze tocht duurde zo'n half uurtje. Je bevind je midden op een rivier die zodanig het licht weerkaatst dat je op de foto's bijna niet kan zien wat water en wat nou echt boom is. Geweldig! Als je goed oplette zag je overal tropische vogels zitten in de meest mooie kleuren (felblauw, oranje, geel etc.). Door de meeste kleine struikspleten voeren we tot de bootsman vrij onverwacht (maar ook met volle vaart) het bootje tegen een soort bruggetje aan voer. Dit bruggetje was een helling waar de boot overheen geduwd moest worden voor we verder konden. Primitief maar echt cool: sta je daar met z'n allen te duwen. Hierna duurde het niet lang voor we aankwamen in het paradijsje. Wanneer je uit de boot stapt hoor je de zee, maar ziet hem niet. Het enige wat je ziet is zandstrand met palmbomen, hutjes waar tentjes in staan en een prachtige horizon met blauwe lucht. We hebben eerst onze spullen uitgestald en de hangmatten opgehangen (erg belangrijk!). Toen zijn we een stukje gaan lopen. Het zandstrand is een heuvel waar je tegenaan kijkt, 100 meter verderop zie je de Atlantische oceaan. Het is een kwestie van goed insmeren, een drankje nemen zodat het eventjes kan intrekken en vervolgens ‘baden' in deze zee. De golven waren vrij sterk en aangezien een metgezel al verschillende keren op een kwal getrapt was zijn we vrij snel eruit gegaan. Dan maar liggen, in de zon weliswaar wat voor mij geen slim idee is. Amper 5 minuutjes heb ik het volgehouden. Toen heb ik me bij Ruben bij de hangmatten gevoegd. Ik in de zijne, hij in de mijne, waarom weet ik niet maar het kwam toevallig zo uit. De andere meiden kwamen er ook bij. Het was een gezellige groep. In totaal waren we met 5 meiden en Ruben, precies groot genoeg. Twee meiden waren co-assistentes en de andere twee waren met vakantie. Terwijl we elkaar wat beter leerden kennen riep Carlijn onverwachts: ‘Sanne, een slang onder je!'. Ik keek en jawel hoor, er kroop een grijs-zwart slangetje van onder mijn hangmat vandaan. Volgens Ruben deden ze geen kwaad. Toen even later een fel groen-blauwe gekko langsliep was het feest helemaal compleet. Een tijdje hebben we nog ‘gehangen'. Bij de wc's liep ik tegen een bekend gezicht op: Susanne. Susanne is het meisje die ik op dag 1 bij de gate op Schiphol heb leren kennen. Samen zijn we toen naar Suriname gevlogen en heeft zij mijn nummer opgeslagen. Maar omdat mijn telefoon vrij snel gehackt werd heb ik geen kans gehad haar te sms-en. Dit was dus ook goedgemaakt. Toen ik van de wc afkwam riep Eline me bij zich. Zij stond bij een lokale jongen van zo'n 11 jaar. Hij had zijn shirt omhoog gekruld en het enige dat je zag was dat er van alles in krioelde. We moesten een emmer halen en op dat moment legde hij zo'n 65 baby schildpadjes erin. Hij had een nest gevangen en allen moesten ze worden uitgezet in zee. ‘Of wij dat wilden doen...'. Vol trots liepen we met de emmer naar de heuvel waar de rest in de zon zat te kletsen. Hoewel het niet mijn eerste ervaring was, was dit wel een heel speciaal gevoel. Voor je er erg in hebt zie je tientallen schildpadjes over het strand richting zee racen. De mijne heeft gewonnen. Met Eline heb ik vervolgens een lange strandwandeling gemaakt. De zon ging al onder dus dit gaf een paar mooie kiekjes. Toen we terug waren stond het eten klaar, wederom een goede timing! De pot schaftte vers klaargemaakte snoek, met rijst en teijerblad (dit is een soort spinazie). De afwas werd voor ons gedaan en dat gaf ons de tijd het kamp verder gereed te maken voor de nacht. De klamboes moesten bijvoorbeeld nog worden opgehangen bij de hangmatten en het kampvuur moest nog worden gemaakt. Met Ruben heb ik hout gesprokkeld en vervolgens mijn hangmat van klamboe voorzien. We maakten ons klaar voor een nachtelijke strandwandeling op zoek naar grotere schilpadden. Omdat het windstil was geworden stikte het inmiddels van de muggen. Iedereen heeft elkaars muggenspray opgedaan: wat resulteerde in een dikke laag op je lichaam met 5 verschillende sprays. Je stinkt een uur in de wind maar ook dat ontgaat de muggen niet moet je maar denken. Toen de gids eindelijk klaar was met de afwas zijn we gaan lopen. Je krijgt goede nachtogen hiervan! Zo hier en daar zie je een zwart vlekje wat van alles kan zijn. Een krab, een stuk hout, een dode vis of een schildpadje. Kwestie van ontwijken dus. De schuimgolven van de oceaan geven letterlijk licht, net als het lopen op het natte zand. Ruben legde uit dat dit komt omdat het zout van de zee tegen het zand weerkaatst en dit een lichtgevende reactie opleverde. Goede uitleg of niet, ik vond het gewoon mooi. Aan de horizon bleef je een beetje licht zien en verder zag je een sterrenhemel met hier en daar een vallende ster. Ondanks dat ik constant bang was te struikelen over het een of ander heb ik genoten van deze wandeling. Dit werd onderbroken door de gids die ons halt hield, verderop lag namelijk een leatherback schildpad eitjes te leggen. Ze was net klaar, ik vond haar iets kleiner als die wat ik op Galibi gezien had. (Dit neemt niet weg dat zij nóg 1.70 meter lang was). Nadat ze het nest heeft dichtgegooid maakte ze twee rondjes alvorens ze richting zee ging. Dit doet ze om dwaalsporen te zetten. Het is gek om te zien hoe zo'n groot gevaarte door de oceaan opgenomen wordt. Dan weer verder wandelen, al vrij snel kwamen we een ‘soep-schildpad' tegen. Zij kwam net aan land en moest het hele proces van eieren leggen nog beginnen. Hier mogen wij niet bij storen, dus moesten we wachten tot ze aan het leggen was en dus ook in trance was. Zo'n 45 minuten zit je op het strand, in nog steeds hetzelfde scala als hierboven omschreven. Je kletst wat, sprayt nogmaals muggenspul en geniet. De soep-schildpad was niet zo groot als de leatherback, maar nog altijd groot genoeg. Terwijl ze haar eieren aan het leggen was, raakte ze me een beetje. Je zag heel goed dat het haar veel energie kostte, ze dwong hiermee respect af (ze had wat liefs). Toen ze klaar was besloten we dat we het wel gezien hadden, dus vervolgden wij onze wandeling maar dan 180 graden gedraaid. Moe maar voldaan namen we plaats bij het vuurtje. Terwijl de rest richting hangmatten afdroop, bleven Ruben, ik en Eline nog zitten voor een laatste drankje. (Bovendien waren we alle drie blij dat die dikke laag stinkende muggenspul eraf gedouched kon worden.) Na een paar foto's en gespreksonderwerpen zijn ook wij gaan slapen. Kapot moe was ik, maar stiekem wilde ik mijn ogen niet dicht doen. Met de toepasselijke muziek ‘Hakuna Matata' en ‘Disneys Lion King Theme' ben ik in slaap gevallen...

Met het geluid van de golven verderop werd ik vroeg in de ochtend weer wakker. Te vroeg, zo bleek, want de rest sliep nog vast. Na een plasje heb ik mijn slaap dus hervat en toen ik voor een tweede keer wakker werd zat de rest net aan de ontbijttafel. 's-Nachts is het trouwens best koud, maar zodra je in de ochtend wakker wordt voel je helemaal klam. Eline die als eerste wakker werd had eitjes gebakken. Na het ontbijt heb ik me voor de zoveelste keer ingesmeerd en ben met de rest richting zee gelopen. Maar dit niet voor ik het zoveelste stel uit Limburg tegenkwam en gesproken had. (Carlijn en Rachelle uit ons groepje komen ook al uit Limburg.) Dat liggen in de zon houd ik heel eventjes vol, daarna moet ik afkoeling en beweging hebben. Dat betekende voor mij dus een wandeling tussen de schuimstroom van het strand. Ik kwam kwallen, dode vissen, krabben en schelpen tegen. Logisch zou je denken, maar de schelp die ik tegen kwam heb ik uiteindelijk mee terug naar Paramaribo gesmokkeld. Het leek een groot stuk steen, maar als je goed keek waren het allemaal kleine donkere schelpjes aan elkaar vast gekalkt. Toen Ruben ons riep voor een Surinaams gebakje (barra's) voelde ik dat ik lichtelijk verbrand was (en dat met factor 50!). Omdat de tijd sneller ging dan we dachten, had de gids er al voor gezorgd dat het hangmatten kamp afgebroken werd. Dan is het jammer, maar dan zit het erop. Dan kun je inpakken en proberen het zand dat zich inmiddels op de meest rare plekjes opgehoopt had eraf te douchen, alvorens je terug door je mangrove gaat varen. De tweede keer in dit bootje raakte ik ontroerd..

Alsof de weergoden rekening met ons hielden regende het pas weer toen we op precies hetzelfde plekje voor de tweede dag op rij aan de lunch zaten. Hier hebben we afgesproken komende week nog eens samen te gaan eten alvorens de twee vakantiegangers terug naar huis gaan. Ook hoop ik de foto's van Rachelles professionele camera over te nemen.

Terug thuis was ik weer een telefoonnummer van een taxichauffeur rijker, en blij dat ik eindelijk al het zand weg kon douchen. Wat overigens nog een hele klus was!
Hier zag ik ook dat de lichte rode waas op mijn lichaam ineens was doorgezet tot tomaatkleur. Goed smeren met aftersun dus!!

Liefs, Sanne.

Day 40

Vrijdag 4 juni 2010

1.00 uur

Vandaag had ik ‘vrij'. Om 11.30 uur werd ik bezweet wakker. (Hoe langer je uitslaapt hoe klammer je wordt.) Na een douche ben ik de nodige wasjes gaan draaien En in die tussentijd heb ik toegekeken hoe Sanne en Mandy bezig waren hun koffer te pakken. Voor hen is dit officieel de laatste dag, morgen vliegen ze naar huis. Toen de was eindelijk klaar was en ophing , heb ik een taxi gebeld om mijn bestelling op te gaan nemen bij de kleermaker. Dit is gelukt! Donderdag mag ik het weer ophalen: ik ben benieuwd! Hierna ben ik naar ‘Tomahawk' gelopen om Laura gedag te zeggen. Zij loopt hier stage. Vervolgens ben ik richting de Burger King gelopen naar een zaakje waar ik laatst was geweest en iets moest navragen. Helaas waren ze al gesloten. Dan maar naar de laatste stop, al wist ik niet hoe ik moest lopen. Wat doe je dan: je spreekt de eerste de beste mevrouw aan en die legt het je beleefd uit. Vervolgens oppert ze om je even te brengen aangezien er regen in de lucht hangt, lief he? In de auto heeft ze aan een stuk door gekletst, ik kwam er niet eens tussen. Toch was ik blij dat ik droog zat en ze zo aardig was me even af te zetten. Nadat ik hier klaar was heb ik Jeff's taxi gebeld, de goede man kwam me zelf ophalen. Dat is leuk want Jeff zelf is altijd heel spontaan. Terug thuis was het te laat om Sanne en Mandy nog achterna te gaan in het zwembad. Over een klein anderhalf uur hadden zij hun afscheidsetentje namelijk al.

Dit afscheidsetentje was bij ‘Tapas'. (Een eettentje boven ‘'t Vat') Stefano, een vriend van de meiden, werkt hier. De tafel zat vol, zo'n 15 personen die van de nog grotere groep waren overgebleven en nog niet teruggekeerd waren richting Nederland. Ikzelf kende maar een enkeling, en eerlijk gezegd voelde ik me bij de meeste ook niet zo op mijn gemak. Het eten was heerlijk, Stefano bleef maar langskomen met hapjes. Hierna is de groep gesplitst. Ikzelf ben naar La Caff gegaan. Hier had ik met Ruben en Mara afgesproken, maar ik kon beiden echter niet vinden. Niquilio en wat anderen waren er wel, later voegde Mara en Ruben zich erbij. Het was ontzettend gezellig. Ik heb met Niquilio het hardste moeten lachen om zijn poging tot salsadansen. Hij deed het niet slecht, moet ik eerlijk toegeven. Tegen mijn zin ben ik toch wat vroeger naar huis gegaan omdat ik morgen op trip ga en geen zin in hoofdpijn heb door te weinig slaap. Niquilio is met me naar huis gelopen en toen ik net thuis was sms-te Ruben: ‘Slaap lekker, ik ben ook inmiddels thuis want morgen fris op trip!'.
Morgen staat 'Matapica' op de planning. Ik weet niet precies wat het inhoud, dat vertel ik jullie zodra ik terug ben!

Liefs, Sanne.

Day 39

Donderdag 3 juni 2010

3.35 uur

Ik blijf nieuwe dingen uitproberen. Ik ben net terug van de discotheek ‘Havana Lounge'. Al moet ik eerlijk bekennen dat dit (zoals vooraf verwacht) minder geslaagd was. Ik ben en blijf geen ‘discogirl'. Al verschillende keren had ik beloofd nog eens mee te gaan, bovendien vind ik dat je pas kan zeggen dat zoiets niks voor je is zodra je het geprobeerd hebt. Na een hele middag slapen werd ik dus gewekt door Mandy, het was toen 23.00 uur. We hebben ons klaargemaakt en zijn eerst naar vrienden geweest om vooraf nog wat te drinken. Hier trof ik Delano (Taxi waar ik het eerder over had). Ook bleek ik ‘hot news' te zijn vanwege mijn hondenbeet, direct heb ik hem moeten showen (maar goed dat ik in mijn knie gebeten was!). Verder waren het aardige mensen, maar dan met een andere hobby. Rond 2.30 uur zijn we naar Havana gereden. Je loopt een paar trappen op tot je in een overvolle, warme discozaal komt. Ik heb wat drinken gehaald en gekletst met Delano en Amir. (Ja Michele, ik kom je liefje geregeld tegen om hem de groeten te doen). Eenmaal in de zaal bedacht ik me iets. Ik kan zo meegaan met de dansende menigte als ik dat wil, een drankje pakken en misschien een sigaretje nemen. Maar omdat het geen vertrouwde gezichten waren, niet mijn stijl muziek en misschien toch te braaf en rustig ben ingesteld wilde ik dat niet. Ik wilde een taxi bellen maar die lieve Delano heeft me thuis gebracht, met hem heb ik nog een half uurtje gekletst. (Daar houd ik dus wel weer van!)

Verder ben ik vandaag weer begonnen op stage. Mara was blij me te zien evenals de andere zusters. Sinds die korte tijd dat ik weg was ligt de afdeling ineens vol! Ook was ik blij verrast te zien dat het met het depressieve meisje de goede kant uitgaat. Zij is zelf naar de badkamer gelopen om te baden, vervolgens naar de tv gelopen en toen weer terug naar haar kamer. Dit alles wel nog met flinke ondersteuning, maar het feit dat ze meewerkt is al goed! We hebben een hele poos met haar gewerkt door haar gemakkelijke schoolopdrachtjes te laten maken. Zo heeft ze geoefend met haar fijne motoriek als schrijven en laten zien welke kennis ze nog allemaal heeft. Verder ben ik in de weer geweest met het stagecontract en andere kinderen.

Terug thuis had ik hoofdpijn en heb ik weer 2 uur geslapen. Ik vermoed dat de drukte van de afgelopen tijd er op deze manier uit probeert te komen. Ik heb veel hoofdpijn en slaap abnormaal veel voor mijn doen. Toen ik wakker was wilde ik gaan pinnen, hier bleek een klein probleempje te zijn. Mijn pinpas werd niet meer geaccepteerd en volgens de bank had ik geen saldo meer (terwijl ik dit afgelopen weekend nog heb gecontroleerd). Terug naar huis, creditcard gehaald en hiermee is het wel gelukt. Toch klopt er iets niet, zodra het thuisfront bij de bank heeft geïnformeerd weten we meer. Laten we hopen dat het zo is opgelost!

Morgen heb ik lekker vrij, de kans om wat uit te slapen dus. Die vrije middag krijg ik wel gevuld en 's avonds is afscheidsetentje van Sanne en Mandy, zij vliegen zaterdag terug naar Nederland.

Liefs, Sanne.

Day 38

Donderdag 3 juni 2010

3.35 uur

Ik blijf nieuwe dingen uitproberen. Ik ben net terug van de discotheek ‘Havana Lounge'. Al moet ik eerlijk bekennen dat dit (zoals vooraf verwacht) minder geslaagd was. Ik ben en blijf geen ‘discogirl'. Al verschillende keren had ik beloofd nog eens mee te gaan, bovendien vind ik dat je pas kan zeggen dat zoiets niks voor je is zodra je het geprobeerd hebt. Na een hele middag slapen werd ik dus gewekt door Mandy, het was toen 23.00 uur. We hebben ons klaargemaakt en zijn eerst naar vrienden geweest om vooraf nog wat te drinken. Hier trof ik Delano (Taxi waar ik het eerder over had). Ook bleek ik ‘hot news' te zijn vanwege mijn hondenbeet, direct heb ik hem moeten showen (maar goed dat ik in mijn knie gebeten was!). Verder waren het aardige mensen, maar dan met een andere hobby. Rond 2.30 uur zijn we naar Havana gereden. Je loopt een paar trappen op tot je in een overvolle, warme discozaal komt. Ik heb wat drinken gehaald en gekletst met Delano en Amir. (Ja Michele, ik kom je liefje geregeld tegen om hem de groeten te doen). Eenmaal in de zaal bedacht ik me iets. Ik kan zo meegaan met de dansende menigte als ik dat wil, een drankje pakken en misschien een sigaretje nemen. Maar omdat het geen vertrouwde gezichten waren, niet mijn stijl muziek en misschien toch te braaf en rustig ben ingesteld wilde ik dat niet. Ik wilde een taxi bellen maar die lieve Delano heeft me thuis gebracht, met hem heb ik nog een half uurtje gekletst. (Daar houd ik dus wel weer van!)

Verder ben ik vandaag weer begonnen op stage. Mara was blij me te zien evenals de andere zusters. Sinds die korte tijd dat ik weg was ligt de afdeling ineens vol! Ook was ik blij verrast te zien dat het met het depressieve meisje de goede kant uitgaat. Zij is zelf naar de badkamer gelopen om te baden, vervolgens naar de tv gelopen en toen weer terug naar haar kamer. Dit alles wel nog met flinke ondersteuning, maar het feit dat ze meewerkt is al goed! We hebben een hele poos met haar gewerkt door haar gemakkelijke schoolopdrachtjes te laten maken. Zo heeft ze geoefend met haar fijne motoriek als schrijven en laten zien welke kennis ze nog allemaal heeft. Verder ben ik in de weer geweest met het stagecontract en andere kinderen.

Terug thuis had ik hoofdpijn en heb ik weer 2 uur geslapen. Ik vermoed dat de drukte van de afgelopen tijd er op deze manier uit probeert te komen. Ik heb veel hoofdpijn en slaap abnormaal veel voor mijn doen. Toen ik wakker was wilde ik gaan pinnen, hier bleek een klein probleempje te zijn. Mijn pinpas werd niet meer geaccepteerd en volgens de bank had ik geen saldo meer (terwijl ik dit afgelopen weekend nog heb gecontroleerd). Terug naar huis, creditcard gehaald en hiermee is het wel gelukt. Toch klopt er iets niet, zodra het thuisfront bij de bank heeft geïnformeerd weten we meer. Laten we hopen dat het zo is opgelost!

Morgen heb ik lekker vrij, de kans om wat uit te slapen dus. Die vrije middag krijg ik wel gevuld en 's avonds is afscheidsetentje van Sanne en Mandy, zij vliegen zaterdag terug naar Nederland.

Liefs, Sanne.

Day 37

Woensdag 3 juni 2010

19.30 uur.

Ik heb de klok rond geslapen, heerlijk. Omdat ik morgen pas weer ga werken had ik de hele middag vrij. Lekker rustig aan doen dus. In de middag ben ik naar de stad gegaan, mijn geplande shopdag ingehaald van afgelopen vrijdag. Bij Ready-Tex, de grootste souvenirwinkel van de stad, is mijn portemonnee een ‘beetje' geslonken. Ach, je bent maar een keer hier en bovendien is het een troost dat je het bedrag altijd door 4 moet delen. Ik heb nieuwe stof gehaald en heb een paar dingetjes geregeld die ik in gedachten had als souvenir.

Terug thuis bleek Mandy al naar haar afspraak met de tatoeëerder. Voor haar ging een wensje in vervulling. Ze kreeg vanmiddag op haar hiel de tekst getatoeëerd: ‘What's meant to be, will always find it's way'. Apetrots kwam ze thuis. Hoewel dit niks voor mij is moet ik toch toegeven: Het is mooi geworden, en het feit dat de tekst in haar eigen handschrift is maakt het extra persoonlijk.
De rest van de tijd heb ik niks gedaan, wat dvd-tjes gekeken die ik afgelopen weekend heb meegenomen. Veel anders kon je ook niet doen, het heeft namelijk vrij hard geregend.
Morgen begint mijn Surinaamse ritme weer: Stagetijd.

Liefs, Sanne.

Day 33 to 36

Weekend van 30 en 31 mei 2010

In een weekend tijd op en af van Suriname naar Nederland, wie doet het me na?

Om 17.20 uur steeg het vliegtuig hier in Suriname op. De terugvlucht is altijd een klein uurtje korter en bovendien was het een nachtvlucht. Hoewel ik niet echt geslapen heb, ging de tijd vrij snel. Wat film kijken, muziek luisteren, poging tot slapen en als dat niet lukt ga je wat aanpappen met je buurman. Naast mij zat een echte rasta-Surinamer, aardige gast.

Om 7.10 uur landde mijn vliegtuig op Schiphol. Hoewel de controle in Suriname al streng was, bleek ik ook in Amsterdam nog niet van de douane af te zijn. Weer werd iedereen grondig gecontroleerd. Omdat ik van het ontbijt in het vliegtuig wat misselijk was is alles een beetje langs me heengegaan. Toen ik door de deuren van de aankomsthal liep verwachtte ik ballonnen en een spandoek! Nee grapje, sterker nog: pap en mam stonden bij de verkeerde aankomsthal (het stond verkeerd op het scherm op Schiphol aangegeven).
Het was een vreemd weerzien, vroeger dan gepland. We hebben wat gegeten en zijn direct doorgereden naar het AMC. Ik werd verwacht bij de eerste hulp en ben dan ook direct opgevangen. Lange tijd heb ik moeten wachten in een behandelkamer en ben ik hier door verschillende medici ondervraagd. Uiteindelijk kwam daar een verpleegkundige met twee injecties van ieder 5 ml. Flinke spuitjes, dacht ik. De verpleegkundige legde uit dat het veel vloeistof in een keer was dat ik kreeg. Normaal gesproken maakt je eigen lichaam antistoffen naar aanleiding van hooguit 1 ml vloeistof. Dat is dan de vaccinatie. Maar omdat ik niet gevaccineerd was kreeg ik het volledige antistof in een keer. Ook werd me verteld dat het vanwege de hoeveelheid vloeistof niet zo prettig zou aanvoelen (welke spuit doet dat wel). Volgens de verpleegkundige was ik niet de eerste, veel studenten moeten worden teruggevlogen om een zelfde soort reden.
Een spuit is in mijn wond gegaan: is je blauwe plek bijna weg heb je zo weer een nieuwe.. De andere spuit werd in mijn andere bovenbeenspier gezet. Dan ben je ervan af. Dan is het kleine risico dat je al liep om rabiës te krijgen, ineens gedaald tot nul risico.

3 Uurtjes later kwam ik thuis aan. Nogmaals: dat geeft een heel gek gevoel. Ineens lig je op je eigen bank met een fleecedeken op naar tv te kijken. (In Suriname hebben we thuis geen tv..) 't Is gek hoe snel je thuis weer gewend bent. Ik heb wat geslapen en toen is Anke met Jimmy langs gekomen. Het is een hond die me al een tijdje niet gezien had. Maar zodra ie mijn stem hoorde sprong ie op schoot, kreeg ik duizend zoentjes en nestelde ie zich tegen me aan. Ik had hem toch wel gemist. Omdat het zondag was kon ik niks meer doen. Het visum, de dokter bellen en mijn derde vaccinatie regelen kon allemaal pas weer vanaf morgen.
Morgen kwam sneller dan verwacht, om 5 uur 's-nachts zijn we vertrokken richting Amsterdam. Dat is maar goed ook, want bij het Surinaamse consulaat is het altijd erg druk. Toen we veel te vroeg aankwamen stonden al zo'n 10 mensen voor ons te wachten. Toen het loket om 9.00 uur open ging was de hele kleine ruimte inmiddels veel te vol met mensen. Om 10.00 uur stonden we weer buiten met een nieuw visum. Op de terugweg naar Limburg heb ik de tropenarts gebeld van het AMC. Deze heeft mij nog wat vragen gesteld en ik ben hierop ingehaakt. Uit nieuwsgierigheid heb ik geïnformeerd naar de kosten van de gekregen antistoffen. ‘Nou mevrouw, als we het niet nodig hadden gevonden hadden we ze u niet gezet. De gekregen injecties waren namelijk 1500 euro waard.‘
Terug thuis heb ik weer een uurtje geslapen en ben ik naar de huisarts geweest voor de buikkrampen. In de tussentijd is Anke mijn vaccinatie gaan ophalen die ik in Nederland moest krijgen omdat morgen in Suriname alles gesloten is als ik terug kom. Ook ben ik bij Ilse gaan informeren of zij diezelfde nacht rond 4 uur paraat wilde staan om ze te zetten. Tenslotte heb ik voor een tweede keer opa en oma gedag gezegd en mijn koffer gepakt. Dankzij Jeroen kan ik nog een nieuwe lading meenemen voor de kinderafdeling. Hij had thuis nog een versleten koffer liggen dat niet meer mee terug hoefde..

Om 3 uur dinsdagochtend ging mijn wekker, tussenstop in Buchten voor de spuit en daarna voor de derde keer op rij richting Amsterdam voor een te behalen vlucht. Voor een tweede keer zeg je gedag bij de gate en ga je weer een vlucht tegemoet van 9,5 uur. Als je erover nadenkt is dat best lang, langer dan een werkdag! Het zal je daarom ook niet verbazen dat deze vlucht voorbij kroop. Gelukkig heb ik snel aanspraak, want het stel naast mij maakte de tijd wat aangenamer. Op Surinaamse bodem was ik vrij snel door de douane, jammer alleen dat het lange wachten op mijn koffer dit 'compenseerde'. Roger (een chauffeur van Jeffrey) heeft mij samen met een ander stel opgehaald en zo stond ik in een uur tijd weer terug op de Sommeldijckstraat in Paramaribo. Mandy kwam al aanlopen voor een knuffel. Meneer Tjon stond voor de tweede keer klaar om zijn ‘nieuwe oude dochter' te verwelkomen en Sanne kwam me reeds boven tegemoet. Ik heb gedouched en vlak voor ik ging slapen kwam Laura thuis van stage. Rond 20.30 uur maakte Sanne me wakker, ze hadden voor me gekookt. Tijdens het eten heb ik ze bijgepraat, de reacties verschilden niet met die van jullie: verbijsterd, respect, begrip en meelevend. Ze vroegen of ik mee ging naar de karaoke. ‘Graag', zei ik terwijl mijn ogen weer dicht vielen. Uiteindelijk ben ik toch thuis gebleven.

Op een maand tijd heb ik veel meegemaakt, best wel wat tegenslagen gehad. Vooral na afgelopen weekend ben ik toe aan wat rust. (Het is ook heel raar je in zo'n korte tijd weer in je eigen omgeving te bevinden en dan weer weg te gaan.)
Maar zoals ik in Nederland al zei: Ik heb nog geen moment spijt gehad dat ik naar Suriname ben gekomen. Ik heb me voorgenomen vanaf nu enkel te doen wat ik leuk vind, zo veel mogelijk te genieten van mijn resterende tijd. Ik ben immers niet voor niets teruggekomen..

Ik wil jullie bedanken voor alle lieve berichtjes die ik tussendoor heb mogen krijgen!!

Liefs, Sanne.