Day 56

Woensdag 30 juni 2010

Feest: Mam is vandaag 50 geworden!!

Buiten dat was vandaag ook mijn laatste stagedag. Ik was alleen want Mara had vrij. Vandaag heb ik dan ook gedaan alsof ik morgen weer gewoon terug kom werken, enige uitzondering was dat ik bijna de liefste zusters nog even een knuffel heb gegeven. Volgende week ga ik nog een keertje langs om afscheid te nemen en wat lekkers te brengen.

Omdat ik graag nog even op skype wilde ben ik eerder weg gemogen van de hoofdzuster. Toen ik me aanmeldde zaten ze thuis net te eten. Hoewel mam niet graag in the picture staat, is haar verjaardag geloof ik wel geslaagd. Alle cadeaus zijn bezorgd en ze klonk enthousiast.

Ikzelf heb het nog steeds veels te druk, ik begin het zelfs te merken aan mijn lichaam. Afgelopen weekend kreeg ik al een paar keer de vraag of er iets was wat me dwars zat. Nee hoor, hoezo? Nou ik zag er anders uit, feit is wel dat ik moe ben. En hoewel ik me had voorgenomen twee uurtjes te slapen voor het feest van ‘lustig' begint, is dat niet gelukt. Yael en ik zouden even de stad ingaan voor een bos bloemen, een pangi (omslagdoek) en een kappersafspraak. We stapten in de taxi, en anderhalf uur later waren we één straat verder. Niemand weet wat er vandaag aan de hand is, maar heel de stad staat potdicht. Na wat slechte zin van zowel de taxichauffeur als Yael en mij, zijn we weer thuis gebracht. Omdat een bloemetje wel noodzakelijk was en de kapper eigenlijk ook, zijn we gaan lopen. Voor Hanna hebben we een bloemetje gekocht, en ikzelf ben op de laatste 5 minuten voor de kapper sloot geknipt.
Om 18.00 uur waren we thuis, en voor een uurtje later hadden we een taxi besteld om ons naar Hanna te brengen. Hanna is de masseuse die we in de therme hebben leren kennen. Zij woont vlak bij white beach, waar het feest zich vanavond zal afspelen. Omdat het zo goed klikte had ze ons uitgenodigd eerst bij haar te gaan eten, alvorens we naar ‘lustig' gingen. Lief, dus dat vonden we een bloemetje waard. Opgedoft en te laat kwamen we aan bij Hanna, de taxi chauffeur had een klein beetje moeite met haar adres. Met open armen werden we ontvangen terwijl de BBQ al aanstond. Hanna is een lieve openhartige mevrouw, die veels te veel gekookt had. Terwijl saoto soep normaal als hoofdgerecht wordt geserveerd, was dit in ons het geval het voorgerecht. Ik heb ook zoute vis geproefd dat hier veelal op het brood wordt gegeten. ‘El faya!' Mijn hele mond stond in brand. Ik houd van pittig eten, maar pittig heeft hier in Suriname een geheel andere betekenis. Ons hoofdgerecht was bami, met kip van de BBQ. Het was heerlijk maar veel te veel. Tot 23.30 uur hebben we nog zitten kletsen. Het blijkt dat dit gezin veel talenten heeft, ze kunnen goed zingen, lekker koken, zijn vriendelijk, kunnen dansen en bovendien erg lekker masseren. Er is afgesproken deze afspraak nog eens te herhalen, toen zijn we door haar buurman naar het feest gebracht. Het was druk!! Zo druk dat je niet echt een goede indruk kon opdoen van white beach zelf. Er waren een stuk of 6 podia met elk een andere soort muziek. Tussendoor waren lodges met hangmatten en bars waar je het nodige drinken kon krijgen. Zelf zijn we blijven plakken bij het eerste, en beste podium. Ruben, Larry, Mark, en Randy stonden hier ook. Bij hen zijn we blijven plakken en voor Julia en mij was dit al snel ons meeting point voor het geval we elkaar kwijt raakten. Ik heb gewandeld, ik heb gedanst en ik heb verteld. Tot 05.00 uur in de ochtend wel te verstaan, toen vonden we het wel tijd huiswaarts te keren. Omdat we de buurman van Hanna al een tijdje kwijt waren hebben we Ruben gebeld. Die zat al op de terugweg maar was zo lief zich om te draaien om ons nog op te pikken. Toen het licht werd viel ik in slaap....

Day 53-55

Donderdag 24 juni 2010

10.00 uur

Poeh het is veels te laat, maar dat betekent wel dat ik druk ben en het gezellig heb. Ik ga weer 3 dagen in een verhaal doen, komt ie:

Dinsdag:

Het was raar de afdeling te groeten terwijl ons zorgenkindje weg was. Hoe zou ze het doen?
Vandaag op stage was het een dagje op kantoor, nauwelijks zijn we hiervan afgeweken. Mara is druk bezig geweest met de muurschildering en ik heb poging gedaan tot typen. Omdat we allebei een beetje een dipje hebben, met andere woorden moeite hebben gemotiveerd te werk te gaan hebben we maar samen geschilderd en verteld. Op de afdeling zelf hebben we wel wat afleiding geboden aan 2 meiden die net geopereerd waren, ze hadden veel pijn. Tijd voor een plan dus!
ook heb ik nog een interview gedaan met een hoofdzuster, dit heb ik vervolgens verwerkt in mijn verslag.

Na stage ben ik eerst naar Zus en Zo geweest voor wat informatie aan dagtrips. Met Yaël en Anne Marijn heb ik dit toen teruggekoppeld. Ik had een paar ideetjes en met hen wilde ik deze wel delen. Volgende week gaan we met ons drieën een officiële kookcursus volgen. Dit houd in dat je 2 hoofdgerechten en 2 snacks/toetjes uit mag kiezen en je met een professionele kok aan huis boodschappen doet en de gerechten klaarmaakt.
Ook zijn we even toe aan ontspanning. Je zou zeggen dat ik dit al 2 maanden lang heb, maar ik heb het over lichamelijke ontspanning. Morgen zal ik bellen naar ‘de Therme' te Paramaribo voor een Turkse behandeling: Zwembad, stoombad, scrub en massage. Julia van salsa gaat ook mee! Verder heb ik contact gehad met Ruben, voor dit weekend wil ik graag Berg en Dal/Brownsberg vastleggen. Ruben is echter een moeilijk figuur om mee in contact te komen! Vanavond na salsa gaan we eten, even wachten dus maar.

In de tussentijd heb ik een tevergeefse poging gedaan tot slapen, en ben toen maar naar salsa gegaan. Dit blijft leuk! Ik kijk nu al stiekem uit naar donderdagavond, als ik in Havanna kan gaan oefenen. Komende dinsdag moet ik trouwens ‘diplomadansen' voor een certificaat. Komen jullie kijken?

Na salsa belde Ruben in de laatste 5 minuten af, da's vervelend. Maargoed, ‘no spang' zoals de Surinamers zeggen. (‘No Spang' betekent: maak je niet druk, komt goed..) Met Julia ben ik dus mee geweest naar ‘Lee's Korean restaurant', zij had hier afgesproken en toen we aankwamen zat het gezelschap al aan tafel. We werden hartelijk ontvangen en mochten beide een gerecht kiezen. Maar Peter was echter zo onder de indruk van de draaischijf dat alleen het gerecht waar de lepel terecht kwam erbij besteld zou worden... het was wel gezellig en nadat we nog een drankje hebben gedronken bij 't vat ben ik door Amir naar huis gebracht. (Hem kwam ik daar toevallig tegen..)

Woensdag:

Op stage weer een dagje kantoor. Ik vind het een beetje vervelend dat ik mijn verslagen niet kan afronden omdat ik afhankelijk ben de hoofdzuster en Mara. Zij hebben informatie die ze me nog moeten verstrekken die in dit verslag verwerkt moet worden. Op zo'n momenten merk je het verschil tussen Nederland en Suriname goed. Het zijn twee uitersten waarbij in Nederland veel druk op mensen wordt uitgeoefend, en in Suriname totaal niet. Er is een gouden middenweg..... ‘No Spang...'

De laatste keer dat we bij de fysiotherapeute waren met het depressieve meisje, was er een andere patiënte aanwezig die normaal gesproken een toilettas met make-up bij zich heeft. In de tussentijd dat zij haar oefeningen doet mag de assistent fysiotherapie dan wat medewerkers opmaken. Toen wij daar waren, was ze de toilettas vergeten. Vandaag ging de telefoon: ‘Oproep aan Mara aan mij om wat informatie te vergaren bij fysiotherapie.' Ik ben mezelf al niet gewend met make-up, maar toen zij klaar was moest ik goed kijken. Geen zorgen, ik heb er foto's van, en ze zijn best mooi geworden al zeg ik het zelf..

Na stage ben ik terug naar Zus en zo geweest voor verdere informatie, ook heb ik de Therme vastgelegd voor maandagavond. We zullen met vieren gaan: Ik, Julie, Yaël en Anne Marijn.
Met Rudy heb ik gebeld om een afspraak te maken op bezoek te komen, hij heeft thuis een halve dierentuin en ik wil dat wel eens zien. Julia ook trouwens dus die gaat mee. Met de cocosman heb ik een afspraak gemaakt voor vrijdagochtend. De cocosman maakt van cocosnoten zelf sieraden en verkoopt deze op afspraak aan huis. Toen Ruben weer proberen te bereiken, drie kwartier later stond hij eindelijk op de stoep. We hebben risicoformulieren voor Berg en Dal ingevuld en betaalt. Omdat Julia en Irma er niet bij waren maar wel meegaan, kreeg ik de opdracht van Ruben om via mij de betaling te doen. Risicoformulieren en kwitanties kreeg ik in mijn handen gedrukt en even kreeg ik het gevoel alsof ik voor hem werkte.. Hij deed het echter omdat ik straks nog ga eten met de twee.

Om half vijf stond de taxi klaar, het was weer taxi nummer 2: Sergio. Stiekem vind ie me wel leuk om rond te rijden, elke keer als vanuit de Sommeldijckstraat een opdracht komt staat meneer voor de deur.. Ter ontspanning ging ik met Yaël naar de bioscoop: Shrek 4! Hier trof ik 2 gasten die ook salsadansen en met hen hebben we goed gelachen. Het was gezellig, leuke film en ik kwam ontspannen uit de bioscoop. Dit laatste is fijn omdat ik vanaf 6 uur vanochtend al de regelnicht uitgehangen had.
Op de terugweg zijn we Julia gaan ophalen en ben ik met haar gaan eten bij Zus en Zo. We hadden onze vaste ober, die vandaag iets minder vrolijk was. Door een ‘French Kiss' te bestellen vrolijkte hij wel op. (French Kiss is een soort quiche gevuld met franse brie en salade, erg lekker!) Het was moeilijk Irma te bereiken, maar het komt erop neer dat ze al een eetentje had met haar ouders. Haar zie ik morgen na stage. Oververmoeid, maar voldaan viel ik in slaap.

Zal ik nog even wat informatie geven over Berg en Dal/Brownsberg?

Berg en dal is een resort die bekend staat om 3 activiteiten, namelijk; hiking, kayakken en een kabelbaan waarmee je op 73 meter hoogte over het gehele natuurgebied gaat. Op Brownsberg zijn 3 grote watervallen te vinden die met een flinke klim te bereiken zijn. Dit staat me komend weekend te wachten!

Donderdag:

10.00 uur.

Ik was nog moe toen ik opstond, maar is vandaag mijn drukste dag. Vandaag ben ik alleen op stage. Dat geeft me de ruimte zo veel mogelijk af te maken aan verslaglegging en een plan voor te bereiden. Het was de bedoeling dat de twee meiden waar ik het over had dit zouden uitvoeren maar omdat zij vandaag naar huis gaan, maak ik er een ander maar blij mee. Ik heb opzet gemaakt voor ‘een dag vol afleiding'. Door middel van opdrachten en uitleg kunnen patiënten hun hele dag vullen met leuke dingen. Ik heb actieve en passieve opdrachten met elkaar afgewisseld en het toepasbaar gemaakt voor elke conditie waarin een patiënt zich kan bevinden. Straks voor ik wegga leg ik alles klaar op Mara's bureau en mag ze het morgen met een patiënt uitvoeren.

Verder is de was blijven liggen en heb ik hier kleren uit nodig om mee te nemen op trip. Normaal gesproken doe ik dit direct nadat ik van trip terug ben maar afgelopen zondag waren 3 andere huisgenootjes mij voor. Dat dus maar eerst straks na stage. Ook komen Ruben en Irma voor de laatste dingen van Berg en Dal. Dan is ook nog voetbal kijken bij 't Vat (15.30 uur), maar ik denk dat ik pas na de tweede helft ga. Me alle respect, maar die Hollanders komen toch pas na 45 minuten in vorm en dat geeft mij de gelegenheid wat te slapen. Vanavond heb ik Zouk-les en daarna gaan we met een groepje eten. Dit is goed, want zo kan ik mij niet weer verslapen! Vanavond laat is Havanna salsa namelijk...

Day 52

Maandag 21 juni 2010

23.00 uur

Vandaag een fijne stagedag gehad. Voor vandaag had ik dan ook een taxi besteld om alle spullen in een keer mee te kunnen nemen. Toen heb ik even een broodje gehaald en met Mara het weekend besproken.
Toen ben ik ijverig begonnen met sorteren. De spullen hebben uiteindelijk 3 bestemmingen gekregen: Wat echt goed bruikbaar was voor de afdeling schenk ik aan hen, daarnaast heb ik spulletjes uitgezocht voor een weeshuis en nog wat dingetjes voor Mara's nieuwe werkplek. Dit zal namelijk een kinderopvang zijn waar zij als manager gaat werken. (Zelf heeft ze hier stage gelopen gedurende haar opleiding als Sociaal Pedagoge. Alles zit nu netjes in dozen die ieder een andere kant opgaat.
Hierna heb ik Mara geholpen met schilderen, zij was afgelopen vrijdag namelijk begonnen met een prachtige muurschildering van het elfenbos. (Beetje te vergelijken met droomvlucht in de Efteling.) Veel op ‘kantoor' geweest dus. Het enige moment dat we van de afdeling af zijn geweest is om het depressieve meisje uit te zwaaien. Ja jullie lezen het goed, vandaag is ze naar huis gegaan. Nadat ze het nieuws had gehoord dat ze spoedig naar huis zou mogen als ze zo doorging is er ergens een knop omgegaan. Afgelopen weekend heeft ze blijkbaar alle dagelijkse verzorging zelf gedaan zonder ondersteuning van zusters. Toen we met haar en haar ouders meeliepen bleek echter dat ze zich weer laat hangen. Ze is een beetje gemakzuchtig, en probeert haar ouders héél graag uit. (In die zin dat ze zichzelf afhankelijk van hen maakt.) Haar ouders zijn goed toegesproken en weten wat hen te wachten staat, ik hoop dat het hen lukt consequent te blijven met haar. Want om eerlijk te zijn: Ik heb dan wel in het ZMOK onderwijs in een moeilijke klas stage gelopen, maar van alle kinderen die ik ken is zij het meest manipulatief... Een hele uitdaging dus!

Ook had ik vandaag mijn rugzak onder de mieren zitten, bah! Ik weet inmiddels dat ik het eng vind allerlei diertjes te zien krioelen... Liever op trip dan op stage!

Na stage ben ik een nieuwe rugzak gaan scoren voor op trip.. Ik had toch verteld dat van de mijn de rits was gesneuveld?

Nadat ik op skype ben geweest heb ik me bij meneer Tsjon laten zien. Deze stond samen met wat huisgenoten te koken en heeft ons een cursus gegeven in het klaarmaken van: ..... Ik heb ijverig meegeschreven en gekeken hoe het moest. Toen heb ik Cheryl gebeld of ze mee kwam eten en voor ik het wist zaten we daar met het gehele huis aan tafel te genieten. Ik zal het in Nederland ook eens proberen te maken!!

Na het etentje ben ik met Yaël en Anne-Marijn naar 't vat gegaan. Het was vanavond een of ander Frans feestthema en overal in de stad was er live muziek. Bij 't vat kwam ik een hoop bekende tegen en heb een gezellig avondje gehad. Jammer dat ik het niet later kon maken.....

Liefs, Sanne.

Day 51

Dinsdag 15 juni 2010

22.15 uur

Ik ben net thuis van een etentje met Ruben. Inmiddels hebben we een vast restaurantje: het pannekoekenhuis.

Op stage vanochtend was het akelig rustig. Ik heb met Mara gepraat en voel me toch al wat beter hoor. Verder heb ik een klinische les bijgewoond over Guillain Barré. De zusters zijn verplicht bepaalde lessen bij te wonen, maar in plaats van hen zijn wij uit nieuwsgierigheid een kijkje gaan nemen. Het was interessant, goede uitleg en ik zat eventjes weer echt in de schoolbankjes. Ik ben ook nog naar Cheryl geweest om even te kletsen.

Voor ik naar stage ging werd ik gewekt door Annemarijn, een van de huisgenootjes. Zij hebben met de hele groep op hun eerste dag een fietstocht gedaan, en waren flink verbrand. Annemarijn had echter een enorme allergische reactie, ze had moeite haar ogen open te houden. Toen ik bij haar zat merkte ik dat nog 3 meiden hetzelfde hadden. Ik heb ze uitgelegd hoe ze zich moeten aanmelden bij de polie om een arts te zien.

Later thuis, hadden ze allen medicatie gekregen en zalf. Hopen dat het werkt! Ook hebben ze besloten dit weekend met hun 6-en naar Matapica te gaan. Het is goed om dat nu te doen, aangezien nu de schildpadden nog aan land komen.
Ik heb met Yaël een stuk film gekeken en me toen klaar gemaakt voor salsa. Dit keer ging het goed! Ik trof meteen een hoop meiden van afgelopen weekend, nu kenden we elkaar. Met de heupjes los is het me ook nog gelukt de mannen te volgen. Eindelijk, ik genoot er nog van ook om in alle rondte geslingerd te worden. Ik denk dat ik donderdag eens ga kijken naar de salsa avond in discotheek Havanna. Na salsa heb ik met Lianne gekletst en de usb-stick uitgewisseld met foto's van afgelopen weekend. En toen richting het pannekoekenhuis, waar Ruben als een echte Surinamer te laat was. Ik trof Laura, haar heb ik even op de hoogte gebracht van de meiden in het huis nu. Ook heb ik haar verteld hoe het met meneer Tjon gaat.

De pannekoek was lekker, en Ruben zijn mixed Grill ook. Alleen kregen we het beiden niet op!

Liefs, Sanne.

Day 50

Maandag 14 juni 2010

23.00 uur

Doordat ik laat thuis was van de trip, mijn tassen nog moest uitpakken en vluchtig kennis heb gemaakt met de nieuwe huisgenoten heb ik van een korte nachtrust genoten. De nieuwe huisgenoten komen heel aardig over. Het blijkt in totaal een groep van 20 personen te zijn die allen eerste jaars geneeskunde doen. Bij ons in huis wonen er nu 6, waarvan 4 heel graag bepaalde informatie aanhoren.
Op stage heb ik vrij veel gekletst met Mara. Vandaag was de eerste WK wedstrijd voetbal, dat ook hier groots aangepakt wordt. Degenen die vrij hebben zitten bij 't Vat op 2 grote schermen te kijken. Ikzelf moest werken en heb om 8.30 uur dus met een broodje bij de zaalarts in haar kantoortje gekeken. Samen me Mara en haar 4 co-assistentes die allen wel wat oranje aan hun kleren hadden verwerkt. Hierna ben ik langs Cheryl geweest om even bij te kletsen, vlak voor het weekend wilde ze weten waar ik heen ging, voor het geval er iets zou gebeuren. De schat is nog steeds even zorgzaam.
Wat de patiënten betreft kan ik zeggen dat ik verbaasd was een jongen terug te zien. Hij is al regelmatig flauw gevallen en ligt nu met vreemd gedrag terug op de afdeling. Mara is met zijn ouders in gesprek gegaan en hieruit is het een en ander gekomen, bovendien is de psychiater ingeschakeld. Er bleek meer aan de hand te zijn dat buiten onze macht viel.

Terug thuis heb ik eerst geprobeerd een huisgenootje wat huisregels uit te leggen. Hierna heb ik me even laten zien op skype, maar dit viel even zwaar. Ik vind het rot voor het thuisfront omdat ik het aan hen direct geuit heb, maar ik voelde me stiekem een beetje kwaad. Ik ben nu lekker los aan het komen en geniet met volle teugen van de activiteiten hier. Dat ik er ook mee geconfronteerd werd, dat ik al over de helft van mijn tijd zit. Ik had even het punt van balen, omdat ik al veel eerder me zo had moeten voelen. Iedereen is ontzettend lief geweest en vind het knap hoe ik de eerste maand heb volgehouden met alle tegenslag, maar vergeet niet dat hier ook tijd in is gaan zitten. Tijd die ik het liefst anders ingevuld had. Hier baalde ik even behoorlijk van.

Ruben is langs geweest voor de nieuwe huisgenootjes. Hij heeft informatie gegeven en er meteen 6 nieuwe klanten bij, en dat dankzij mij. Hierna heb ik wat foto's laten zien en wat verteld met een paar. Ten slotte heb ik 3 wasjes gedraaid en mijn hele was weer gedaan. Op het moment zit ik nog steeds te wachten tot Ruben belt om te gaan eten. Hij heeft het echter zo druk met de komende trips voor te bereiden, dat het mij te laat werd. Ik gok dat het dus morgen wordt. Kan ik meteen een paar nieuwe trips vastleggen!

Tot Dan!

Sanne.

Day 46

Vrijdag, zaterdag en zondag 11 t/m 13 juni 2010

Ik heb net 2 keer gedoucht en ben nog vies, maar wat heb ik een leuk weekend gehad. Voor ik vertrok was ik serieus in de waan dat ik de rimboe inmiddels gezien had. Dat ik met andere woorden niet meer verbaasd zou kunnen zijn hierover, omdat ik er al verschillende keren geweest was. Maar ik ben erachter gekomen dat het nóg dichter bebost kan zijn.. Hier ben ik 3 dagen lang geweest.

Vrijdag werd ik uiteindelijk om 12.00 uur opgehaald. Toen had ik er al heel wat op zitten: de was, de afwas, gepind, gedoucht, opgeruimd etc. Dit allemaal omdat ik wilde dat het huis er een beetje netjes uitzag voor de nieuwe meiden. Bij Randy stapte ik in zijn jeep, hem kende ik nog niet maar als Ruben iemand stuurt dan zit het wel goed. Bij 't Vat hebben we nog 3 dames opgehaald: Ante, Justa en Lianne. Ik wist dat de complete groep 10 personen zou zijn, met 5 gidsen (er zouden nog 2 jeeps moeten zijn). Randy vertelde dat we het eerste stuk zelf zouden rijden tot de verzamelplek waar we de anderen zouden treffen. Op weg dus, met genoeg bagage voor een heel primitief weekend. We zijn eerst bij Randy thuis geweest, hij moest nog een klusje afmaken en we waren bovendien toch veel te vroeg. Dit gaf ons meiden de gelegenheid elkaar wat te leren kennen.
Eenmaal op de verzamelplek troffen we de anderen. Om eerlijk te zijn ken ik nog steeds niet alle namen, maar het was een gezellig grote groep. Van Rubens gidsen was de echte harde kern mee: Larry, onze kok Ewald, Rudy, Randy en Ruben zelf. We zijn vertokken met 3 jeeps richting de jungle. Je rijdt over een rode zandweg: een bouxietweg wel te verstaan. Op een gegeven moment wordt deze weg telkens smaller. Randy stopte de jeep en vroeg of we het leuk vonden in de achterbak te zitten. Tuurlijk vonden we dat leuk. Met onze haren in de wind croste hij ons richting jungle. Als wilde ‘bakra's' zaten we daar (Bakra's zijn blanken!). We hebben langs de weg gegeten en achter onze jeeps uit het zicht een plasje gedaan. Toen we verder reden werd de weg nog smaller. Vanaf dat moment mocht ik rijden van Randy, en dit aanbod sloeg ik niet af. Ik heb in een overvolle jeep, voorop, aan de linkerkant van de weg, met het stuur en de versnellingspook aan de verkeerde kant, over onvoorstelbare weggetjes gereden. Om de haverklap moet je uitkijken voor een kuil, voor de takken die tegen de meiden op kunnen komen en je moet ervoor zorgen dat je tempo behoud want anders kom je niet voor het donker op de plaats van bestemming. Randy begeleidde me gelukkig goed, en het was super om eens te doen! Na een hele middag rijden kom je op een open plek in het bos met een stromende rivier, wat autowrakken en wat boomstammen. We waren in Apoeri. Kortom: je slaapplek. Met behulp van de jeeps en wat improvisatie van onze gidsen is het gelukt alle hangmatten op te hangen. De omgeving verkennen is zo gedaan, er is immers niks dan natuur. Terwijl verschillende mensen in het water lagen keek ik toe hoe Rudy een sidderaal ving. Deze diende de rest van de trip als aas voor andere vissen. Rudy is de grote survivor van de groep. Met jachtgeweer en al vind ie het geweldig zo de groep te helpen. Zelf thuis, heeft ie echter een kleine dierentuin. Hij is een grote dierenvriend, ik mag dan ook eens een keer gaan kijken bij hem thuis.
Omdat Ewald de kok is tijdens de trips, en het al donker werd is deze weer aan het koken geslagen. Met Lianne kon ik het inmiddels heel goed vinden. Met haar heb ik nog gekletst en vervolgens is ze mee geweest om te ‘baden'. Zelf heeft ze niet gebaad, ze diende als mijn wasrekje. Ruben, Larry en Randy wel, ook zij stonden in hun ondergoed aan de rivier. Randy sprong erin, gevolgd door Larry. Maar omdat ik mijn maandelijkse periode had en er piranha's in de rivier te vinden waren, leek het me niet zo'n goed idee. Ewald zijn pan deed het net zo goed om schoon te worden..
Na het baden omgekleed en Ewald geholpen in de ‘keuken'. De pot schafte saoto soep en ik heb de kip gepluist. De kip klein gemaakt om in de soep te kunnen doen. Een klein kikkertje kwam steeds naast me zitten. Verder is er zoals verwacht veel ongedierte te vinden: slangen, termieten, allerlei insecten, spinnen etc. De truc is echter hier en daar een kampvuur te maken, want de rook houdt het meeste ongedierte op afstand. Na de soep en wat ‘hangmatteren' hebben we ons klaar gemaakt voor een nachtelijke wandeling. Kaaimannen spotten, dat was de planning. Hoewel we gekleed waren in een lange broek met sokken er overheen en dichte schoenen hadden we toch veel last van de grote bosmieren, pokkediertjes! Ante heeft zelfs haar broek uitgedaan om uit te kunnen kloppen. We hebben een babykaaiman gespot en uiteindelijk meegenomen. Zijn naam is Fred, en is de rest van de avond en volgende dag ons kampdier geweest. De moeder van Fredje hebben we niet gevonden helaas. Na een kleine 2 kilometer lopen had ik het wel gezien. Met Larry, Ante en Lianne heb ik gewacht tot de rest terug was. Hier heb ik Larry gestrikt om boven op zijn jeep sterren te mogen kijken die nacht. Van de gidsen is Larry het grappige type, deelt altijd complimentjes uit en is behulpzaam. Na wat geklets kwam de rest weer teruggelopen. Gelukkig, want ik was doodop. Met ons allen zijn we terug gelopen naar het kamp. Hier lag Ruben alweer de brulaap uit te hangen. De rest sliep al of ging direct slapen. Lianne en ik waren na de terugwandeling over onze slaap heen en zijn met Larry verderop op de boomstammen gaan zitten voor een sterrenshow. Als je ooit zo'n trip doet is dit een aanrader. Omdat hier verder geen elektriciteit is, en de lucht verder dus niet ‘vervuild' wordt met ander licht zie je de sterren heel helder. Hier en daar zie je ook een vallende ster.

Hoewel ik weinig geslapen had was ik de volgende ochtend klaar wakker. Om 08.00 uur rook ik Ewald zijn roerei dat als ontbijt diende. Eerst baden en dan ontbijten. Fredje kwam naast me zitten, maar lustte geen ei. Na een tijdje zijn we gaan inpakken. De bedoeling was om een stuk verder te trekken naar een andere plaats. Dit keer heb ik gestaan in de jeep, ook leuk! Je moet alleen wel goed uitkijken voor alle naderende boomtakken en lianen. Deze rit duurde langer dan ik dacht, het was alsof we rondjes aan het rijden waren. Dit was uiteindelijk ook zo, want Ruben was zijn spatbord kwijt geraakt tijdens het rijden. We hebben hem gelukkig gevonden (het was een huurauto) en kwamen hierna in Tibiti aan. Deze plek zag er wat knusser uit, kleiner. Het had ook een rivier en in de verte hoorde je een ‘soela': een stroomversnelling. Rudy had ons al verschillende keren laten schrikken door onverwacht zijn geweer af te vuren. Dit is goed, omdat dit het gevaarlijk wild op afstand houd. Zelf werd ik echter ook een beetje nieuwsgierig, dus mocht ik van hem ook eens schieten. Zo'n ding geeft een behoorlijke terugslag zeg, ik voel het nog steeds in mijn spier! Maar het veroorzaakt in mijn geval ook gaten in een wolk. De hangmatten waren inmiddels weer opgehangen en Ewald heeft bami gekookt. Alles gebeurt trouwens met water uit de rivier, het koken, het afwassen en het baden. Alleen wanneer je koffie of thee maakt word er meegenomen water uit flessen gebruikt. De tijd gaat zo snel dat je je achteraf afvraagt wat je allemaal gedaan hebt. Voor ik het wist zat iedereen in het hangmattenkamp van de gidsen en was het weer donker. Kampvuur erbij en borgoe, een soort rum. Hier leerde ik May beter kennen. Ik kwam erachter dat zij uit Nederweert komt en zelfs bij mij op school de HEAO volgt. Ook toevallig, niet? Deze gezellige meid had een kaartspel meegenomen om een drankspelletje mee te doen. Langs de kant heb ik toegekeken hoe Ruben begon te dansen en May een kaboutertje van haar beker afhaalde. En dit terwijl ze nog niet eens dronken waren..
Het spel viel stil en zo ook de groep. Iedereen luiert en iedereen hangt. Nog steeds in het kamp van onze gidsen. Dat is nou jammer, en erg sfeerbepalend. Ik heb me even teruggetrokken in Larry's jeep en muziek geluisterd, hijzelf lag al te slapen. Ook May is haar eigen weg gegaan. Toen ik later die avond wakker werd, ben ik eerst bij Rudy gaan kijken. Hij maakte een paar mensen wakker door een enorme knal. Wat bleek: hij had een boshaas geschoten. Een enorm beest, dat morgen zou dienen als onze lunch. Ik was benieuwd, en heb toegekeken hoe het arme beest voorbereid werd voor de pan van Ewald waar ik me de vorige dag nog mee gewassen had.

De volgende ochtend was ik laat wakker, bewust heb ik gewacht op Ewald zijn roerei. Ik heb gebaad en toen vroeg Rudy of we mee wilden naar de soela. Graag zelfs. Het is even een flinke klim en bovendien vrij onhandig, maar het uitzicht dat je vervolgens hebt is niet vast te leggen op foto. Met Rudy en May heb ik aan een boomstronk in de soela gehangen. Voor zowel May als voor mij was dit het hoogtepunt van de trip! Ik had uren kunnen blijven zitten, maar helaas was de boshaas klaar. Het ziet eruit als haché, maar de smaak (die ik overigens lekker vond) is er niet mee te vergelijken. Hierna kregen we te horen dat het er alweer opzat. Ik vond het echt jammer, maar heb toch maar braaf ingepakt. De terugweg duurde voor mijn gevoel langer, maar dat kwam omdat ik wist waar ik naar terug ging (3 dagen geleden was alles nog spannend). Bovendien kwamen we in de file terecht. Je rijdt ergens heen waar je bepaalde dingen tegenkomt die ik persoonlijk 3 dagen totaal niet had gemist. Straathonden, getoeter van alle mannen, files, reclameverlichting etc. In de file moest ik ineens enorm plassen. Maar om nou hier ook achter de jeep te zitten vond ik niet zo handig. Gelukkig was een vrouw zo aardig haar toilet te laten gebruiken door ons. Even later hebben we met ons allen friet gegeten in een wegrestaurant. Dit was Ruben zijn beloning voor ons omdat we het 3 dagen zonder te klagen hadden volgehouden. Hierna ging elke jeep een andere kant op om iedereen netjes thuis te brengen. Veel later dan gepland en kapot moe, maar wel met een voldaan gevoel!

Liefs Sanne.

Day 45

Donderdag 10 juni 2010

23.25 uur

Ik heb het de laatste tijd een beetje te druk, mijn ogen vallen dicht joh! Vandaag was het zover: een uitstapje met het depressieve meisje. Zij wilde heel graag naar het winkelcentrum, en omdat we dachten dat het een goede stimulans zou zijn hebben we dit voor haar geregeld. Haar ouders hadden een mooi jurkje voor haar klaargelegd met nieuwe slippers, Mara had make-up bij zich en ze is bij de kapster geweest. (Een zuster die bij iedereen op de afdeling wel wat heeft gedaan, mij heeft ze bijvoorbeeld mijn haren gevlochten..)

Haar ouders waren vroeg. Met hen zouden wij meegaan, haar vader heeft namelijk een groot busje. Na de nodige foto's was het tijd om wat te eten voor vertrek. Omdat dit haar dag moest worden hebben we al onze verwachtingen naar haar zo laag mogelijk gesteld, vandaag zien we alles even door de vingers. Dit betekent dus automatisch dat ze niks gegeten heeft..
Met de rolstoel zijn we naar beneden gegaan, zelf is ze in de auto gestapt en voor ik het wist zaten we met 5-en in de auto. Ik heb gezien waar zij woont, maar ook hoe zij genoot van dit uitstapje. (Vanaf dat ze haar jurkje aanhad glimlachte ze regelmatig.) In de ‘hermitagemall' zijn we verschillende winkel binnen geweest. Ze uit zich nog steeds slecht, als vond ik het knap dat ze aangaf welke winkel ze van binnen wilde zien.
Voor Anke heb ik nog de slippers gekocht die ze gevraagd had en toen ik terug richting mijn gezelschap liep werd ik verliefd op een tuniekje die in een etalage hing. Stiekem ben ik naar binnen geglipt en heb het meteen gepast. Prima, alleen jammer dat het zo lang duurde voor ik afgerekend had. Mara had me bijna voor vermist opgegeven. Op de terugweg naar het ziekenhuis zijn we langs haar school gereden, haar meesters en juffen, én haar beste vriendinnetje zijn haar komen groeten. Vanaf toen was haar dag helemaal goed: de glimlach verdween niet meer. Terug in het ziekenhuis stond ontvangstcomité al klaar, elke zuster wilde wel weten hoe het was gegaan. Maar het meisje zelf was kapot moe, zodra ze op bed lag sliep ze. De tijd is snel voorbij gegaan door dit uitstapje, toch had ik nog de tijd voor een leermoment. De zaalarts had namelijk een consult aangevraagd voor het meisje met de chemo kuren. Mara wilde dat ik dit gesprekje zou voeren. Het ging uiteindelijk redelijk. Zelf had ik nog nooit gesprekstechnieken in de praktijk toegepast, en om eerlijk te zijn naast mijn eerste jaar ook verder geen les meer in gehad. Bovendien had het meisje het er moeilijker mee als verwacht. Mara is bijgesprongen omdat het meisje te veel weerstand bood. Ik heb alles vervolgens gerapporteerd. Met dit meisje zullen we intensiever te werk moeten gaan..

Na stage heb ik direct een taxi gebeld: ik mocht mijn bestelde kleren bij de kleermaker ophalen! Ik was zeer benieuwd en ze zijn uiteindelijk mooi geworden! Verder heb ik nog wat andere dingetjes geregeld in de stad en ben ik terug naar huis gegaan. Gauw gegeten want om 19.00 uur begon mijn allereerste ‘zoukles'. Voor de les trof ik direct een meisje met wie ik op het terrasje heb gezeten. Wat blijkt: ze komt uit Echt. Dit was gezellig en de zoukles was ook leuk. Al hoop ik dat de volgende les wat sneller zal gaan. Zouk lijkt namelijk veel op samba en ik pikte daarom alles vrij snel op..

Na de Zouk heb ik met Delano nog wat gedronken. Die jongen bleef maar bellen, dus vanavond heb ik hem dan ook uitgenodigd.
Nu terug thuis, is mijn tas inmiddels gepakt voor komend weekend. Morgen om 11.00 uur word ik opgehaald...

Liefs, Sanne.

Day 44

Woensdag 9 juni 2010

Vandaag een en ander gedaan.
Op stage hebben we weer met het depressieve meisje gegeten, dit ging wederom niet goed. Ze is de laatste dagen nog moeilijker te motiveren dan anders. Bovendien doet ze pogingen tot het manipuleren van de verpleging. Omdat er verder (nog steeds) erg weinig te doen was zag het ernaar uit dat het een rustig dagje zou worden. (Dit was niet erg, het was namelijk erg warm weer.) Halverwege de dag liep ik op de gang weer een bekende tegen het lijf. Vorige maand heeft een meisje op de afdeling gelegen dat bekend is met een agressieve vorm kanker. Zij krijgt regelmatig chemo-kuren waarvoor ze dan tijdelijk wordt opgenomen. Vandaag kwam ze voor haar tweede kuur. Het is een sterk meisje, ondanks dat ze al veel heeft meegemaakt. Vandaag zag ik haar echter voor de eerste keer huilen, ze kwam gebroken over. Omdat ze eerst moest worden aangesloten aan de chemo, en haar ouders nog aanwezig waren hebben Mara en ik ons eerst nog even terug getrokken. Zij wist echter wel dat we haar nog wat afleiding zouden bieden verder op de dag. Rond de middag begon de warmte aandacht te vragen, ik voelde me niet lekker. Het zweet brak me uit en mijn voorhoofd gaf een heel drukkend gevoel. Ik ben gaan zitten en voelde me eventjes heel zwak. Toen ik mijn polsen nat had gemaakt en Mara me een glas ijskoud water had gegeven trok het langzaam bij. Zelfs de zaalarts vond het even de moeite bij me te kijken. Ik moest zoet sap drinken van d'r, dan steeg mijn suikerlevel weer een beetje. Dit laatste is absoluut waar, hoewel we het in Nederland niet gewend zijn, komen de meeste mensen hier aan van de vele vruchtensapjes die hier te vinden zijn. Toen het weer een beetje ging heb ik lang en gezellig geluncht met Mara. De rest van de middag hebben we spelletjes gespeeld met onze dappere meid die haar zoveelste chemo kreeg.

Na stage viel ik als een blok in slaap, om vervolgens badend in het zweet wakker te worden. Bah, wat was het warm.. Omdat ik de indruk kreeg dat ik koorts had heb ik meneer Tjon om zijn thermometer gevraagd. Mijn vermoeden klopte, ik had een kleine verhoging. Deze middag heb ik me dus rustig gehouden en wat verteld met Laura. ‘S avonds had ik afgesproken met Ruben en Eline om te gaan uit eten. Dit was gezellig, zo gezellig zelfs dat we 3 terrasjes hebben gepakt. Ik heb direct een planning kunnen maken voor de komende weekenden om op trip te gaan. Ruben vroeg of ik nog mee wilde naar Bigipan, back to basic en de Raleighvallen. Alledrie zal jullie waarschijnlijk niks zeggen, maar dit weekend staat in elk geval drie dagen ‘back to basic' op de planning. Dit houd de echte primitieve wereld in. Geen toilet, geen douche, slapen in een hangmat en zelf jagen op eten (misschien wel een kaaiman!). Ik ben zeer benieuwd, je moet alles eens geprobeerd hebben toch?

Liefs, Sanne.