Day 67

Zondag 11 juli:

De eerste helft van de dag stond ‘niks' op het programma. Yael zou vandaag weggaan, en de ochtend was dus voor haar. Ik heb ernaast gezeten toen ze na de hele nacht stappen met slaapdronken kop haar koffer inpakte. Voor Hanna had ze een kaart en een cadeautasje gemaakt, dacht ik. Ze deed nogal mysterieus erover, wat voor mij een teken was me er niet mee te bemoeien. Hoewel ik Yael niet lang gekend heb waren wij met Anne Marijn wel echte maatjes. Al snel deel je een hoop zo in hetzelfde huis, we hebben ontzettend gelachen. Toen ze wegging had vooral zij tranen in haar ogen, bah! De tijd van afscheid nemen is officieel, binnenkort gaat Anne Marijn, dan Julia en daarna ik. Irma is inmiddels ook al weg.
Terwijl de taxi kleiner werd hebben Anne Marijn en ik wat gedronken samen, vervolgens zijn we onze eigen weg gegaan. Ik moest op skype en Anne aan haar verslag. Maar toen ik op mijn kamer kwam, bleek dat dit nog even kon wachten. Op mijn bed stond een cadeautasje met geschreven brief erbij. Terwijl ik naar Anne liep kwam zij mij op de gang tegen met hetzelfde tasje. Aan elkaar hebben we de brieven voorgelezen en uitgepakt wat Yael voor ons verzameld had. In de tasjes zaten alle spulletjes die we hier gedeeld hebben tijdens gezellige momenten: cocoskoekjes, ijsjes, strawberry sap, snoepjes, etc etc. Yael, je bent een schat! Op skype kwamen bij mij de traantjes eruit...

In de middag was het tijd ons in het oranje te steken: de WK finale! Mell, Anne Marijn en ik zijn 2 uur voor aanvang richting 't Vat gelopen, toen al waren er geen zitplaatsen meer. Juul was slim, zij was nog iets eerder gegaan en zat netjes met een drankje naar ons te zwaaien, haha. Uiteindelijk hebben we kratten geregeld en zijn we daarop gaan zitten. Het was een zeer aparte ervaring, om voor een stel Spanje-supporters in een grote oranje menigte te zitten en te zien hoe Nederland verliest. Ik merkte dat ik erin meeging, in die zin dat ik me steeds meer ging ergeren op de scheidrechter. Na afloop kun je je voorstellen dat de sfeer niet al te best was, Julia, ik, Mell, Anne Marijn, Ruben, Ewald en Sandra zochten elkaars gezelschap op en hebben een drankje genomen. Terwijl de helft van de groep afhaakte hebben Mell en ik Ruben gestrikt om te gaan uit eten. Wat heet: eerst naar huis, omkleden, pinnen, mensen verzamelen en dan een dik uur later met Ruben, Ewald, Larry, Marc, Rudy, Julia, Mell en ik aan tafel te zitten. Zoiets kan echt alleen maar in Suriname!

Na het eten zijn we nog wat gaan drinken bij Zanzibar in de straat.

Leuk weetje: Ewald maakt op trip altijd grapjes dat hij een schoonheidssalon heeft. Na het koken kun je hem huren, dan kan ie wat bijverdienen. Je kan gemasseerd worden of je nagel verzorgd krijgen. Je kan je voorstellen dat nog nooit één nagel gelakt is op trip. Toen ik hier aan tafel over begon keek ie me bloedserieus aan, nam zijn tas en haalde er een nagelschaartje en nagelvijl uit. Hij vroeg zich een knuffel per uur!

Day 65 and 66

Vrijdag 9 juli:

Jeepsafari!!
Mell en ik kwamen elkaar op het balkon tegen met onze backpack. Samen worden we dadelijk opgehaald door Larry in zijn world's famous jeep. Alleen was Larry wat laat, waardoor ik met mijn kont begon te draaien. Als ik te veel tijd heb dan ga ik allerlei onnodige dingen bedenken die nog mee moeten. Een extra zaklamp, 3 keer je spullen checken etc. Toen ik Larry belde bleek dat ie in de file stond. ‘Ik ben binnen tien minuutjes daar skatje.'
Dat was niet helemaal waar, want Ruben en Ewald hebben ons uiteindelijk opgehaald. Vervolgens zijn we naar Larry thuis gereden en daar overgestapt in zijn jeep. Larry zelf was nog even onvindbaar. Toen hij een klein half uurtje later ‘thuis' kwam waren de tassen al overgeladen in de jeep en hebben we een rondleiding gekregen. Larry woont groot, zijn verzameling jeeps was indrukwekkend om te zien en de bloemkassen van zijn ouders ook. Voor een man zag zijn huis er erg opgeruimd uit. ‘Ik ben vaker in het bos dan thuis hoor', was zijn reactie.

De jeepsafari was de eerste keer dat ik in the world's famous jeep zat. Larry's jeep is 25 jaar oud en ooit een keer omgeslagen tijdens een andere jeepsafari waarbij de ruiten eruit zijn gesprongen. Zijn landcruiser ziet er gehavend uit, mankeert altijd wel wat maar rijdt wel nog (al is het op de onderdelen uit zijn jeepverzameling). Het geeft een geweldig gevoel daarmee de jungle in te trekken. Na een dik uur rijden kwamen we aan op ‘Ayo'. Op deze plek zouden we blijven overnachten alvorens we de savanne in zouden trekken. Julia en ik hebben geholpen met de lading tassen van de jeep te laden. De mannen hebben staan lachen toen Julia notabene in jurkje het dak op klom. Tijdens het ophangen van de hangmatten kregen we een tip van Ruben: Loop hier niet op blote voeten rond in het zand ok? Waarom zei hij niet, en deze tip was ook al snel iedereen vergeten. De rest van de middag stond alleen vissen als actief op het programma. Blijkbaar zaten er piranha's in de rivier, maar na een middag en avond vissen trokken we de conclusie dat het er waarschijnlijk maar 3 of 4 waren. Veel hangmatteren dus deze trip, en ik merkte aan mezelf dat ik mijn energie kwijt wilde. Deze energie heb ik benut door Ewald te helpen die uiteindelijk samen met mij 2 uur lang in de keuken heeft geploeterd. Op het menu stond saoto-soep, en tijdens het koken heb ik gezellig gekletst met hem. Na het eten was het donker, en dus tijd voor een nachtelijke duik in de rivier. Word je dan door een piranha gebeten dan ziet ten minste niemand het!
Na het baden zijn we met een groepje gaan wandelen. Vanaf ons kamp keek je namelijk uit op een brug die nog niet af was. Larry en Ewald stelden voor hierheen te lopen. Op slippers, die voor het eerst onhandig waren, zijn we gaan lopen. Na wat gezelschap van lokale honden en zo'n twee kilometer verder kwamen we aan op de doorbroken brug. Hier hebben we een hele poos gelegen en muziek geluisterd. Om het gesnurk niet te vergeten van Larry die in slaap was gevallen. Toen de meesten het te koud hadden zijn we teruggelopen. In het kamp was alles stil, op wat gesnurk na. In plaats van in de hangmat, ben ik op wat vliegtuigstoelen die bij het kamp hoorden in slaap gevallen. Het kampvuurtje hield me warm...

Hoewel ik als laatste ging slapen, werd ik ook weer als eerste wakker. Samen met de zon, die boven de rivier opkwam. Ik ben blijven liggen tot Ewald klaar was met het ontbijt. Hier heb ik trouwens weinig van gehad omdat ik een klein beetje ziekjes was. Na het ontbijt opnieuw baden in de rivier, en toen? Toen zijn Julia, ik en Marc op het dak geklommen van de jeep, klaar voor de safari! Ik moet toegeven, echt comfortabel is het niet. Maar het geeft wel een kik! Het geeft een vrij gevoel. Alle jungle liedjes die in ons opkwamen hebben we gezongen. Mede ook doordat de muziek in de jeep zelf niet te horen was voor ons. Marc verzachtte het uitwijken voor bomen voor ons, hij zat in het midden en bood zijn armen aan als rug en hoofdsteun. Op het moment dat ik van deze steun gebruik wilde maken, bleek dat hij zijn arm net had weggehaald. Ik wilde een boom ontwijken, terwijl Larry met volle vaart door een modderplas reed. Met volle vaart kwam ik met mijn nek tegen de dakrand. Dat deed even zeer....

Op de terugweg naar Ayo moesten we een stukje over een geasfalteerde weg. Juist hier knapte de band van Larry's jeep. Perfecte timing! Ruben met zijn mannen hebben staan sleutelen langs de highway van Suri, terwijl wij ramptoeristen tijd hadden genoeg foto's te maken.
Terug in het kamp is gekookt, gezwommen en geluierd. Tot het tijd inpakken was, het is altijd jammer als een trip ten einde loopt..

Op de terugweg had Mell mijn misselijkheid overgenomen, zij is op de achterbank in slaap gevallen...

Day 64

Donderdag 8 juli:

Vandaag lekker uitgeslapen. Op mijn gemak gedouched en aangekleed en voordat ik naar Cheryl zou gaan had ik zelfs nog tijd om met Julia te bellen en een luisterend oor te bieden aan meneer Tjon. Vooral het laatste neemt wel wat tijd in beslag.

De tweede helft van de ochtend heb ik met Cheryl bij Steps doorgebracht. Steps is de grootste slipperzaak die je je kan voorstellen. Ik was gevraagd om mijn advies, aangezien Cheryl voor een vriendin in Nederland slippers ging halen. Zelf zijn ook twee paar slippers blijven plakken, zowel bij Cheryl als bij mezelf. Thuis schieten ze me af joh..

Eenmaal terug heb ik nog wat gedronken bij haar en de mixer geleend. Deze dame had zich namelijk voorgenomen twee appelcakes te bakken voor de trip komend weekend. (Er staat nog meel in de koelkast..) Binnen een uurtje rook het hele huis naar versgebakken cake. De huisgenootjes die een voor een terug thuis kwamen snuffelden eens in de oven. Ik had goed gebakken, al zeg ik het zelf!

Terwijl de cake stond af te koelen had ik even tijd voor een uurtje rust. Op bed ben ik in slaap gevallen en werd later weer gewekt door Yael. Ik had haar ge-smst of zij en Anne Marijn vanavond mee gingen eten bij Julia. Jawel hoor, beiden gingen mee!
Julia had er werk van gemaakt: in de oven stond lasagna en ernaast lag een ciabatta brood. Op tafel stond kruidenboter en borgoe met cola. Sinds kort hangt ook haar hangmat in de keuken, om na het tafelen wat te kunnen uitbuiken. Terwijl ik de lasagna rook kwam ik erachter dat ik vreselijke honger had. Toen ik daarbij stil stond, stond ik ook bij iets anders stil. Ik had vandaag niks anders gehad dan een overgebleven stukje taart van gisteren. Julia heeft even op me gemopperd, en me vervolgens wat extra opgeschept. Voor uitbuiken was alleen geen tijd omdat Juul en ik vroeg in Havanna werden verwacht. De eigenaar heeft besloten voortaan vooraf aan de disco avonden nu salsa les te gaan aanbieden. Hoewel wij dit al kunnen, zijn we toch braaf van de partij. Yael en Anne Marijn zijn naar huis gegaan.
Tijdens deze les hebben we niets nieuws geleerd, wel hebben we ervoor gezorgd dat anderen iets nieuws zouden leren. Juul moest met elke vreemde dansen die maar wilde, terwijl de leraar mij elke keer vastpakte als assistente om dingen voor te doen. Toch een nieuwe ervaring.

In de anderhalf uur dat Havanna nog erg rustig is ben ik terug naar huis gegaan om Anne Marijn en Yael op te halen. Met hen ben ik even in het casino geweest om een gokje te wagen. Vervolgens terug naar Havanna. Waar het heel, heel laat en vooral gezellig is geworden. Helaas kreeg ik vanavond ook een sms-je van Jess, met minder leuk nieuws van thuis uit.

Day 63

Woensdag 7 juli:

Wat ik vandaag gedaan heb weet ik eigenlijk niet zo goed. De tijd vloog om terwijl ik alleen de was heb gedaan. Oh ja! Jawel, ik ben ook nog slagroomtaart gaan halen en langs de kinderafdeling geweest. Het was een soort van afscheid. Toen ik de afdeling opliep werd er net een klein kindje opgenomen voor een operatie. Zodra hij me zag gebaarde hij naar me. Ik heb hem op de arm genomen en niet meer losgelaten. Samen met hem heb ik een stukje taart gegeten en concludeerde ik met Mara al vrij snel dat dit nou echt een ‘gevaarlijk kindje' is. Gevaarlijke kindjes zijn kindjes die: Je of het liefst stiekem mee naar huis wilt nemen, of ervoor zorgen dat je zelf aan kindjes wil beginnen. Gevaarlijk dus, maar wel leuk!

Vanavond had ik ook nog wat op de planning: een etentje met de groep van Ruben. Eigenlijk zouden we weer naar Hanna gaan maar dat ging plotseling niet door. Bovendien waren er wat stagiaires die binnenkort naar huis gaan en Ruben besloot daarom een etentje te houden met een aantal huidige stagiaires en zijn gidsen. (Dit woord mag ik van hen eigenlijk niet meer zeggen, maargoed ze voelen zich nog steeds aangesproken als ik het zeg dus..)
Larry en Ruben haalde ons huis op, en brachten ons naar een chinees restaurant. Het eten was lekker, Zoals in Suriname altijd veels te veel, de groep was gezellig groot en de tijd ging snel. Na het eten zijn we naar 't vat gegaan voor een drankje. Hoewel Anne Marijn en Yael weer vroeg op moesten zijn ze met mij, Larry en Ruben tot het laatste gebleven. De planning was om nog een stuk slagroomtaart te eten bij ons, maar daar hebben de mannen toch maar vanaf gezien...Wij vrouwen niet!

Day 62

Dinsdag 6 juli 2010

Vanochtend heb ik eerst uitgebreid met Julia gebeld. Over haar had ik wat roddels gehoord die zich afgelopen weekend zouden hebben afgespeeld. Vreemde roddels, die ik de moeite vond even te polsen bij d'r. Omdat ik weet dat ze het op prijs stelt er niet teveel over los te laten zal ik verder niks vertellen. Alleen dat de roddels loze en verdraaide woorden waren van de werkelijk à Zoals altijd eigenlijk.
Na gebaad en aangekleed te hebben ben ik met Julia de stad in geweest. Tijdens de lunch is Ruben erbij gevoegd, Surinamers houden nou eenmaal van lekker eten en ruiken het zelfs op afstand!
Hierna zijn we naar ‘Dojo' gegaan, een kledingzaak. Echt iets voor Ruben dacht ik, ik wilde een leuk jurkje om in uit te kunnen gaan. Ik vroeg meneer Chhangur wat hij mooi vond. Vrij snel haalde hij een zwart jurkje uit een rek, de eerste de beste uiteraard. Ach ik vond het allang leuk dat hij mee speelde, en bovendien was het jurkje niet eens zo'n slechte keuze. Toen ik het eenmaal aanhad bleek het ‘ietsje' te groot. Een medewerkster kwam erbij en wees me erop dat ik zwangerschapskleding aanhad, of dat de bedoeling was?... Later heb ik hetzelfde jurkje in mijn maat gekocht.

Toen onze shoptijd om was zijn we richting 't vat gegaan: Nederland-Uruguay zou spelen.

Voetbal is en blijft een vreemde sport, vind ik. '11 Man fight for a ball. And once they have it, they kick it away.'
Voor het eerst heb ik een voetbalwedstrijd bij ‘t vat meegemaakt. Geheel in groen (ben niet meer thuis geweest om me om te kleden) zat ik tussen een oranje menigte. Julia en ik hebben nog net 2 stoelen kunnen bemachtigen en maar goed ook, want toen we eenmaal zaten kon je geen kant meer op. Een stuk of 5 schermen hingen op, en dat op een vrij klein pleintje. Toen het 1-1 was moest ik er heel eventjes tussenuit knijpen. Al heel lang ben ik druk op zoek naar het geschikte souvenirtje voor Kris, en eindelijk had ik iemand gevonden die me hieraan kon helpen. Ik hoefde het enkel nog maar op te gaan halen. Tien minuten ben ik weggeweest: van 16.55 tot 17.05 uur. Dat de stand toen 3-1 zou zijn had ik niet gedacht!

Aan de afterparty hebben Julia en ik niet veel meegedaan, we zouden nog even langs ‘Julia's' gaan. ‘Julia's' is een chinese kledingzaak waar ik altijd wel kan slagen. Julia zelf wilde deze zaak wel eens zien, sowieso omdat ze eenzelfde jurkje als ik wilde kopen. Helaas voor haar hadden ze deze niet meer in haar maat. Mijn maat was er genoeg, want ik ben weer goed geslaagd.
Toen het begon te schemeren zijn we naar Zoukles gegaan. Julia moest nog afdansen, maar ik heb de boel een klein beetje verstoord. Toen ik de zaal binnenliep en Juul zich omdraaide zag ze me wit weg trekken. Opeens was ik heel duizelig, gekke is dat ik dit bij 't vat al lichtelijk voelde. Ze heeft een zoet sapje voor me gehaald en een broodje besteld. Met moeite heb ik de sap opgedronken, en na 45 minuten gewacht te hebben bleek het brood op te zijn. Door haar ben ik naar huis gebracht en heeft ze wat eten met me gemaakt. Toen ik goed en wel in bed gestopt was is ze weggegaan.... De schat.

Day 61

Maandag 5 juli 2010

Vandaag een baaldag.

Ik werd wakker en heb met een vriend even kort gesloten of een dagtripje naar overbridge morgen nog wel doorging. Helaas, hij zit vast op Isadou met zijn jeep en ziet geen mogelijkheid terug te komen. Shit dacht ik, want ik zag het wel zitten even weg te gaan.

Toen werd ik gebeld door Mara dat er wat probleempjes waren op stage. Ze had gehoord dat ik langer moest stagelopen maar begreep het niet zo goed. Ik heb Cheryl vervolgens gebeld en kwam na enige moeite te doen erachter dat de directeur naar me gevraagd had. Men is een beetje ongeduldig naar mijn verslaglegging. Goed teken?

Toen smste Jess me met nieuws dat ik al eerder had gehoord als ik mijn Nederlandse telefoon aan had gehad. Ik weet niet of Bjorn mijn verhalen leest, maar ik wil hem vanuit hier wel sterkte wensen. Hou je taai. Jess, ik mail jou snel ok?

Ten slotte kreeg ik op skype te horen dat oma in het ziekenhuis ligt. Pap en mam hadden al getwijfeld om het te vertellen, maar omdat ze er niet goed aan toe is wilden ze me toch op de hoogte stellen.

Toen Yael thuis kwam zei ze al: Jij hebt of nergens last van, of 4 dingen tegelijk.

Ter afleiding ben ik vanavond wel nog met Cheryl naar een cabaretshow geweest. ‘Wes for pres', een stuk van bekende cabaretier Wesje. Het was een gezellige avond, ben verliefd geworden op zijn zangstem en heb met bewondering gekeken hoe hij bepaalde situaties acteerde die voor ons heel herkenbaar zijn. Jammer vond ik wel dat de helft van de show in het Sranans was, dus dat kon ik niet volgen. Arjan; DJ Cat, de vriend van Mara was er ook. Hij verzorgde de muziek voor Wesje en heeft me soms in de gaten gehouden of ik ook wel lachte..

Day 58 and 59 and 60

Dit verhaal volgt nog..
Mijn trip naar de raleighvallen en Voltzberg...

Day 57

Donderdag 1 juli 2010

Keti Koti!!
De afschaffing van de slavernij wordt vandaag gevierd. Toen ik rond de middag goed en wel wakker was heb ik wat aangeklooid. Gedoucht, gegeten en met Julia afgesproken dat we elkaar rond 14.00 uur bij zus en zo zouden treffen om de stad in te gaan.

Ditzelfde idee hadden meerdere mensen, bij zus en zo trof ik zowat iedereen die ik hier al heb leren kennen. Voor het eerst sinds mijn tijd hier zijn we de palmentuin door gelopen. Hoewel dat normaal niet zo veilig is kan het vandaag geen kwaad. Keti koti is een beetje te vergelijken met Koninginnedag. Je hoort muziek op straat, overal is het versierd en je ziet kraampjes met rommel of eten. Wat Keti Koti apart maakt is de traditionele klederdracht. Hele gezinnen zie je met hetzelfde stof rondlopen in verschillende handgemaakte pakjes. Zelfs de baby's horen erbij. Tijdens het wandelen kregen we gezelschap van een meneer met een oranje t shirt aan. Hij zocht aandacht bij Julia en mij, het enige dat hij brabbelde was: ‘Krabs?'. Geen idee wat het betekent, en hij begon ons sterk te irriteren met zijn aanwezigheid. Overal waar we gingen liep hij eenzaam met ons mee.
Bij de waterkant kwamen we de cocosman tegen, hij had net goed zaken gedaan. Omdat ik zijn sieraden om had herkende hij me direct. Hij zei dat de foto's die gemaakt zijn geworden binnenkort ontwikkeld werden, dan konden we komen kijken als we wilden. Yael en ik hebben bij verschillende pangi-stands gestaan. Een pangi is een typisch Surinaamse omslagdoek met hoofddoek. De meeste vrouwen gebruiken hem als rok. Niet geslaagd helaas, dan maar wat gaan drinken. Alsof we het aanvoelden was het ook de perfecte timing voor een schuilplaats: de zon ging weg en het begon letterlijk te stortregenen. Hoewel we onder een grote paraplu zaten, waren we alsnog doorweekt. Lianne belde me om te vragen of we ook in de stad waren. Haar huisgenoten gingen weg en ze wilde zich graag bij ons voegen. Bij Ford Zeelandia heb ik op haar gewacht. Geheel in traditie trof ik haar in een bonte pangi die ze net gekocht had. We hebben nog wat gelopen en uiteindelijk ben ik ook geslaagd.

Omdat ik nog wat dingetjes te doen had, ben ik eerder weg gegaan. De anderen zijn gaan eten en ikzelf heb mijn tas voor komend weekend ingepakt en opgeruimd. Rond half 8 trof ik ze weer bij het dansen. De laatste officiële les Zouk. Dinsdag zou examen zijn maar omdat ik dan waarschijnlijk niet kan heb ik mijn examen vandaag afgelegd. Wederom felicitaties want ik heb mijn tweede certificaat binnen.

We zijn wezen eten en daarna direct door naar havanna gegaan. We dachten nog: Het zal wel druk zijn. Dat viel vies tegen, je kon de mensen net niet meer op twee handen tellen. Wel heb ik lekker gedanst. Tegen de tijd dat ik er een punt achter wilde zetten vroeg iemand me nog voor een laatste dansje, en hier heb ik geen spijt van. Al kon ik de dans totaal niet, hij leidde me zo goed dat ik over de vloer gleed. .... Heette hij, later kwam ik erachter dat ie al jaren les geeft bij een andere dansschool. Hierna had ik moeten stoppen, want de volgende met wie ik gedanst heb viel enorm tegen. Niet omdat hij geen ... heette, maar omdat hij vanaf de eerste stap vol met gewicht op mijn tenen ging staan.....