Vrijdag 23 juli:

Wat we vandaag zouden doen wisten pap en ik vanochtend nog niet. Onze koffers waren bijna ingepakt. Er waren twee dingen die pap nog graag wilde zien, de baai van hotel Torarica en de Combémarkt waar ik altijd boodschappen ging doen. We zijn richting de baai gelopen en hebben daar een poosje gezeten. Je hebt hier mooi uitzicht op de Suriname-rivier en als de zon laag staat (wat nu ook zo was) glinstert deze mooi over het water.
Omdat het al bijna middag was zijn we gestopt bij 't Vat. We hadden nog maar net besteld of pap had Ruben gespot in het internetcafé naast 't Vat. Toen ik hem groette zat hij te klooien met een mailtje, ik heb hem even geholpen. We hebben een drankje gedronken en zijn ten slotte met ons drieën weggegaan. Toevallig moest Ruben net boodschappen gaan doen voor een trip van morgen, en dit bij de Combé! Dat kwam natuurlijk goed uit, dus zijn we inkopen gaan doen en heeft pap met zijn fototoestel vastgelegd hoe ik door deze belachelijk grote supermarkt de kar voortduwde, en Ruben hem vollaadde. De Combémarkt is geen luxe supermarkt, verre van zelfs. Maar noem een merk, en ze hebben het.

We hebben afgesproken deze avond voor de laatste keer te gaan eten, bij Blauwgrond. Blauwgrond is een wijk bij Paramaribo waar een heleboel Javaanse eettentjes bij elkaar liggen.

Terug thuis duurde het niet lang voor Mara op de stoep stond. Zij kwam een gedeelte van de kleren halen die ik hier achterlaat en mij bovendien nog een dikke afscheidsknuffel geven. Toen ik boven even met haar alleen was moest ik voor het eerst sinds lange tijd een traantje wegpinken...

's-Avonds had ik wat last van hoofdpijn. Stress, verdriet en pijn in mijn rug waren de oorzaak. Toch zijn we naar Blauwgrond gegaan, ik had voor Ruben en Larry twee pakketjes gemaakt met spullen die ik hier achterlaat (handdoeken, muggenspul, een dekentje etc.). Pap en ik waren de eerste bij Blauwgrond, en kwamen daar Farouck tegen. Farouck ken ik van het dansen, en hij kende Ruben blijkbaar ook. Met als resultaat dat we uiteindelijk aan een tafel vol gezelschap belandden. Tijdens mijn laatste avond heb ik gelachen om Farouck die met een fles cola ietwat onhandig deed, tori gepraat met Ruben die aangaf ons te gaan missen en genoten van een laatste kom saoto-soep. Na een bigi brasa van Ruben en een traantje hebben we gedag gezegd. ‘Sanne, mocht je ooit terug willen, je bent welkom!'

Pas laat viel ik in slaap..