Zaterdag 5 en Zondag 6 juni 2010

Er zijn plekjes op aarde die je als een paradijsje kan beschouwen. Matapica is er hier een van. Ik ben net terug van een geweldig weekend.
Voordat ik werd opgehaald door de taxi om naar de opstapplek te gaan, heb ik Mandy en Sanne een dikke knuffel gegeven en gedag gezegd. Zij keerden huiswaarts. Ik moet toegeven dat dit een gek gevoel geeft, de komende week zijn Laura en ik alleen in huis en dan verhuist ook zij. Dan breekt voor mij een nieuw tijdperk aan: ik zal dan 6 nieuwe huisgenootjes krijgen.

Nog net op tijd kwam ik aan bij de verzamelplaats. Ik voegde me bij de groep, daar werd me gelijk gevraagd waar ik heen ging. Het was mijzelf ook al opgevallen dat ik belachelijk veel bagage had vergeleken met de rest van de groep. Wat bleek: zij zouden op dolfijnentrip gaan en dit is maar een middagje. Ik was dus de eerste voor de trip naar Matapica. Met een bootje zijn we overgestoken en hier per busje verder gegaan. Hierna stapten we weer over op een bootje en kwamen we op onze lunchplek aan. Het was allemaal goed geregeld, zoals we Ruben inmiddels kennen. Ook de timing was perfect: terwijl wij droog zaten te lunchen heeft het pijpenstelen geregend. Toen het opgeklaard was en wij onze reis vervolgden scheen de zon weer fel. De manier waarop we de reis verder zetten was geweldig! In een klein zeer laag bootje zijn we door de mangrove gevaren. Deze tocht duurde zo'n half uurtje. Je bevind je midden op een rivier die zodanig het licht weerkaatst dat je op de foto's bijna niet kan zien wat water en wat nou echt boom is. Geweldig! Als je goed oplette zag je overal tropische vogels zitten in de meest mooie kleuren (felblauw, oranje, geel etc.). Door de meeste kleine struikspleten voeren we tot de bootsman vrij onverwacht (maar ook met volle vaart) het bootje tegen een soort bruggetje aan voer. Dit bruggetje was een helling waar de boot overheen geduwd moest worden voor we verder konden. Primitief maar echt cool: sta je daar met z'n allen te duwen. Hierna duurde het niet lang voor we aankwamen in het paradijsje. Wanneer je uit de boot stapt hoor je de zee, maar ziet hem niet. Het enige wat je ziet is zandstrand met palmbomen, hutjes waar tentjes in staan en een prachtige horizon met blauwe lucht. We hebben eerst onze spullen uitgestald en de hangmatten opgehangen (erg belangrijk!). Toen zijn we een stukje gaan lopen. Het zandstrand is een heuvel waar je tegenaan kijkt, 100 meter verderop zie je de Atlantische oceaan. Het is een kwestie van goed insmeren, een drankje nemen zodat het eventjes kan intrekken en vervolgens ‘baden' in deze zee. De golven waren vrij sterk en aangezien een metgezel al verschillende keren op een kwal getrapt was zijn we vrij snel eruit gegaan. Dan maar liggen, in de zon weliswaar wat voor mij geen slim idee is. Amper 5 minuutjes heb ik het volgehouden. Toen heb ik me bij Ruben bij de hangmatten gevoegd. Ik in de zijne, hij in de mijne, waarom weet ik niet maar het kwam toevallig zo uit. De andere meiden kwamen er ook bij. Het was een gezellige groep. In totaal waren we met 5 meiden en Ruben, precies groot genoeg. Twee meiden waren co-assistentes en de andere twee waren met vakantie. Terwijl we elkaar wat beter leerden kennen riep Carlijn onverwachts: ‘Sanne, een slang onder je!'. Ik keek en jawel hoor, er kroop een grijs-zwart slangetje van onder mijn hangmat vandaan. Volgens Ruben deden ze geen kwaad. Toen even later een fel groen-blauwe gekko langsliep was het feest helemaal compleet. Een tijdje hebben we nog ‘gehangen'. Bij de wc's liep ik tegen een bekend gezicht op: Susanne. Susanne is het meisje die ik op dag 1 bij de gate op Schiphol heb leren kennen. Samen zijn we toen naar Suriname gevlogen en heeft zij mijn nummer opgeslagen. Maar omdat mijn telefoon vrij snel gehackt werd heb ik geen kans gehad haar te sms-en. Dit was dus ook goedgemaakt. Toen ik van de wc afkwam riep Eline me bij zich. Zij stond bij een lokale jongen van zo'n 11 jaar. Hij had zijn shirt omhoog gekruld en het enige dat je zag was dat er van alles in krioelde. We moesten een emmer halen en op dat moment legde hij zo'n 65 baby schildpadjes erin. Hij had een nest gevangen en allen moesten ze worden uitgezet in zee. ‘Of wij dat wilden doen...'. Vol trots liepen we met de emmer naar de heuvel waar de rest in de zon zat te kletsen. Hoewel het niet mijn eerste ervaring was, was dit wel een heel speciaal gevoel. Voor je er erg in hebt zie je tientallen schildpadjes over het strand richting zee racen. De mijne heeft gewonnen. Met Eline heb ik vervolgens een lange strandwandeling gemaakt. De zon ging al onder dus dit gaf een paar mooie kiekjes. Toen we terug waren stond het eten klaar, wederom een goede timing! De pot schaftte vers klaargemaakte snoek, met rijst en teijerblad (dit is een soort spinazie). De afwas werd voor ons gedaan en dat gaf ons de tijd het kamp verder gereed te maken voor de nacht. De klamboes moesten bijvoorbeeld nog worden opgehangen bij de hangmatten en het kampvuur moest nog worden gemaakt. Met Ruben heb ik hout gesprokkeld en vervolgens mijn hangmat van klamboe voorzien. We maakten ons klaar voor een nachtelijke strandwandeling op zoek naar grotere schilpadden. Omdat het windstil was geworden stikte het inmiddels van de muggen. Iedereen heeft elkaars muggenspray opgedaan: wat resulteerde in een dikke laag op je lichaam met 5 verschillende sprays. Je stinkt een uur in de wind maar ook dat ontgaat de muggen niet moet je maar denken. Toen de gids eindelijk klaar was met de afwas zijn we gaan lopen. Je krijgt goede nachtogen hiervan! Zo hier en daar zie je een zwart vlekje wat van alles kan zijn. Een krab, een stuk hout, een dode vis of een schildpadje. Kwestie van ontwijken dus. De schuimgolven van de oceaan geven letterlijk licht, net als het lopen op het natte zand. Ruben legde uit dat dit komt omdat het zout van de zee tegen het zand weerkaatst en dit een lichtgevende reactie opleverde. Goede uitleg of niet, ik vond het gewoon mooi. Aan de horizon bleef je een beetje licht zien en verder zag je een sterrenhemel met hier en daar een vallende ster. Ondanks dat ik constant bang was te struikelen over het een of ander heb ik genoten van deze wandeling. Dit werd onderbroken door de gids die ons halt hield, verderop lag namelijk een leatherback schildpad eitjes te leggen. Ze was net klaar, ik vond haar iets kleiner als die wat ik op Galibi gezien had. (Dit neemt niet weg dat zij nóg 1.70 meter lang was). Nadat ze het nest heeft dichtgegooid maakte ze twee rondjes alvorens ze richting zee ging. Dit doet ze om dwaalsporen te zetten. Het is gek om te zien hoe zo'n groot gevaarte door de oceaan opgenomen wordt. Dan weer verder wandelen, al vrij snel kwamen we een ‘soep-schildpad' tegen. Zij kwam net aan land en moest het hele proces van eieren leggen nog beginnen. Hier mogen wij niet bij storen, dus moesten we wachten tot ze aan het leggen was en dus ook in trance was. Zo'n 45 minuten zit je op het strand, in nog steeds hetzelfde scala als hierboven omschreven. Je kletst wat, sprayt nogmaals muggenspul en geniet. De soep-schildpad was niet zo groot als de leatherback, maar nog altijd groot genoeg. Terwijl ze haar eieren aan het leggen was, raakte ze me een beetje. Je zag heel goed dat het haar veel energie kostte, ze dwong hiermee respect af (ze had wat liefs). Toen ze klaar was besloten we dat we het wel gezien hadden, dus vervolgden wij onze wandeling maar dan 180 graden gedraaid. Moe maar voldaan namen we plaats bij het vuurtje. Terwijl de rest richting hangmatten afdroop, bleven Ruben, ik en Eline nog zitten voor een laatste drankje. (Bovendien waren we alle drie blij dat die dikke laag stinkende muggenspul eraf gedouched kon worden.) Na een paar foto's en gespreksonderwerpen zijn ook wij gaan slapen. Kapot moe was ik, maar stiekem wilde ik mijn ogen niet dicht doen. Met de toepasselijke muziek ‘Hakuna Matata' en ‘Disneys Lion King Theme' ben ik in slaap gevallen...

Met het geluid van de golven verderop werd ik vroeg in de ochtend weer wakker. Te vroeg, zo bleek, want de rest sliep nog vast. Na een plasje heb ik mijn slaap dus hervat en toen ik voor een tweede keer wakker werd zat de rest net aan de ontbijttafel. 's-Nachts is het trouwens best koud, maar zodra je in de ochtend wakker wordt voel je helemaal klam. Eline die als eerste wakker werd had eitjes gebakken. Na het ontbijt heb ik me voor de zoveelste keer ingesmeerd en ben met de rest richting zee gelopen. Maar dit niet voor ik het zoveelste stel uit Limburg tegenkwam en gesproken had. (Carlijn en Rachelle uit ons groepje komen ook al uit Limburg.) Dat liggen in de zon houd ik heel eventjes vol, daarna moet ik afkoeling en beweging hebben. Dat betekende voor mij dus een wandeling tussen de schuimstroom van het strand. Ik kwam kwallen, dode vissen, krabben en schelpen tegen. Logisch zou je denken, maar de schelp die ik tegen kwam heb ik uiteindelijk mee terug naar Paramaribo gesmokkeld. Het leek een groot stuk steen, maar als je goed keek waren het allemaal kleine donkere schelpjes aan elkaar vast gekalkt. Toen Ruben ons riep voor een Surinaams gebakje (barra's) voelde ik dat ik lichtelijk verbrand was (en dat met factor 50!). Omdat de tijd sneller ging dan we dachten, had de gids er al voor gezorgd dat het hangmatten kamp afgebroken werd. Dan is het jammer, maar dan zit het erop. Dan kun je inpakken en proberen het zand dat zich inmiddels op de meest rare plekjes opgehoopt had eraf te douchen, alvorens je terug door je mangrove gaat varen. De tweede keer in dit bootje raakte ik ontroerd..

Alsof de weergoden rekening met ons hielden regende het pas weer toen we op precies hetzelfde plekje voor de tweede dag op rij aan de lunch zaten. Hier hebben we afgesproken komende week nog eens samen te gaan eten alvorens de twee vakantiegangers terug naar huis gaan. Ook hoop ik de foto's van Rachelles professionele camera over te nemen.

Terug thuis was ik weer een telefoonnummer van een taxichauffeur rijker, en blij dat ik eindelijk al het zand weg kon douchen. Wat overigens nog een hele klus was!
Hier zag ik ook dat de lichte rode waas op mijn lichaam ineens was doorgezet tot tomaatkleur. Goed smeren met aftersun dus!!

Liefs, Sanne.